Lukashenko ante portas

Naser Aliu

U botua në gazetën :Shekulli

“Kur ke të drejtë, mund t´ia lejosh vetes ta ruash durimin, kur nuk ke të drejtë, nuk mund t´ia lejosh vetes ta humbësh atë...” Gandi

Enveri organizoi kryengritje, ndihmoi në çlirimin e vendit, i shpalli disa heronj, disa tradhtarë dhe e zaptoi pushtetin përgjithmonë. Për të mbetur në pushtet ai prodhoi pa pra armiq. Kryeministri i sotshëm ishte anëtarë i zellshëm i asaj partie. Ai braktisi Partinë e Punës, luftoi për demokraci dhe si Enveri shpalli veten liberator deri në vdekje. Sali Berisha shpalli një numër të madh të popullit armik të demokracisë. Enveri shpallte popullin armik të komunizmit! Enveri nuk hapte dosjet, dosjet nuk i hap as Sali Berisha. Enveri nuk lejonte të hapen kutitë, kutitë nuk mund të hapen as në kohën e Berishës! Për të mbetur në pushtet Enverit i duheshin armiq të brendshëm dhe të jashtëm. Sali Berishës i mjaftojnë armiqtë e brendshëm. Është më modest se Enveri, por më bujar se ai me armiqtë e vërtet dhe fqinjët! Enveri kërcënohej në komunizëm, kërcënohet edhe Sali Berisha në demokraci! Kjo në fakt nuk është demokraci por: “Ejani të luajmë demokraci. Ti humb, unë fitoj! Ky është rregulli! Unë e kam rrëzuar nga pushteti partinë time të parë, prandaj kam monopol mbi shtetin deri në vdekje! “

Edhe te Enveri kishte gjykata, që gjykonin sipas dëshirë së tij. Edhe sot në Shqipëri Gjykata Kushtetuese në vend se të vendosë për drejtësi, vendosë si i pëlqen Qeverisë. Kjo domethënë se Shqipëria nuk ka gjykatë të pavarur, sepse kjo gjykatë ka mundur ta zgjidhë çështjen e jo me vendimet e saj të papërgjegjshme ta polarizojë kombin! Ajo ka mundur dhe është dashur të imagjinojë se opozita nuk pajtohet! Është detyrë e saj dhe obligim të parashikojë gjendjen!

Mirëpo, kjo dëshmon se demokracisë shqiptare i mungojnë instrumentet demokratike për ta zgjidhur një çështje si duhet! Gjykatë më të madhe se sa vullneti i popullit nuk ekziston, askund në botë! Populli ndryshon rendet shoqërore, fshin gjykatat dhe dëbon qeveritë e padrejta. Ai është i gatshëm të bashkëpunojë me opozitën me një kusht: të mos kërkojë kurrë hapjen e kutive. As tash, as në vitin 2013, as në vitin 2017. Kur flet për opozitën duket se po flet për Byronë Politike. Enveri për të mbetur në pushtet, si edhe Tito, përkujtonin çlirimin e vendit nga nazizmi. Sali Berisha njëzet vjet më vonë përkujton rrëzimin e diktaturës dhe këtë meritë e merr vetëm për vete! Madje, sipas tij, komunizmi është pas dere dhe këtë rrezik mundet me sukses ta largojë vetëm ai!

Sipas tij, monopol mbi shtetin kanë vetëm ata, që para njëzet viteve u ngritën kundër Partisë së Punës! Nuk flitet kundër atyre që e meritojnë të akuzohen, por tani sulmohen të rinjtë si pinjoll të tyre, edhe pse këta nuk kanë bërë gjë të keqe. Në të drejtën zakonore të Ballkanit faji transferohet prej brezin brez! Jo në demokraci! Në demokraci çdo njëri përgjigjet për fajin e vet! Fajtorët e djeshëm ose janë në pension ose kanë vdekur. Ata nuk akuzohen, akuzohen të pafajshmit! Kjo është demokraci e re, e llojit të vet! Demokraci autoktone! Ballkanike!

Ai edhe pse nuk është dentist, donë t´i shkulë dhëmbët opozitës, jo me një goditje, por një nga një! Ec e vizito një vend, ku kryeministri u shkulë dhëmbët atyre që duhen të jenë të barabartë me të. Kryeministrit të mundshëm të shtetit, për shembull! Ec e shko aty ku kardiologu shkulë dhëmbë! Apo ndoshta opozita duhet të falënderohet që nuk ua shkulë zemrat! Ky fjalor, këto shprehje, këto mendime, këto deklarata, nëse përkthehen në Perëndim, atëherë është e mundur se edhe politikanët perëndimorë kanë frikë të vijnë në Shqipëri, edhe pse këta i kanë dhëmbët e siguruar. Për turistët të mos flasim. Kush do të pushonte në një vend ku kryeministri me darë i shkulë dhëmbët dhe nofullat opozitës, si Idi Amini! Nëse mendohet se policët duhet t´i bëjnë këto operacione pa anestezi, atëherë policia duhet ta refuzojë urdhrin sepse nesër mund të dënohet! ( Sot u kthye një mik nga Shqipëria dhe u trishtova kur e pashë se i mungonte një dhëmbë para! Ia paska nisë, thash me vete!)

Pamjet që do t´i shohim në protestat e ardhshme të organizuar nga Qeveria, do të jenë skena filmike që i kemi parë nëpër Ballkan. Edhe Milloshevici organizonte protesta kundër opozitës! Matje e tensionit dhe forcave! Zakonisht nëpër protesta ballkanike fanatikët partiak, qoftë për të mbrojtur interesat vetjake, qoftë nga devotshmëria ekstreme ndaj një lideri, dinë të përdorin edhe forcën, madje edhe të prodhojnë heronj në kohë paqeje. Meqenëse është gati traditë dhe gati e shndërruar në një të drejtë zakonore ballkanike, atëherë në protestat e ardhshme mund të priten edhe lëndime, edhe arrestime dhe për ta fajësuar opozitën, duhet edhe ndonjë sakrificë, në mënyrë që partitë opozitare të akuzohet në mënyrë sa më efektive. Me rëndësi është stigmatizimin i tyre dhe ndërtimi i ndonjë përmendore! “Ra për demokraci!” Në fakt bie për mbrojtjen e vjedhjes! I rëni fiton një përmendore, kryeministri përforcon pozitën! Njerëz që janë të gatshëm të vdesin për një parti në Ballkan ka shumë, mirëpo pak janë ata që luftojnë për drejtësi dhe shtet ligjor!

Një kryeministër që e din se në vitin 2013 do të fitojë zgjedhjet, se në vitin 2017 do t´i fitojë zgjedhjet, nuk ka arsye t´i organizojë ato, sepse sigurisht dinë edhe përqindjet e fitores. Në raste të tilla është më mirë të ruhen kutitë, të shpallen të shenjta dhe çdo katër vjet të rinumërohen dhe populli mund të rrijë në shtëpi! Pse të lodhet edhe të krijojë iluzione!? Në fakt edhe numërimi është i tepërt, por mund të luhet demokraci...Polarizimi është në rritje dhe nëse adhuron drejtësinë, shtetin ligjor, demokracinë e vërtetë, ka rrezik të shpallesh armik i kombit dhe i demokracisë! Pa një pa dy të shpallin stalinist, respektivisht pinjoll i tij! Ta duash Shqipërinë demokratike, transparente dhe të drejtë nuk bën, duhet ta duash një parti! Cilën? Natyrisht atë që është në pushtet! Qeveria nëse nuk këndellet, nëse nuk ndryshon tonin dhe fjalorin, mund t´i humbë të gjithë simpatizantët e vet! Edhe votuesit, edhe kuazidemokratët! Edhe demokratët!

Anëtaret e Partisë Demokratike duhet të tregojnë pjekuri qytetare dhe të kërkojnë hapjen e kutive, për shkak të drejtësisë! Anëtarët e partisë demokratike duhet t´i dërgojnë një sinjal Evropës se nuk mund të keqpërdoren për disa karrige, por se janë popull që mbrojnë vlerat demokratike, qoftë edhe kundër partisë së vet! T´i tregojnë se janë të gatshëm të bëhen pjesë e Evropës së civilizuar! Ata duhet të kenë kuptuar se diçka nuk është në rregull me votat e qytetarëve. Ata duhet të solidarizohen me opozitën dhe luftojnë për ta mbrojtur demokracinë! Me këtë mbrojnë të drejtën e vet, demokracinë e vërtetë. Sot kundër sjelljeve të PD, nesër nëse ka nevojë kundër PS!

Anëtarët e Partisë Demokratike dhe votuesit e saj duhet të kuptojnë se marrëveshja detare ka prapavijë! Pse heshtin? Ata duhet të ngrihen tok me opozitën, sepse ai që toleron vjedhjen e detit dhe të votave sot, ai përforcon dhe legjitimon padrejtësinë nesër.Tani do të festohet muri i Berlinit. Muri shqiptar i Berlinit në Tiranë! E si mund të jetë muri i Berlinit mur shqiptar?! A ka te drejtë morale dikush të kremtojë rrëzimin e një rendi të padrejtë, duke bërë vet padrejtësi në rendin tjetër ku duhet bashkëpunimi, mirëkuptimi dhe transparenca!? A ka të dejtë të protestojë dikush që dhunon proceset demokratike? A ka të drejtë të protestojë hajni i bankës kundër zbulimit të gjurmëve në një bankë? Sipas analogjisë, çdo hajn mund të revoltohet dhe të kërkojë mbajtjen e plaçkës! Sot, PD dhe partitë picërr rreth saj po luftojnë për ta mbajtur prenë! Ky është shembull tragjik!

A protestohet për moshapjen e kutive apo do të protestohet për ta zhytur vendin në një kaos qytetar?!

Natyrisht se mitingu i paraparë nuk i dedikohet rrëzimit të murit të Berlinit, as rrëzimit të komunizmit, por synohet ndërtimi i ri i murit shqiptar. Rënia e murit është festuar në Gjermani dhe nuk ka asnjë arsye të festohet rrëzimi tij në Shqipëri. Këtë duhet ta festojnë ish vendet e Paktit të Varshavës. Muri i Berlinit nuk e kishte ngulfatur lirinë në Shqipëri. Natyrisht se qëllimi është të maten forcat me opozitën: të manipulohet populli. Do të bëjnë gjithçka që numri të jetë sa më impozant dhe për qeveritarët do t´ishte e preferueshme atë ditë të ketë edhe ndonjë viktimë! Ndoshta e dinë edhe emrin e ndonjë kamikazi, që do të flijohet për karriget e qeverisë. Protestat e ardhshme të qeverisë tregojnë për politikën paranoike, infantile dhe politikën e inatit. Ato flasin edhe për ethet dhe dezorientimin e qeverisë. Kjo mund të dëshmohet me deklaratat e tyre!
Kryeministri sipas përvojës që ka, duhet të tregojë se sa ithtarë naiv do t´i sakrifikojë për të mbetur në pushtet me vota të paverifikuara. Sa njerëz do të dalin në protesta për të brohoritur se vjedhja në Shqipëri është normale, zakon, traditë dhe i lejohet edhe organeve qeveritare, administratës dhe atyre ekzekutive. Ata që dalin do të mbrojnë vjedhjen! Ata që dalin në mitingun e ardhshëm për ta festuar “murin shqiptar të Berlinit”, ata do të keqpërdoren për ekskomunikimin e opozitës. Aty ku nuk ka opozitë, ka diktaturë: klane dhe grupe të interesave!
Me murin e Berlinit nuk fitohet simpatia e Gjermanisë dhe Perëndimit. Simpatia e tyre fitohet me demokraci dhe nuk mund askujt t´i mbushet mendja se luftohet korrupsioni, mafia dhe abuzimet tjera në shoqëri, kur me këmbëngulje mbrohet vjedhja vetjake: pa analizuar dëmin dhe pasojat që mund të sjellë ky qëndrim. Ata e quajnë opozitën mafi. Nëse opozita qenka mafioze, ju jeni shteti, atëherë si keni toleruar qe mafia të rritet aq shumë. Nëse opozita qenka mafioze, pse atëherë pranohet bashkëpunimi me mafinë, nëse ajo nuk kërkon hapjen e kutive? Pse shteti shqiptar kërkon të bashkëpunojë ma mafinë?

Natyrisht pas këtyre deklaratave: mbi ringjalljen e Enverit, shkuljen e dhëmbëve, nofullat, edhe skeptikët me të mëdhenj nuk besojnë se votat janë numëruar drejt. Nuk fitohet simpatia e shqiptareve nëse vazhdimisht u përkujtohet komunizmin barbar i djeshëm, për të fshehur krimin mizor të sotëm! Nuk fitohet simpatia pas njëzete vjetëve duke rikujtuar gogolin komunist, ku kryeministri ishte anëtar kompatibël i partisë shtypëse. Zakonisht në vendet perëndimor politikan kur arrin t´i zbatojë idealet e veta, atëherë tërhiqet nga politika pa shkaktuar një dramë nacionale. Shpesh politikani ballkanik nuk largohet nga pozita ku është ngulur një herë, nëse nuk e shkul populli! Duket se nervoza kryeministrit është e papërmbajtshme sepse Edi Rama nuk ka qenë anëtar i Partisë së Punës, si ai. Sigurisht si udhëheqës të opozitës do ta kishte parapëlqyer Fatos Nanon, sepse ai është më i lëndueshëm!

Si t´i besohet këtij kryeministri kur ndaj kundërshtarit politik shqiptar, sillet me më pak mirëkuptim, se sa për nevojat e armatës serbe, apo për nevojat e shteti grek? Si t´i besohet kur sillet aq ulët, aq vrazhdë kundër më shumë se gjysmës së popullit?

Çdo shqiptar i sinqertë në këto çaste ka vetëm një lutje: Mos iu shkultë Shqipërisë asnjë dhëmbë, e as Sali Berishës. Kjo është urata e vetme që mund të bëjë njeriu me mendje të shëndoshë sot!

u botua tek: Shekulli

http://www.shekulli.com.al/2009/11/25/lukashenko-ante-portas.html

Qeveria ilegale

Naser Aliu

Sali Berisha: “ Edhe nëse ngrihet Enveri, kutitë nuk hapen!”Çka mund të ndodhë nëse ngrihet Enveri? Sali Berisha kthehet në Partinë e vet të Punës dhe natyrisht kutitë nuk hapen, por digjen. Gjurmët duhet të zhduken dhe Enveri bëhet kryetar i Partisë Demokratike, Sali Berisha zëvendës! Ndoshta Enveri i hap edhe dosjet dhe pendohet!

Kur një hajn dyshohet për vjedhje, bën çdo gjë që është e mundur të mos paraqitet në polici për t´i dhënë shenjat e gishtave. Kur një politikan vjedh votën dhe mashtron popullin duke iu imponuar si Kryeministër në bazë të vjedhjeve, nuk hap kutitë edhe nëse ndodhin fenomene të çuditshme; ringjallja e njerëzve!Unë do t´i kisha hapur kutitë edhe nëse ringjallet një bujk! Njeriu që ringjallet pas disa vjetëve ka shumë informacione të vlefshme, qoftë edhe lustrues i këpucëve!

Ilir Meta: “ Greqia humb nga nënshkrimi i marrëveshjes, Shqipëria fiton!” Çdo shqiptar mund të krenohet me kombin e vet: ka disa muaj që po çirret të mos e mashtrojmë Greqinë, e kemi fqinj! Pse nuk duhet ta mashtrojmë? Nesër mund të këndellet dhe na pengon të hyjmë në Evropë!

Revista gjermane “Focus” shkruan se në Shqipëri gjenden 60 makina të vjedhura nga Gjermania. Nuk është çudi! Për t´u futur brenda 60 makina të vjedhura, duhet ta posedosh një Qeveri që vjedh 600.000 vota, e cila ka një rrejt prej me së paku 600 vetave, që mbron hajninë në mënyrë legale!

Nuk i ka fajet vetëm kryeministri për instalimin e demokraturës në Shqipëri, por edhe partitë xhuxhe me transvestizmin e tyre!

Kryeministri është i vendosur ta rrënojë shtetin edhe një herë, por jo t´i hapë kutitë! Ka të drejtë. Ndoshta nuk ka rrugëdalje. Strehimi politik nuk fitohet askund në bazë të vjedhjes.

Unë nuk kisha besuar kurrë se votat janë vjedhur. Kur tha se nuk hapet kutitë edhe nëse na viziton Enveri, atëherë kuptova kush është kryeministri.

Charles de Gaulle thoshte: “ Nuk është lehtë të qeverisësh një popull, që ka mbi treqind lloje të djathërave! Sali Berisha: “ Nuk është lehtë të qeverisesh një popull, që lufton kundër vjedhjes!” Nuk e ka thënë akoma, por një ditë do ta thotë!

Ndoshta kutitë nuk mund të hapen, sepse rrejti i kryeministrit është zhytur aq thellë, sa largimi nga politika mund ta bëjë të arrestueshëm! Do të bënte mirë opozita t´i premtoj imunitet të përjetshëm, si Putini Jecinit! Për të mirën e vendit. Partia demokratike do të çlirohej nga Berisha, Shqipëria nga një parti e vetëquajtur demokratike!

Botoi gazeta. Shekulli

http://www.shekulli.com.al/2009/11/23/qeveria-ilegale.html

gazetakritika.net

zemrashqiptare.net

alb-shkenca

tribunashqiptare.com

fjalaelire.com

Sikur të kisha

Naser Aliu

Sikur të kisha

(Josef Dioguardi-t )

Sikur të kisha fuqinë e Zotit

aftësinë e Krishtit

Apo të të gjithë profetëve së bashku

Do të ringjallja

Dante Aligherin personalisht,

të m´i dhuronte katër vargje, vetëm katër

për Ty Bill Clinton

Dhe, do ta lija të kthehet përsëri,

Sepse ashtu ashtu nuk din të vdesë burri dheut

Sikur të kisha fuqinë e Zotit

aftësinë e Krishtit

Apo të të gjithë profetëve së bashku

Do ringjallja Göthe-n

T´ia rrëmbej katër vargje

për Madeleine Albright

Dhe, do ta lija të prehet përsëri

Sepse ashtu ashtu nuk ka aftësi të vdesë përnjëmend

Sikur ta kisha fuqinë e Zotit

aftësinë e Krishtit

Apo të të gjithë profetëve së bashku

Do të ringjallja Baudelaire -in personalisht

Për katër vargje, vetëm katër

për Wesley Clark

Dhe, do e lija të shtrihet përsëri,

ashtu ashtu nuk vdesë ai për gjithmonë!

Sikur ta kisha fuqinë e Zotit

aftësinë e Krishtit

Apo të të gjithë profetëve së bashku

Do ringjallja Naim Frashërin vet

Të m´i falte vetëm katër vargje,

katër për George Walker Bush

Dhe, do e lija të pushonte tutje, ashtu ashtu nuk vdesë ai me të vërtetë

Për t´i skalitur në rrasat e gurit në maje të Tomorit

Në maje të Sharrit

Në maje të Korabit

Nuk do shkruaja kurrë poemë tjetër

asnjë fjalë më,

asnjë!

Asnjë shkronjë më tepër në këtë botë!

E, do vdisja me buzë në gaz!

Me tri fjalë lamtumirëse në gojë:

God bless USA!

Ah, sikur t´i kisha krahët e mëdhenj!

Do t`i kisha përqafuar SHBA-të

prej Alaske deri në Meksiko

kryq e tërthor

Dhe, do i puthja dorën, do e puthja në lule të ballit

Do t´ia qetësoja dallgët kërcënuese,

Dhe, sikur të më falte Zoti fuqinë e vet

për disa sekonda,

vetëm për disa sekonda,

do t´ia shfryja të gjitha tornadot për gjithmonë

Dhe, do t´ia merrja të gjitha të ligat, që mund t´i dalin para...

Obama, Hillary,

ka edhe ca punë për ju nëpër fragmentet shqiptare!

u publikua:

alb-shkenca,

tribunashqiptare.com

gazetakritika.com

zemrashqiptare.net

artcafe

fjalaelire.com

Dëgjo Kosovë!

Naser Aliu


Ti ke 37 parti politike, që mendojnë se duhet të ekzistojnë dhe 19 iniciativa qytetare, që mendojnë se nuk janë të kënaqura me ekzistencën e partive dhe paraqiten si mendim alternativ. Ti ke edhe 16 kandidatë të pavarur, që nuk janë të kënaqur as me partitë politike, as me iniciativat qytetare. Kandidatët e pavarur dhe iniciativat qytetare flasin për zhgënjimin me punën e partive. Ata shpresojnë t´i zëvendësojnë klanet partiake!
Kosovë, Ti ke 36 komuna dhe 37 parti politike, domethënë pak më shumë se një parti ke për çdo komunë.
Nëse llogariten partitë politike dhe iniciativat qytetare, atëherë së bashku janë 56 grupime që luftojnë për votuesin, aq sa nuk ke komuna, shkurt e shqip këta luftojnë për veten! Po nëse numrit 56 i shtohen edhe 16 kandidatë të pavarur, atëherë Kosovë ti ke politikan edhe për Maqedoninë, edhe për Shqipërinë dhe lirisht mund të thuhet se ke potencial politik për ta mbuluar dhe qeverisur Ballkanin, ndoshta edhe më gjerë, pse jo, dëshira e madhe, pasioni për politikë dhe entuziazmi nuk mungojnë.
Kosovë, Ti ke ftuar në zgjedhje 1.563.741 qytetarë.
Rreth gjysmë milioni mund të supozohet, ndoshta më shumë, jeton jashtë shtetit dhe nuk e kanë ndërmend të votojë asnjë bukurosh partiak atje. Për të votuar mbeten një milion banorë.
Nëse këtë milion e shpërndajmë në 56 qendra politike ambicioze, atëherë rezulton se në Kosovë për togë politik apo qytetarë mund të votojnë 17.857 qytetarë, natyrisht nëse dalin në votime. Nëse dalin vetëm gjysma, atëherë për parti politike dhe për iniciativë qytetare mbeten 8.928 qytetarë. Nëse këtyre grupimeve u shtohen edhe 16 kandidatë të pavarur, atëherë për parti, iniciative qytetare dhe kandidat të pavarur nga një milion e gjysmë votues u mbeten 6.944 votues.
Kosovë, Gjermania ka rreth 323 rrethe administrative ( qytetit me fshatra përreth ) dhe 12.234 komuna. Sipas filozofisë së bajraktarëve tu, Gjermania duhet t´i ketë nja 323 parti apo sipas numrit të komunave 12.234 parti politike dhe nja 6117 iniciativa qytetare dhe diku 5000 kandidat të pavarur. Kina ka vetëm një parti për përafërsisht një miliard e 300 milion qytetarë. Ti ke 37 parti!
Vetëm koha mund të tregojë, edhe sa parti do të formohen. Kur një populli të vogël i prezantohet 37 të vërteta nga partitë politike, 19 të vërteta nga iniciativat qytetare dhe 16 të vërteta nga kandidatët e pavarur, atëherë ai popull për t´i ikur presionit politik, trysnisë, propagandës, agjitacionit dhe sugjestionit të llaskuçëve, atëherë ai popull nuk ka rrugëdalje tjetër, pos të rrijë në shtëpi dhe t´i shikojë në televizor fituesit me keqardhje e mëri, humbësit me rezignacion e habi.
Humbësi atje nuk do ta pranojë dështimin si sinjal për të bërë ndonjë punë më të mirë në dobi të vendit, por do t´i akuzojnë fituesit dhe do të ankohen se populli nuk i kuptoi, nuk patën lekë për publicitet, se edhe këtë herë u mashtrua populli nga matrapazët! Ata do të premtojnë se herën tjetër do t´i afrohen më shumë popullit, do të ushtrojnë propagandë më agresive dhe do t´i shpjegojnë më thjeshtë qëllimet e tyre, sepse populli nuk i ka kuptuar...
Kështu ata do të gjykojnë dhe kështu ata do të përligjin ekzistencën e tufave politike dezorientuese! Fajet nuk i kanë bajraktarët, por media që shpesh interviston apo merr mendime edhe nga ata që kanë aq anëtarë, sa mund të futen në një odë të burrave!
Si duket papunësia detyron njeriun të formojë parti politike!

http://www.shekulli.com.al/2009/11/17/degjo-kosove.html

http://www.gazeta-shqip.com/artikull.php?id=75752

gazetakritika.net

zemrashqiptare.net

alb-shkenca

tribunashqiptare.com

art-cafe

fjalaelire.com

Zgjedhejt ne Kosove

1. Kur dëgjon premtimet e politikanëve në Kosovë dhe kandidatëve, mund lirisht të thuhet se Kosova menjëherë pas zgjedhjeve, menjëherë të nesërmen, sapo të zbardhet, do të bëhet më e pasur se Kuvajti, do të ketë papunësi më të vogël se Zvicra, do të bëhet më stabile se Lihtenshtajni dhe, më e fortë se SHBA-ja... Natyrisht që populli po pret me ethe përfundimin zgjedhjeve: Parajsa ante portas! Hape derën Kosovë: pasurinë nuk ua solla unë, atë e gjeta në mesin tuaj...

2. Nëse iu thonë se do të investojnë 150 € milion në një qytet, pyetni pse nuk i investuan deri tani dhe nga vjen ky kapital... Origjina e kapitalit është shumë me rëndësi...


3. Ata që iu thonë se do t´i krijojnë dhjetë mijë vende të punës, mos i merrni seriozisht, dhjetë mijë nuk i krijon një politikan as në Gjermani. Dhjetëra mijëra vende te punës sot nuk janë në gjendje t´i krijojnë as koncernet...Të vërtetën mund ta zbuloni nëse nga 10.000 hiqni katër zero. Ky vend, me votën tuaj është i sigurt, zerot tjera janë zero, si gjithmonë, hiç, asgjë...


4. Kutitë, mos i mbyllni kurrë me ngjitës nga Shqipëria: hapja e tyre eventuale kërkon ekspert që i mungojnë Ballkanit dhe Evropës...


5. Nëse qeveritarët e sotëm, ju thonë se dhjetëra shtete do ta njohin Kosovën, atëherë mos harroni premtime dhe lobimet në New York, ku kapardiseshin me dhjetëra njohje të reja. Njohje nuk pati nga diplomacia kosovare, por nga presioni perëndimor; dëmi në ekonominë kosovare: biletat e avioneve dhe hotelet...


6. Gazetarëve: kujdes gjatë raportimit. Në Ballkan, mund të të dërgojnë në pushime dimërore, në spital, nëse nxjerrë të palarat e biznesmenëve dhe politikanëve. Mos i beso shumë vertikalitetit tënd, ata me prova të tregojnë se sa ora mund të bëhesh horizontal...


7. Votoni, ju lutem, qeveritaret dhe deputetet e njëjte, jini pragmatik si në Shqipëri, me kryeministër të përjetshëm, mund të supozohet se kanë vjedhur mjaft dhe nuk kane nevoje më. Nëse vijnë të rinjtë, mund të supozohet se janë të varfër dhe, ndoshta duhet të ndërtojnë shtëpi e të punësojnë dikë...Sepse pasurinë nuk ua sjellin ata, pasurinë e gjejnë ne mesin tuaj dhe prej aty e marrin dhe e zhvendosin prej xhepi në xhep.


8. Se, a punon për popullin politikani ? Shikoni makinën e tij zyrtare. Nëse posedon një makinë si kancelarja gjermane, atëherë nuk është diçka në rregull. Ekonomia jonë mund të financojë politikan si Gandi, por jo si Obama...

u publikua.
albshkenca
Shekulli
http://www.shekulli.com.al/2009/11/14/tete-keshilla-dhe-sugjerime-per-zgjedhjet-tona-ne-kosove.html
http://tribunashqiptare.com/news/118/ARTICLE/2925/2009-11-14.html
http://www.fjalaelire.com/index.php/opinione/3755.html
http://www.zemrashqiptare.net/article/Komente/11288/

www.gazetakritika.net

Jeta ime

Naser Aliu

Unë gati e përjetova jetën
Gati e jetova
Dhe gati po vjen dita të shkoj
Pa mësuar as pse erdha, as pse jetova këtu
E as pa kuptuar, pse gati duhet të shkojë atje !

Megjithëkëtë, unë duhet të shkojë një ditë!
Ndoshta si shkoi Krishti, me vuajtje apo si shkoi Nënë Tereza në skaj të botës
Kjo nuk dihet akoma, por një gjë është pothuajse e sigurt: do të ikë gati si Homeri!

Do të mbyllen portat pas
Do të fshihen lotët
Do hapet varri
Do të fshihem nga kompjuterët e Zyrës për të Huaj
Mjeku do t´i asgjësojë aktet e mia
Medikamentet do të hidhen
Do të hidhen teshat në bërllok: zhiletët, furça e dhëmbëve dhe syzat e leximit

Dy a tri ditë më vonë
Dy a tri ditë më vonë, do të vuloset dhe nënshkruhet certifikata e vdekjes
Vërtetimi zyrtar, me vulë e firmë! Edhe zyrtarisht i vdekur
Dhe,
prej atij çasti
prej atij çasti, nuk bart më përgjegjësi për llogarinë e celularit: as të tatimeve,
as të banesës, as nuk mund të ndiqem penalisht
Si nuk mund të ndiqet Millosheviçi!
Mirëpo, për mëkatet e mia eventuale, për ato mëkate duhet të skuqen pasardhësit
E Serbia?
Arkivolin,
arkivolin dhe gurin e varrit duhet ta zgjedhin bashkëshortja dhe fëmijët
Aty shkrofshin:
“ U lind ku i pëlqeu balta ëmbëlake, në një cep të Arbërisë
Kaloi jetën ku e zemëruan retë e zymta, kompakte; në një skutë të botës
Perëndoi në mërgim, si qindra mijëra shqiptarë, të harruar
dhe u ndje i braktisur, si ata dhe i sfilitur gati si Krishti!
Pati pika lotësh të ngrirë në sy, si ata, deri në varr, për Mëmë-Dheun!
Nuk ia fshimë ato kristale!
Dëshmitë e jetës së tij, si prova gjallimi u shpjeguan!
Dhe, dhuroi atë që nuk fali njeri!”

Politika,
politika ia humbi caqet e jetës, dëshirat, e shteroi!
E shteroi malli për nënën e dogji, nëma e rëndë e mori, tradhtia!
Vdiq gati si qen i zgjebosur, i vetmuar, i pavlerë në mërgim,
edhe pse gati nuk kuptoi kurrë, pse gati jetoi dhe pse tërësisht vdiq!

Me grushte, me lopata do të derdhet dheu
Lopata dhe dheu do përzihen me muzikën në prapaskenë: “ Shqipëri oj Nëna ime...!”
Dëshira e fundit e ish-njeriut,
tani i degraduar në kufomë: në kufomë të ftohtë, elegante
Dëshira e fundit t´i marrë me vete:
tingujt, gërxhet, çukat, bregoret, e lisat e gjatë nga bëhen dërrasat e mira...

Varrit,
varrit do t´ i kthejnë shpinën pesë apo gjashtë veta,
(Kortezh mërgimi)
Dhe, do largohen me hapa të rëndë e kokëvarur
Të përlotur e fjalëpakë, do të ikin
Tani,
tani nuk mund të thuhet gati vdiq, si thuhet kur mbijetohet fatkeqësia
por vdiq përnjëmend!

Eshtrat,
eshtrat mos i merrni në Atdhe, kurrë
edhe nëse dikujt i teket se mund të prodhojnë ndenja krenarie,
dalldi fitimprurëse,
për shtetet private,
për politikanin dyfytyrësh, që çmon njeriun e vet vetëm të shtrirë,
në arkë,
kur e ka nofullën e kyçur apo gojën e mbyllur apo buzët e qepura
kur nuk bëzan
Jo derisa të jetë gati i gjallë!
Pak i gjallë!
Apo krejtësisht i gjallë!
Jo kur lëvizë gjuhën!
Vetëm skelete pret ai për riciklim meritash!
(Ai pret, pas ndonjë dekade do kthehen avion me kufoma drejt atdheut!)

Mua
mua, nuk ma nxiu jetën Millosheviçi personalisht;
shërbëtori tij, shqiptari!
Dhe, këtij dashnori të Serbisë, i dhuroj edhe varrin tim
I dhuroi të pafalshmen!
Atë copë toke të shtrenjtë, që ruan atdheu edhe për tradhtarët e cofur,
edhe për spiunët e ngordhur
Dhe, le të shtrihet gjerë e gjatë aty,
në dy varre,
në sallon-varr,
krahëhapur apo përmbysur apo si “X”,
le të shtrihet sufleri, në mauzole me qefinin e vet
si mumie egjiptiane, si faraon me stringla
të ngazëllehet edhe aty,
si u eksitua me dramën që më dhuroi

Ky është shkëmbim publik i dhuratave:
i jap falas gropën time me vargje, hapur
Ia fal edhe mëkatin ndaj meje, ia falë dy dhurata
sepse është shqiptar, si unë
Jo siç ma vodhi ai jetën me ndërsimin e policisë, tinëz!
fshehtas, vesh më vesh, gati i padukshëm...

Por, megjithëkëtë, më grabiti ëndrrën, sedrën dhe motivin!

u publikua tek:
fjalaelire.com
zemrashqiptare.net
alb-shkenca
artcafe

www.gazetakritika.net

Nacionalisti Ballkanik

Naser Aliu

U botua tek:

Gazeta-Shqip

Ky nacionalist ka dy fytyra: një për përdorim të brendshëm, privat dhe një për përdorim të jashtëm, publik. Nëse punon në administratë, shumë herë pas tij qëndron ndonjë politikan dhe është e mundur se është punësuar ose duke paguar ose me intervenime. Tregu ballkanik është i hapur dhe mund t

ë blihet çdo gjë: që nga fletëlindja, diploma e fakultetit, deri te doktoratura apo pozita. Nëse nacionalisti ballkanik është kryetar komune, me të do të ketë probleme qyteti. Nëse bëhet ministër, Kryeministër apo kryetar shteti, atëherë kokëçarje mund të ketë kombi dhe fqinjët. Njeriu me veti tipike ballkanike profilohet lehtë. I moralshmi, idealisti, i sinqerti e ka vështirë apo të pamundur depërtimin dhe karrierën politike.Kur ballkanasi i vërtetë futet mirë në politikë, nuk e nxjerr as dreqi jashtë.

Ai fiton edhe kur humb. Ai e deklaron veten fitues pa përfunduar numërimi i votave, sepse ai qysh në fillim të fushatës e di përqindjen e fitores. Nëse nuk rivotohet është e mundur të mbetet i papunë, prandaj mandatin e shfrytëzon të përforcojë rrethin e vet ose të pasurohet: zakonisht i pasuron fëmijët. Nëse humb është e mundur të shkaktojë një dramë nacionale. Nacionalisti ballkanik në teori dhe me fjalë të mëdha adhuron kombin, praktikisht pasuron veten dhe varfëron ekonominë kombëtare.

Nëse është afarist, ballkanasi tipik grumbullon aq shumë pasuri për 1-3 vite, sa një afarist gjerman për pesë breza. Politikanët me pozita, mjekët dhe gjyqtarët në Ballkan janë më të pasur se kolegët e tyre në Perëndim.

Nacionalisti ballkanikë kanë rrjetin e tyre si merimanga dhe po të preket njëri prej tyre, mund të dridhet krejt rrjeti dhe alarmohen kolektivisht, prandaj këta janë të paprekshëm, sepse edhe ai që duhet të vendosë për drejtësi, të zbatojë ligjin, edhe ai dridhet nga një arrestim dhe tronditje periferike. Telefonatat dhe trysnia nuk pushojnë.

Si kundërshtar i nacionalistit ballkanik mbetet media e lirë, e pa korruptuar dhe ata që nuk varen drejtpërdrejt nga rrogat e tyre, si dhe politikani i sinqertë, që nuk ecën para nga pengesat që krijon rrjeti me imazh dhe qëndrim gati mafioz.

Vetëm në Ballkan "popi" stërpik tanket me ujë të bekuar për të vrarë sa më shumë njerëz. Vetëm në Ballkan imami përgatitet për t‘i vrarë shpëtimtarët e vet! Vetëm në Ballkan kryetari i ushtrisë kriminale ka fytyrë të kërkojë nga viktima: "Na kërkoni ndjesë edhe ju, ekzistenca juaj na nervozoi, prandaj ju masakruam!" Vetëm ballkanasi i ngrit përmendore deri në neveri politikanit të vet të gjallë. Vetëm në Ballkan mund t‘i humbësh luftërat njërën pas tjetrës dhe prapë të zgjidhesh. Vetëm në Ballkan është e mundur ta tolerosh shitjen e naftës armikut, ta shkatërrosh shtetin deri në themel dhe përsëri të zgjidhesh. Vetëm në Ballkan mund ta shesësh edhe detin prapa shpinës së popullit pa u dhënë llogari votuesve. Në Ballkan mund të jesh edhe kontrabandist i cigareve dhe përsëri të bëhesh kryetar shteti! Në Ballkan politikani me pozitë të lartë bëhet më i pasur se kolegu i tij në Perëndim. Në Ballkan diskriminimi i pakicave konsiderohet barazi!

Nacionalistin ballkanik nuk e gëzon suksesi i fqinjit, kjo e dëshpëron. E quan negative dhe të padrejtë! Ai mendon se ballkanasit janë të njëjtë dhe nuk duhet asnjëri të shquhet dhe të punojë më shumë se tjetri. Ai nuk do të mësojë nga suksesi i fqinjit, por e përfol atë.

Nacionalistin ballkanik e njeh aq mirë historinë e kombit të vet, sa edhe të fqinjit. Ai ka urrejtjen si vlerë, krenarinë dhe kokëfortësinë e tepruar si tipar dhe përbuzjen e kombit, që ka afër si moto të jetës. Çdo akademi ballkanike i prezanton kombit të vet një version të veçantë të historisë së vet dhe të fqinjit.

Në Ballkan urrejtja e së paku një kombi fqinj është traditë dhe detyrë nacionaliste. Nacionalisti ballkanik nuk lufton krimin e vet pa e detyruar nga jashtë. Sa herë arrestohet një kriminel, kombi nga vjen krimineli nuk gëzohet që është një më pak në qarkullim, por apriori e konsideron kriminelin e vet të pafajshëm; e përjeton si luftë kundër kombit të vet dhe, në anën tjetër, edhe nga gjykata ku duhet gjykuar krimineli nuk mund të pritet trajtim objektiv, sepse është gjykatë ballkanike dhe anëtar i një rrjeti tjetër. Edhe ai nuk vepron sipas ligjit, por sipas paragjykimeve dhe obligimit tjetër nacionalist. Sipas urdhrave të rrjetit të vet.

Gjyqtari ballkanik me fytyrë private dhe publike ka për detyrë ta shpallë fajtor, edhe nëse nuk është. Nëse i burgosuri është i pasur, në Ballkan del jashtë, edhe me faj, nëse është i varfër, qelbet në burg, edhe pa faj!

Ballkanasit e kanë kuzhinën gati të njëjtë, gjuhë gati të ndryshme apo të ndryshme, fetë gati të ndryshme dhe të ndryshme dhe paragjykimet e njëjta dhe reciproke, deri në theqafje. Kryesisht paragjykimet. Nëse një ligj është i papranueshëm apo i pazbatueshëm për Ankaranë, kjo përthyhet edhe në Sofje, Bukuresht, Zagreb, Beograd, Prishtinë, Shkup, Podgoricë, Athinë dhe Tiranë. Kokëfortësia, këmbëngulja, mashtrimi, dyfytyrësia, keqpërdorimi, bakshish mentaliteti dhe mosndryshimi janë ide drejtuese dhe parim burrnie për nacionalistin ballkanik!

Ballkanasi që dëshiron pajtimin me fqinjin, nga patrioti ballkanik në kombin e vet konsiderohet tradhtar, nga kombi me të cilin dëshirohet pajtimi, njeri i sinqertë, i mirë! Në Ballkan viktima dhe krimineli peshojnë njëlloj. Çdonjëri është viktimë, çdonjëri është kriminel, varet se nga cila kodër dhe në ç‘drejtim ballkanik dëshiron të hidhet vështrimi. Vetëm në Ballkan krimi mbetet pa autor!

Ballkanasit tipik, nëse i heq urrejtjen, mbetet lakuriq dhe i pamotivuar, bie në depresion dhe letargji. E ndien veten të topitur. Ai nuk prodhon asgjë me vlerë, me të cilën mund të krenohet. I mungon revolucioni industrial, revolucioni kulturor, revolucioni seksual; të gjitha rrymat e reja të artit dhe kulturës i kopjoi dhe kërcyen nga feudalizmi osman nëpër monarki, kur zhbëheshin monarkitë në Europë. Nga rendi i parafundit shumica kërcyen në diktaturë komuniste nga dolën me plot trauma dhe u detyruan të përplasen në demokraci, kur panë se mbetën me gishta në gojë. Në një demokraci patologjike! Dhe tani kemi situata tragjikomike, ku kryetari i Partisë Demokratike mund të jetë komunist i djeshëm, ndërkaq, kryetari i Partisë Socialiste të jetë demokrat i vërtetë, i sotshëm! Nacionalisti ballkanik është i vetëdijshëm se i mungon çdo gjë që shërben për të ndërtuar një imazh pozitiv sot, një krenari pozitive për veten, prandaj mburret me të djeshmen, me histori, me personalitete historike dhe ata i rregullon, i kreh dhe i përshtat kohës. Madje festojnë edhe humbjet! Nëse i mungojnë personalitetet e veta, nacionalisti ballkanik pa kokërr turpi ia merr fqinjit dhe e konsideron të vetin.

Në vend se ta mësojë historinë, e jeton për ditë atë dhe historia është e tashmja e tij. E tashmja reale është boshe, me plot brenga ekzistenciale dhe kështu, në vend se të shikojë para, kthen kokën pas dhe, natyrisht rrëzohet. Nacionalisti ballkanik jeton në të kaluarën duke injoruar të tashmen dhe duke humbur ardhmërinë. Ai me mish e shpirt përpiqet ta paraqesë të kaluarën si të madhërishme, në vend se të punojë dhe ta ndreqë të sotmen.

Krenaria dhe mburrja ekstreme, rrena, mungesa e kompromisit janë karakteristikat e tij. Kompromisin e konsideron dorëzim, frikë dhe humbje; nacionalisti ballkanik qetësohet vetëm nëse fuqitë e mëdha e detyrojnë ose e nënshtrojnë. Në shikim të parë duket se janë të ndryshëm, por në mendësi janë aq shumë të ngjashëm, sa edhe sasia e urrejtjes, paragjykimeve dhe mosdurimit është e barabartë, e njëjtë, reciproke, madje edhe sasia e groshës që konsumojnë është e barabartë! Edhe e qofteve.

Nacionalisti ballkanik nuk është kompetent vetëm për historinë e vet: shqiptari është ekspert për historinë e grekëve dhe sllavëve të jugut. Grekët janë profesionalistë për historinë helene, shqiptare, maqedonase dhe turke. Maqedonasit janë dijetarë të historisë maqedonase, të historisë greke dhe me specializim të posaçëm në historinë shqiptare dhe helene. Serbët janë doktorë të historisë serbe, profesorë të historisë shqiptare, maqedonase dhe kroate e boshnjake. Boshnjaket janë specialistë të historisë serbe e kroate. Kroatët janë shkencëtarë të historisë serbe, boshnjake dhe asnjëri nga kombet e lartpërmendura nuk ka aq banorë sa ka Londra me rrethina. Madje, disa shtete kanë aq banorë sa ka një qytet në Perëndim. Italia shpëtoi nga ballkanizmi falë detit Adriatik.

Nacionalisti ballkanik, guximin dhe trimërinë i konsideron si veti burrërore dhe është në gjendje të ngrihet kundër botës. Ai mendon se vetëm kombi i tij është i fortë! Ai mendon se kombi i tij në seks është më i forti në botë. Kjo i nevojitet për ta theksuar virilitetin primitiv dhe për të rritur vetëbesimin. Gratë e tyre janë shumë të dëshpëruara dhe të zhgënjyera!

Shikuar nga Perëndimi, Ballkani duket si një fëmijë trazovaç, hiperaktiv, që nuk lë dy gurë bashkë dhe vuan nga komplekse vogëlsie dhe vazhdimisht përpiqet të shquhet: ai dëshiron të jetë në qendër të vëmendjes. Nëse nuk mundet me të mirë, atëherë provon me qarje të bëhet i imponueshëm, nëse nuk dëgjohet, atëherë mbush xhepat me gurë dhe gjuan fqinjët! Në Ballkan ambasadorët e shteteve të huaja nuk janë ambasadorë, por organe qortuese dhe këshilluese! Shpesh i kapin edhe për veshi kryeministrat tanë ballkanikë.

Si fitohet simpatia e ballkanasit? Thuaj nacionalistit ballkanik me origjinë shqiptare: ti je pellazg, ilir dhe kombi shqiptar është po aq i vjetër sa edhe dheu i Ballkanit, se pranove krishterimin para romakeve, se je trim i pashoq. Se një numër i madh i perandorëve romakë ishin ilirë, se ndonjë papë ishte ilir. Thuaj se dje ishe qendër e botës, ai të beson! Thuaj se ti ishe, ai të beson se ishte! Nëse e pyet kush je sot, atëherë të tregon kush ishte dje!

Thuaj nacionalistit ballkanik me origjinë greke: gjithë personalitetet e kohës së lashtë janë grekë, pa Greqinë, Europa akoma do të hante me grushte, dje ishe prodhues i civilizimit dhe të tjerët ose nuk ishin këtu ose ishin barbarë. Thuaj se Maqedonia të ka marrë troje, thuaj se Shqipëria të ka marrë troje, atëherë greku me profesion patriotizmin ballkanik, të përqafon. Thuaj Leka i madh ishte grek, edhe pse nuk fliste greqisht! Thuaj se je vendi më i rëndësishëm në Ballkan, atëherë të beson. Thuaj se ti ishe, ai të beson se ishte! Nëse e pyet kush je sot, atëherë të tregon kush ishte dje!

Nacionalistit ballkanik me origjinë serbe: ti je vendi më i fuqishëm në Ballkan, je superfuqi, je komb hyjnor, fqinjët të kanë pushtuar territoret me ndihmën e huaj, Serbi është aty ku ka një varr serb, edhe nëse ka vdekur nga tuberkulozi. Je qendër e botës dhe e krishterimit, thuaj se dje ishe kombi më i ditur në Ballkan dhe se mbreti yt dinte të shkruante, kur mbretërit e Perëndimit nënshkruanin me gisht. Thuaj se je vendi më i rëndësishëm në Ballkan, në botë dhe viktima më e madhe, ai të përqafon! Thuaj se ti ishe, ai të beson se ishte! Nëse e pyet kush je sot, atëherë të tregon kush ishte dje!

Maqedonasit thuaj se je viktimë e fqinjëve, se Leka i madh ishte maqedonas si ti; thuaj se grekët, shqiptarët, bullgarët, serbët po ta vjedhin historinë, thuaj se dje ishe i famshëm, atëherë të përqafon. Thuaj se je viktima më e madhe në Ballkan, menjëherë të beson! Thuaj se ti ishe, ai të beson se ishte! Nëse e pyet kush je sot, atëherë të tregon kush ishte dje!

Nacionalistit ballkanik me origjinë turke: thuaj ti ke moral dhe të tjerët janë të degjeneruar. Thuaj se Perandoria Osmane ishte emancipuese dhe Amerika e djeshme. Thuaj se ju jeni shembullorë dhe trima, se keni fenë më të mirë në botë. Ai të përqafon. Thuaj se ti ishe, ai të beson se ishte! Nëse e pyet kush je sot, atëherë të tregon kush ishte dje!

Nacionalistit ballkanik i vërtetë me veti të theksuara ballkanike është aziatik në mendësi edhe njëqind vjet pa çlirimit. Ai është çliruar fizikisht, por jo në mendësi. Patriotizmin e vet e dëshmon me peshën dhe sasinë e urrejtjes ndaj fqinjit të vet. Ai edhe kur bën marrëveshje me fqinjin, e bën sa për sy e faqe ose i detyruar nga Perëndimi, mirëpo pret një çast ideal për ta prishur atë marrëveshje.

Ata jetuan pesëqind vite nën një kulm, ruajnë me xhelozi një mendësi joeuropiane dhe, edhe pse kanë fe të ndryshme, ngjashmëritë janë trishtuese. Ballkanasi krijon nga politikani i gjallë idhull, edhe pse ai politikan nuk është në gjendje të krijojë as njëqind vende të punës! Nëse janë pak të këndellur dhe nuk kapardisen me personalitete historike, këtë vakum e plotësojnë me politikanin e gjallë dhe për të flasin si për Zotin. Ballkanasit kanë edhe një ngjashmëri të tmerrshme: miqtë i kanë sa më larg vetes, armiqtë sa më afër.

Nacionalisti ballkanik i nevojitet së paku një pakicë kombëtare. Kjo i nevojitet për ta shtypur dhe për ta rritur vlerën e kombit të vet. Për të pasur mundësi krahasimi e kapardisje. Nëse nuk shtyp dhe nuk cenon, atëherë i mungon diçka për ta përforcuar patriotizmin provincial dhe lokal. Një pakicë, së paku një, i nevojitet për ta kultivuar sedrën e vet. "E kemi shtypur pakicën aq mirë, varfëruar aq shumë, sa ne dallohemi prej tyre dhe dukemi si aristokratë!"

Këta nacionalist ballkanikë, me këto tipare të njëjta mund të internohen në një ishull dhe pas dhjetë minutave e kuptojnë aq mirë njëri-tjetrin, sa do të ulen të hanë së bashku: groshë, byrek, qofte e do të pinë kafe turke dhe do t‘ia hedhin fajin botës.

Nëse këta nacionalist ballkanikë futen në një thes së bashku dhe hidhen në det, atëherë Ballkani shndërrohet në Europë. Nëse vërtet këta hidhen në det, atëherë do bëjnë çdo gjë që është e mundur ta shpëtojnë njëri-tjetrin, jo nga dashuria, por për të pasur edhe një motiv mburrjeje: "Unë ia shpëtova jetën!"

Popujt e këtyre nacionalistëve ballkanikë në gara të Eurovizionit votojnë për njëri-tjetrin dhe këtu shihet një xixë shprese se këta një ditë do të ulen vërtet së bashku për t‘u bërë subjekt të ardhmërisë e jo për ta zbukuruar të kaluarën apo për ta shkruar historinë e njëri-tjetrit!

Çfarë pret nacionalisti ballkanik? Shqiptari shpreson ta zbulojë një armë të madhe dhe ta çlirojë atdheun deri në mes të Serbisë, diku deri në mes të Greqisë, një pjesë të Malit të Zi, Iliridën dhe Kosovën lindore. Nacionalisti grek shpreson të arrijë deri në Durrës, në Stamboll, një pjesë të Maqedonisë dhe një pjesë e Italisë jugore nuk do të ishte keq.

Maqedonasi do t‘i nervozojë të gjithë: ai pret ta çlirojë një pjesë të Bullgarisë dhe Greqisë, një copë Shqipërie dhe Serbie edhe pak Kosovë. Serbi pret ta zbulojë armën e madhe ose ta kuptojë bota këtë viktimë permanente dhe ta çlirojë Kosovën, ta çlirojë Maqedoninë, ta çlirojë gati tërë Bosnjën, pjesë të Kroacisë dhe Malin e Zi dhe të arrijë në Durrës për t‘u takuar me Greqinë. Kroacia do ta çlironte Bosnjën, një pjesë të Vojvodinës dhe ndonjë copë të Sllovenisë dhe Malit të Zi. Mali i Zi do ta kishte çliruar një pjesë të Kosovës, të Shqipërisë dhe pak Kroaci do ishte e pëlqyeshme. Bullgaria do ta çlironte Maqedoninë, pak Serbi dhe pak Turqi. Bosnja do ta çlironte Sanxhakun dhe një pjesë të Malit të Zi.

Nacionalisti ballkanik me origjinë turke ëndërron nëpërmjet BE-së të kthehet aty ku ishte pesë shekuj dhe të çlirojë: Bullgarinë, Greqinë, Shqipërinë, Kosovën, Maqedoninë, Malin e Zi, Kroacinë, Serbinë, Bosnjën dhe Rumaninë. Edhe Vjenën. Ky patriot ballkanik ka dëshirë të flakët ta çlirojë edhe Spanjën. Edhe Romën.

Sigurisht edhe indianët e Amerikës kanë plane të tilla për ta çliruar atdheun e tyre nga SHBA-ja.

E vërteta: Nacionalisti ballkanik nuk mund të çlirojë asgjë pa ndihmë nga jashtë, as bythën e vet, në vend se të ndërtojë marrëdhënie me fqinjin ku ka popull të vet, ta shfrytëzojë si urë ndërtuese në dobi të kombit të mbetur jashtë kufirit, ai manipulon pakicën e vet jashtë territorit të tij dhe përpiqet t‘i rrisë tensionet me shumicën ku jetojnë bashkëkombësit, natyrisht duke dëmtuar pakicën e vet, por me një qëllim madhor: ta destabilizojë fqinjin. Ky është nacionalisti ballkanik me banim në Ballkan. Me dy fytyra: një për përdorim privat dhe të brendshëm, tjetrën për bashkëbisedime me politikanët perëndimorë.

Ekonomia e vendeve ballkanike: Greqia shet në Perëndim ullinj, vaj ulliri, verë dhe gjethe rrushi të mbushura. Shqipëria romane të Kadaresë. Bullgaria shet djathë të deleve. Rumania histori të kontit të Transilvanisë. Maqedonia verë të lirë. Kosova verë të lirë dhe nëpër shitore turke suxhuk Kosove që prodhohet në Gjermani. Serbia shet havjar (specat të bluar e të fërguar). Bosnja nëpër shitore turke shet "bosanski suxhuk". Kroacia shet vegetë dhe verë. Turqia shet speca, domate, fara të kungullit, të lulediellit dhe byrek... Kjo është industria dixhitale e vendeve ballanike dhe burim i krenarisë ekstreme!

Natyrisht se shqiptari si popull vendas u dogj në këtë çorbë të shkrumbuar ballkanike, por edhe me fajin e vet. Na pushtoi Roma dhe gati u romanizuam, na pushtoi turku dhe gati u bëmë turq, erdhi komunizmi dhe gati u bëmë rusë! Kur nuk u lidhëm për një kunj dhe si pasojë, kërcimet i paguam me troje. Sot kemi një mik të madh, por edhe këtë duam ta vrasim! Njeriu që ndryshon miqtë çdo ditë, nuk ka miq të vërtetë. Popujt që ndryshojnë aq shpesh aleatët, nuk kanë ardhmëri! Vetëm integrimi në BE mund ta ftohë këtë çorbë të prishur ballkanike, që deri diku e përmirësoi SHBA-ja...

u publikua tek: zemrashqiptare.net

tribunashqiptare.com

fjalaelire.com

alb-shkenca

artcafe

Ekstrakt nga enciklopedia gjermane, vitit 2200

Shqipëri - popullsia

(...) territori Shqipërisë sot nuk ka homogjenitetin që kishte dikur. Braktisja e vendit në mënyrë masive nisi pas shembjes së komunizmit dhe nuk pushoi deri në vitin 2045. Shqipëria, dikur vendi i shqiponjave, sot parajsë e turistëve, ka këtë përbërje kombëtare: 26 % shqiptarë, 23 % italian, 27 %, grek dhe pakica të turqve, kurdëve dhe kinezëve. Komunitetet greke, turke dhe italiane u vendosën në Shqipëri me investimet e tyre të mëdha: me ta erdhi edhe fuqia punëtore. Shqipëria dhe Turqia hynë së bashku në BEE në vitin 2015. Kurdët u ngulën kryesisht pas luftës qytetare dhe ndarjes së Kurdistanit nga Turqia, (viti 2021).

Numri i përgjithshëm i banorëve të rinj nga lindja arrin në 14%. Prej tyre rreth 4% janë pjesëtar të kombësisë kineze dhe janë një minoritet mjaft kompakt, luan një rol të madh në ekonominë e vendit dhe u strehuan në Shqipëri si azilkërkues, pas shembjes së rendit komunist dhe luftës qytetare në Kinë në vitin 2014 (...)

(...) deri në vitin 2045 nga Shqipëria u zhvendosën mbi 2,5 milion shqiptarë: në shtëpitë e tyre u vendosën gradualisht emigrantët e jashtëm. Ata u shpërngulën më së shumti në Greqi, Itali, SHBA dhe Kanada. Sot Shqipëria ka një milion banorë, prej tyre 261.025 shqiptarë, 230.454 italian, 269.750 grekë dhe mbi 140.000 pjesëtarë të minoriteteve turke, kurde dhe kineze. Bregdeti shqiptarë banohet kryesisht nga grekët dhe italianët, si dhe pakica tjera, që kanë blerë shtëpi në bregdet: gjerman, anglez, francez(...). Në vendet malore jetojnë kryesisht ata që fituan azil politik në Shqipëri dhe merren me blegtori dhe prodhojnë për tregun perëndimor (...) Qytetet me shumicë shqiptare janë Puka dhe Gramshi (...)

Gjuhët

Gjuhë zyrtare në Shqipëri: greqishtja, shqipja, italishtja, turqishtja dhe gjuha kurde, (...)

Rendi politik

(...) dhe në vitin 2013 Sali Berisha nuk pranoi humbjen në zgjedhjet e lira dhe erdhi te një kryengritje e popullit. Amerika dhe Kuba i ofruan strehim politik, mirëpo ai preferoi të dytën, për shkak të bindjeve politike dhe ideologjike. U arratis me një helikopter deri në Bari të Italisë dhe me avion vazhdoi për në Havanë. Pesë vite më vonë pati probleme shëndetësore dhe iu bë ndërrimi i zemrës. E quajnë Zemërluan pasi i kishin transplantuar zemrën e një luani(...) Në Kubë u bë dy herë kryeministër dhe dy herë kryetar. As atje nuk pranoi humbjen dhe në vitin 2152 u kthye në Shqipëri me fansat e vet. Ai posedon këta tituj: Pontifex Maximus, Zemërluani, Mbret i Hënës dhe Nderi i Kombit. I Madhi nuk e mori akoma dhe është një fenomen i pashpjegueshëm shkencor. Kundërshtarët e tij thonë se Zoti nuk e merr se ka frike se reformon parajsën dhe ferrin apo ua ndërron vendet(...)

Kosovë - politika

(...), pas pavarësisë, deri në vitin 2035 vazhdoi gati e njëjta strukturë politike. Hashim Thaçi, herë ishte kryetari i shteti, herë kryeministër. Në vitin 2015 Kuvendi Kosovës mundësoi dygjuhësinë në shkolla. Një kohë të gjatë kosovarët bënë rezistencë efektive kundër gjuhës letrare; në shtëpi flitej gegërisht, jashtë një përzierje, atëherë u mor vendimi që nxënësit të vendosin se cili variant të përdoret. Në vitin 2017 Kuvendi Kosovës shpalli gegënishten gjuhë kombëtare kosovare dhe gjuha letrare u bë fakultative. Dy vite më vonë, Kuvendi Kosovës anuloi përdorimin e gjuhës letrare shqipe nga përdorimi zyrtar. Tash nuk e flet askush. Edhe shqiponja u largua nga përdorimi dhe vendin e saj e zuri flamuri multinacional me gjashtë yje, të cilit do t´i vihen edhe disa tjerë. Këtë e kërkojnë pakicat e reja. Viti 2025 konsiderohet si vit i konsolidimit, i ndarjes së madhe dhe përfundimi i identitetit të ri: i kombit kosovar (...) Në vitin 2019 Hashim Thaçit iu ndërtua një përmendore 6 metra e pesë centimetra dhe Kuvendi Kosovës miratoi “Thaçi-Lex-in” i cili mbron personalitetin e tij. Dikur i njohur si delikt verbal. Përmendorja i ka kthyer shpinën Shqipërisë dhe në dorën e majtë mban kushtetutën e Kosovës, dorën e djathtë e mban lart me gishtin tregues të ngritur, në mënyrë kërcënuese, drejt Beogradit (...) Skënderbeu iu kthye Shqipënisë dhe vendin e tij e zuri Thaçi. Titujt që kishte gjatë jetës: Pontifex Maximus, Krijues i Kombit më të ri në botë “New nation” dhe Flakadan i kombit (...)

Popullsia

Sipas numërimit të fundit ( 25.02. 2198 ) Kosova ka 600.000 banorë. Edhe këtu u bën shkulje të mëdha drejt perëndimit. Në fillim, për ta fituar të drejtën e qëndrimit në vendet evropiane, ndërmjet viteve 1990 – 2015, kosovarët martuan të gjitha gratë e trasha nga 70-140 kg ose nga mosha 40 deri në 65 vjeçare. Kur gratë e trasha dhe plakat perëndimore u harxhuan, atëherë iu sulën vendeve lindore, që tashmë ishin në BEE, si Poloni, Çeki dhe Hungari. Deri në vitin 2039 Kosovën e braktisën 1.300.000 shqiptarë. (...) Në veri nisi dyndja e serbeve, në jug me investime erdhën turqit. Sot qytete me shumicë shqiptare janë Kaçaniku dhe Malisheva. Shteti ka këtë numër të popullsisë: 20 % shqiptarë, 30 % serb, komunitet i madh turk me 20% dhe 30 % të pakicave: rome, ashkali, goran, boshnjak, kroat e bullgarë (...)

Gjuhët

Gjuhët zyrtare në Kosovë: serbishtja, gegënishtja, turqishtja, boshnjakishtja, gjuha rome dhe bullgarishtja... (...)

Planet e Kombeve të Bashkuara dhe BEE-së : Shqipëria dhe Kosova gjenden nën mbrojtje të posaçme të UNESCO-s, si qypat e kohës romake. Brukseli ka marrë disa masa për shpëtimin e shqiptarëve dhe kosovarëve, sepse janë dy popuj të rrezikuar dhe mendohet se në vitin 2400 nuk do të mbetet asnjë për farë, madje, tash, edhe mortaliteti është më i lartë se nataliteti. Shqiptarët dhe kosovarët e emigruar janë asimiluar qysh në gjeneratën e dytë. Sot kryetar i parlamenti evropian është me origjinë shqiptare. Ministri i Italisë i HEKOHADA-së ( Ministria për Heroinë, Kokainë, Hashash dhe Dalldi) (...) Ministri i bujqësisë në Gjermani. Ministri i Mbrojtjes në SHBA, Ministri i Brendshëm në Greqi, kryetari i konfederatës Zvicerane, kryetari i Lituanisë, ministri i punëve të jashtme në Kanada dhe Australi etj (...)

(...) në Maqedoni dhe Luginë nuk ka më shqiptarë. As Maqedon, shumica e popullsisë ndjehen bullgarë ose turq (...) Pas krizave të njëpasnjëshme dhe mosinteresimit për investime, u shpërngulën, u asimiluan, respektivisht iu bashkëngjitën anëtarëve të familjeve të tyre nëpër vendet perëndimore (...)

..

Shekulli

Dashuria

Naser Aliu

Dashuria

Dashuria është shkëmbim
Shkëmbim vështrimesh të thella, të thella sa Oqeani Paqësor,
shikime tinëzare, vezulluese e të shpejta, si vetëtima,
shkëmbim premtimesh e shpresash, si lulet e para të pranverës
Dhe, ecja lëndimthi, si në errësirën e plotë...

Dashuri është edhe vrap i dalldisur nëpër shi...
Dremitje e përgjim nën strehë dhe pritje e pafund, rrëqethur
qull apo i mërdhirë,
dashuria është edhe sfilitje udhëzuese...
Shkëmbim i dhembjeve dhe vuajtjeve!

Dashuria është shkëmbim besimi,
respekti e fryme,
afshi dhe epshi
Dhe përgjegjësie, varësie...

Dashuria është shkëndijë dhe puhizë,
dëshirë e flakëruar, si flakadan!

Dashuria është:
Rrahje rrufeshme e zemrës
rrahja e ngeshme,
mungesë durimi,
orët e gjata, ditët e gjata, të pafund, si koha!
Përfytyrime joreale, irracionale, të trishtueshme!
Sytë e shndritshëm,
fytyra e përflakur, belbëzimi
dhe vështrimi përtokë, në sy
dhe dëgjim me vëmendje...

Ajo është:
Shkëmbim Marrë-Dhëniesh të barasvlershme
pa detyrim
Mirëbesim dhe afekt!
Dhunti dhe vetdorëzim!

Bulëzon dhe rritet:
Vetëm në mes njerëzve të lirë e të barabartë,
sepse Dashuria është një shfaqje e teorisë së probabilitetit...

Sindroma Stokholmit

Naser Aliu

“Unë nuk dua ta rrethoj shtëpinë time me mure dhe nuk dua t´i mbyllë vrimat e dritareve. Unë dua që kulturat e të gjitha vendeve, pa asnjë pengesë, të hyjnë në shtëpinë time, mirëpo nuk lejoj të ndikohem aq shumë nga asnjë kulturë, sa ta harroj timen” Mahatma Gandhi

Në medresën e ShkodrësHaxhi Sheh Shamia
Një ditë me vapë
Dhe me pluhur
Dhe me bujë
Krenari
E gosti
U kremtua
710 vjetori i lindej së Perandorisë Osmane!

Dhe ajo ka fat
Dhe ajo ka dy festa:
I kremtohet lindja
I përkujtohet vdekja

Tradhtarë ata që e luftuan!

Një ditë të kthjellët
Me diell
E pa drita
Në Prishtinë
U festua Bajrami
Në xhaminë
Sulltan Murat

Xhamitë tjera shqiptare
S' plotësojnë simbolikën romantike
Takatin e mesazhit
Dhe nostalgjisë tendencioze!

Nëse shqiptari ortodoks
Në një kishë
Me emrin Milloshević
Kremton Krishtlindjet
Në pikë të ditës me piskama
Do të shahej Krishti
Do akuzohej shqiptari për tradhti!

Në demokracitë banale e implozive
Me simptoma paranoike
Në demokracitë e qyrrafta
E sofistike
Përveç pakicave
Edhe dashnorëve të pushtuesve
Duhet t' u njihet e drejta e minoritetit
Dhe,
Të kenë të drejtë ligjore
T' i shtrijnë shtetet shqiptare në kokërr të shpinës
T' i lidhin këmbë e duar
E t' i shkërdhejnë
Deri në ag!

Dhe,
të mos persekutohet ky minoritet,
sepse dashuria ndaj pushtuesit është vlerë e traditë
Kurse tallava muzikë kompozoi Beethoven-i personalisht!

Minoritetet tjera sklerotike si:
stalinistë, enveristë, titistë, monarkistë, millosheviçistë
Sipas analogjisë muratiste të mbrohen me ligjin e minoriteteve
Dhe t' u mundësohen me ligj
Dy festa shtesë në vit:
Lindjet dhe Xhenazet e perandorive të tyre
Kështu,

Garantohet mbijetesa e llojeve!

Letër burrave (2)

Naser Aliu

Pas katër muajve qëndrimi në spital, e pat. Dje në orën 14:25 u bë tejkalimi nga kjo jetë në tjetrën dhe kjo u konstatua nga mjeku në klinikën e qytetit. Vaji i Sherifit dëgjohej edhe jashtë spitalit, rreth tij kunatat duke fshirë lotët dhe duke u munduar ta qetësojnë. Gjermanët në korridor kthenin kokën vështronin dhe vazhdonin tutje.

Dikush hynte, dikush dilte nga dhomat. Të zymtë. Trishtim dhe rrëqethje në korridor.

Ishte një ndjenjë e çuditshme. Ajo ishte aty, e shtrirë, por nuk lëvizej. Dukje si engjëll, për herë të parë; e zbehtë, symbyllur dhe e qetë, çuditërisht e qetë! Nuk kuptoja botën, as jetën. Infermieret shtynë krevatin e saj në një dhomë më të vogël. Ne qëndruam pranë saj të mpirë, një çerek ore, më vonë e zbritën në bodrum, në një sallë të

ftohtë. Sherifi dhe kunatat e përcollën deri atje. Unë prita në oborr të spitalit, kisha frikë, nuk di pse, por nga të vdekurit kam frikë, edhe pse nuk lëvizen. Ndoshta pikërisht pse nuk lëvizen. Derisa po qëndroja në oborr luta Zotin t´ia falë mëkatet e bëra ndaj meje: përbuzjen, keqtrajtimin dhe përzierjen në bashkëshortësinë tonë, kryesisht manipulimin e Sherifit. Nuk harroj kurrë, ndoshta pse e përsëriste shpesh, se “gruaja e mirë duhet t´ia lajë këmbët burrit dhe ta pijë atë ujë!” Mirëpo, edhe pse më ka rrahur Sherifi shpesh për fjalët e saja shtinjake, kurrë nuk më ka detyruar t´ia lajë këmbët.

Që kur u shtri nanushi në spital, Sherifi nuk më ka pritur cullak në krevat dhe nuk ka pasur marrëdhënie seksuale. Më parë, edhe kur kisha menstruacionet, acarohej. Mendoj se i mungonte praktikimi gati i përditshëm; vëreja sjelljet e tija, nervozën, shpërthimet e befasishme, qëndrimi i shthurur dhe rrahjen e fëmijëve. Nuk kuptoja ishte bërë “xhys njeri” (impotent, edhe i lidhun thuhet te ne) apo ishte një sjellje e përkohshme, mirëpo kaluan gati katër muaj dhe ai nuk flet më për seksin. As për burrërinë. Tani është shumë i ndershëm me mua, në qytet ecim dorë për dore, gjë që kurrë nuk e kishim bërë!

Pasi u kthyem në shtëpi Sherifi dhe motrat informuan tri herë Zvicrën, dy herë Norvegjinë, një herë Belgjikën dhe dy herë SHBA-të, respektivisht anëtarët e familjes, që jetojnë nëpër ato shtete. Italinë nuk e informuam fare, me kushëririn atje nuk flasin qe shtatë vite, Sherifi e pat rrahur me një bisht të lopatës. Për 50 euro! Ai telefononte nga telefoni fiks, kunatat nga celularët. Amaneti nanushit ishte të varrosej në Maqedoni, ku kishte lindur, e jo ku kishte jetuar, nja 30 kilometra më larg, në Kosovë.

Akoma pa rënë terri morëm kontakt me zyrën e varrimeve “Amoris”. Sinani, këtu e quajnë Simone, na shoqëroi me makinën e tij deri aty. Ky ka një lokal dhe kthehet në shtëpi në orën pesë të mëngjesit, bashkëshortja e tij, shqiptare, pret në shtëpi derisa ai argëtohet me gra tjera. Sherifi thoshte se ai i njeh të gjitha gratë e shtëpisë publike! Ky është shoku i ngushtë i tij, që më parë furnizonte Sherifin me filma pornografik dhe ide perverse. Ai mbeti në makinë, ne u futëm brenda.

Nanushi kishte shtetësinë gjermane dhe me këtë pasaportë nuk mund të kthehej në vendlindje. Asaj kurrë nuk i patëm treguar se duhet të varroset këtu; do t´ishte çmendur, shpesh përsëriste dëshirën e saj për t´u varrosur në atdhe: këtu bie shumë shi, bën ftohtë dhe mjerë ata që duhet të futen nën këtë tokë të zezë dhe të lagët, thoshte ajo.

Një njeri shumë serioz, i vrenjtur, veshur me të zeza, na tha të ulemi. Sherifi duke dënesur i tregoi. Ai bëri vetëm shenjë me kokë duke luhatur kokën herë majtas, herë djathtas dhe ngriti vetullat sikur dëshironte të thotë, këtu nuk vihet për të gjallët. Nxori nga sirtari një album me fotografi dhe arkivole të ndryshëm si nga ngjyra ashtu edhe lloji i drurit. Sherifi shikonte fotografitë i zhytur thellë në mendime, apatik.

Ky kushton 500 Euro, ky 1000, ky 1500, ky 2000: nga druri i pishës, i arrës apo i qershisë, çmimi rritet natyrisht kur zgjidhet veshmbathja: çorapet , këpucët, fustani, xhaketa dhe varet çfarë shtroje vihet brenda. Dhe, më falni ju lutem, harrova të pyes, çfarë varrimi preferoni: detar, varrim tokësor apo djegie, pyeti ai duke ngritur kokën ngadalë. Jo, jo, përsëriti Sherifi, varrim normal...

Natyrisht mund të zgjidhni edhe karakterin e shkronjave, për gurin mendoj: Times New Roman, Book Antiqua, Adorable etj. Kemi edhe shumë lloje të gurëve... Sa për dijeni: djegia kushton 499 euro, 500 gradë, ka njerëz që nuk donë t´u ecin krimba në gojë apo t´u dalin nga vrimat e hundës, të veshëve prandaj parapëlqejnë djegien, tha ai. Varrin duhet ta paguani për një kohë të caktuar, për shembull për 15 vite, nëse nuk e vazhdoni, atëherë zhvarroset, digjet dhe futen në një tas dhe rivarroset anonime. Nuk di a ishte në gjendje Sherifi t´i përcillte fjalët e tija, por papritmas foli.

Nanushi në tas, në tas, përsëriti Sherifi, vetëm për 15 vite, pastaj në tas...dhe ia plasi vajit...Unë i shtrëngova dorën dhe i përkëdhela flokët.

Gjatë bisedës, nga korridori ngushtë doli një shqiptar dhe na përshëndeti shqip. Ky ishte Hasani (jashtë shtëpisë quhet Enrico), i cili dikur ishte në Kryesinë e LDK-së në qytet. Na pat thënë se punonte në institut dhe ne, të gjithë mendonim se ishte nëpunës, na tingëllonte disi si Instituti Albanologjik në Prishtinë. E ai punonte në “Bestattungsinstitut Amoris!”

-“ E rregullove, edhe njëzetë minuta vijnë të afërmit e tij”, - tha shefi.

Ai pohoi i skuqur në fytyrë. Ky Hasan hante pula të pjekura me paratë që dhuronin njerëzit për Kosovën para dhe gjatë luftës. Ky njeri në mbledhje u thoshte shqiptarëve, derisa ai të jetë anëtarë kryesie, asnjë shqiptar nuk mund të kthehet nga Gjermania. Sot, për herë të parë e shihja në institutin e tij. Lante dhe vishte, krihte dhe rregullonte të vdekurit, në institut!

“Te varret turke apo jo?”, pyeti Hasani, duke u përpjekur të ndërtojë një raport normal, thua se nuk e njihnim! Deri në këtë çast nuk kisha menduar se ekzistonin varre të tilla, mendoja se këtu varrosen së bashku, por meqenëse për së gjalli nuk bashkohen njerëzit, edhe pas vdekjes, kur nuk lëvizen, kanë varret e ndara. Ka rrezik se kacafyten, edhe aty! Si jashtë!

“Turqit dhe arabët i kanë përballë atyre të protestantëve”, tha ai. Nëse ke dëshirë thërrasë edhe hoxhën Mehmet Hava, hoxhë shqiptar nuk kemi këtu. Pastaj iu kthye shefit të tij dhe i tregoi për këshillat. Shefi i hodhi një vështrim indiferent, por nuk tha gjë.

Sherifi tha se nanushi duhet të varroset përgjithmonë dhe për kohë të pakufizuar. Ata i treguan se diçka e tille nuk është e mundur, kushton shumë, madje edhe nëse varri nuk mbahet mirë, nuk mbillen lule dhe nuk mirëmbahet si duhet, pas disa vërejtjeve, atëherë zhvarroset digjet dhe futet në tas.

Në tas, përsërit Sherifi. Nanushi në tas dhe u ngrit. Nuk mund ta dëgjoj më këtë fjalë. Kjo nuk bëhet. Te ne njeriu varroset për gjithmonë. Ata u munduan t´i shpjegojnë se kjo nuk është e mundur, se pasi të vdesin të afërmit kufomat zhvarrosen dhe digjen, gati të gjitha, kështu mundësohet varrimi i tjerëve...

Sherifi brofi në këmbë. Eja, më tha me një zë urdhërues. Do ta dërgojë nanushin në atdhe dhe pikë. Nuk pyeta se si. Sherifi sigurisht e din.

Të nesërmen bisedoi në telefon me ambasadën. Ata refuzuan t´i bëjnë dokumente udhëtimi. Mori në telefon një mik të shkollës fillore, që punonte si mjek në perëndim. Ai pas shumë telefonatave në Qeveri dhe ambasadë i tha të shkojë t´i marrë dokumentet dhe t´i japë ca euro atij që ia dorëzon dokumentacionin e nevojshëm.

Gjersa Sherifi fliste në telefon me mikun e tij m´u kujtua një ngjarje e turkut të pafat, të cilën e dinë të gjithë në “Linden Strasse”. Kjo ngjarje tregohej shpesh te ne. Aty pak para luftës së Kosovës i pat vdekur i ati Jusufit (përjashta quhet Giuseppe). Për ta realizuar dëshirën e të atit, ai pat vendosur ta dërgojë kufomën vet në Turqi, sepse me avion kushtonte shumë. Pasi kishte kaluar Nishin ishte ndalur të pushojë në një bujtinë dhe kur ishte zgjuar në mëngjes, nuk kishte gjetur as makinën, as rimorkion frigorifer, ku ishte arkivoli i të atit. Në polici i kishin thënë, se paska pasur fat që i kanë vjedhur vetëm makinën dhe kufomën e jo dhe atë dhe e kishin përzënë përjashta! Në Gjermani u pat kthyer me tren, nëpër Hungari, i tmerruar.

Të hënën u organizua udhëtimi nga aeroporti i Berlinit. Ne ishim gjashtë veta që do të fluturonim së bashku. Trishtohesha nga fluturimi me një kufomë në avion.

Në orën 14:00 do të aterronim, për në orën 17:00 ishte paraparë varrimi te daja i Sherifit. Kur iu afruam shtëpisë na dolën para të afërmit duke qarë, duke mbuluar sytë me duar, të zymtë e të trishtuar ishin mbledhur nja njëqind veta.

Arkivolin e dërguan pas shtëpisë ku kishin improvizuar një tryezë të gjatë, katrore, me dërrasa dhe hoxha urdhëroi të nxirret jashtë, të zhvishet, të lahet dhe të mbështillet me një qefin. Një burrë me një sharrë elektrike nisi hapjen. Pasi përfundoi punën lëvizi disa milimetra kapakun, për të parë se a mund të hapej dhe u largua. Katër gra iu afruan arkivolit. Dy sekonda më vonë bërtitën “ o kuku për neve, çka na paska gjet!” dy prej tyre u plandosën përtokë të alivanosura nën tryezë, njëra mbi tjetrën.

“Ujë, ujë” bërtitën dy gratë tjera të shastisura. U bë një rrëmujë, një pështjellim i madh. Burrat që po prisnin në oborr shikonin njëri tjetrin të habitur, sikur pyesnin : ç’ dreqin i gjeti!? Sherifi vrapoi drejt arkivolit duke shtyrë njerëzit majtas e djathtas. Fëmijët, që qenë disa metra larg ikën të frikësuar, duke menduar se është lëvizur apo është ngritur kufoma.

Sherifi i hodhi një shikim arkivolit brenda dhe iku parapa i trishtuar. U kthye përsëri, e kapi për gjoksi kufomën dhe bërtit: “ nanën e nanës ta ç...tash të mbys, çka ke lyp ti ktu!?!” Në këtë çast u ofruan burrat dhe e tërhoqën.

Në arkivol nuk gjendej nanushi, por një burrë, me mustaqe. Për një çast mendova se Zoti e paska bërë në atë jetë, ashtu si sillej këtu, burrë, por më vonë u mor vesh se arkivoli i një turku me mbiemrin Murat dhe arkivoli i nanushit, me mbiemrin Murati qenkan ngatërruar nga nëpunësit gjerman në aeroport. Pas shumë telefonatave dhe ofendimeve, që i shprehu Sherifi, u mor vesh se nanushi paska aterruar në Stamboll.

-Merreni me mend po të kishte aterruar në Athinë apo Beograd! Kjo do t´kishte qenë një shenjë shumë e keqe!, tha hoxha. Ai qetësoi xhematin duke shpjeguar se ajo ka qenë grua shembullore, se Allahu e ka dërguar në vendin që ajo e donte dhe për fat të keq për së gjalli nuk kishte mundur ta vizitojë. Çdo gjë është e shkruar! Mos u mërzitni! Shenjë ogurbardhë, shtoi ai.

Askush nuk foli. Nisi përsëri saldimi i arkivolit dhe e kthyen në aeroport.

Njerëzi u kthyen në shtëpitë e tyre. Vaji dhe të folurit në vesh apo me zë të ulët nuk pushonte. Njerëzit në oborr ishin të mërrolur, sa më larg derës së shtëpisë, ndryshonin edhe pamjet e tyre dhe kafshimi i buzëve.

Të mërkurën në mesditë rinisi ceremonia. Pasi e mbështollën si një mumie me një çarçafë të bardhë duke e lidhur te koka dhe këmbët, e futën përsëri në arkivol për ta dërguar te varret. Sherifi më bëri shenjë me dorë nga rruga të shkoja edhe unë te varret. Hoxha kundërshtoi duke i folur në vesh, Sherifi injoroi qortimin e tij. Varri i hapur para dy ditëve kishte pak ujë brenda, pas shiut që kishte rënë; e nxorën nga arkivoli dhe Sherifi me dajën e tij e lëshuan ngadalë brenda dhe pastaj u ngjitën për të dalë nga varri derisa dy veta i tërhoqën për dore.

Hoxha lexoi lutjen dhe thirri tri herë : “ Nexharije bijë e Fatimes...”. Nuk përmendi emrin e të atit, sepse nuk dihet se kush është, mund të jetë kushdo, dihet vetëm emri i nënës, edhe pse babai i saj ishte i njohur në fshat. Aty pashë, isha e vetmja grua, se burrat përreth varrit të heshtur dhe kokulur pranonin pa vërejtje se nuk dinin djemtë të kujt ishin! Kjo më habiti kur mendoja në karakterin e tyre të fortë dhe burrërinë...

Gjatë kthimit në avion Sherifi m´u rrëfye: “ Hashimi nuk funksionon!”, më tha troç.

Cili Hashim, pyeta unë e habitur. Hashimi, shtoi ai, nuk lëvizet gjë. Ka vetëm një funksion, mund ta bëjë vetëm shurrën, ndryshe as gëk as mëk! I shtrëngova dorën duke dashur t´i them, për fat, por më vinte keq për të, sepse Hashimi në fakt ishte krenaria e vetme që kishte poseduar. Vështrova sytë e tij të mbushur me lot, buzët që i dridheshin dhe i thashë: “ Kemi fëmijë, nuk na nevojitet...”

Po të mund të hapet ky xham i avionit, do të kisha kërcyer përjashta, shqiptar me Hashim të prishur, është turp! Tragjike! Më mirë i vdekur se i gjallë!, tha ai me zë të shterur.

Pastaj më tregoi se kishte folur me kunatën e madhe, edhe për dyshimet e saja se unë i paskam bërë ndonjë magji të zezë, edhe këshillat e kunatit se duhet të shkojë te ndonjë prostitutë se vetëm ato janë në gjendje t´i drejtojnë të alivanosurit. Mirëpo, unë nuk të tradhtoj kurrë më, më premtoi Sherifi. Pastaj kishte lexuar diku se gjermanët në mesjetë e kishin rrahur me hithra, për ta ringjallur. Unë e këshillova të shkojë te mjeku, meqenëse për të ka rëndësi vitale....

Nuk mund ta bëjë këtë, më tha. Më vjen turp...

Ne si komb kemi dhuruar botës edhe Nënë, por edhe Atë. Tani kuptoj se pse Ferid Murati fitoi Cmimin Nobel. Sigurisht i tërë Komitetit i Nobelit furnizohet me barna të tilla, thash me vete.

Po i afroheshim Berlinit dhe Sherifi po flinte si qengj me kokën mbi gjoksin tim...Bobo thash me vete, që kur u dorëzua Hashimi, nisi edhe respekti! Çudi! Nc! Nc! Flitet se edhe vjehrri im, aty nga mosha dyzetepesë vjeçare kishte ndërruar karakterin dhe ishte bërë nga ujku në qengj dhe prej atij çasti kishte marrë pushtetin në dorë nanushi...Ndjesë pastë. Amin!

u publikua më 19.09.09 në:

Gazeta Shekulli

Homo-Sapiensi dhe homoseksualizmi

Naser Aliu

Rekapitullim – kush hynë në Evropë?

Evropa si bartëse e civilizimit dhe kulturës futet në vendet tjera. Ballkani, sot, nuk është prodhues i civilizimit, por konsumues, mirëpo homo sapiensi ka vështirësi ta pranojë botën, që është në kundërshtim me bindjet e tija tradicionale, mijëvjeçare. Sipas tij botë morale është vetëm ajo që njehë ai. Nuk pranon atë që ekziston botërisht, me shekuj, edhe pse e dinë se nuk është një paraqitje sporadike. Sipas tij homoseksuali duhet ta dashurojë një grua. Ky pretendim është i njëjtë, si, kur kërkohet nga heteroseksuali të dashurojë një burrë. Sipas tij vlerë kanë vetëm njerëzit që riprodhohen, vetëm ata që kryejnë detyrat e evolucionit, kontributi në shoqëri nuk është me rëndësi. Ai din shumë mirë, sigurisht njeh njerëz të tillë, që do të kishte qenë më mirë të mos ishin riprodhuar fare.

Natyra nuk funksionon sipas rregullave të shumicës

Sipas botëkuptimit të tij natyra prodhon vetëm përsosmëri: as nuk linden fëmijë me sëmundje, as siamez me dy koka, as bineq të ngjitur, as gra me organe gjenitale mashkullore, por me gjinj; as me dymbëdhjetë e më shumë gishta në dorë apo në këmbë, as të verbër, as të shurdhër, as me të meta fizike e psikike, as imbecil, por linden vetëm burra dhe vetëm gra!!! Sipas homofobit natyra ka parashikuar orientimin seksual kategorik. Kjo, mirëpo, nuk është e vërtetë, sepse homoseksualizmi ekziston edhe te kafshët e padjallëzuara!

Homo sapiensi me qëndrim homofob ka, mirëpo, vetëm një problem të madh perceptimi: ai kërkon nga natyra perfeksion vetëm te orientimi seksual. Teket tjera të qelizave dhe gjeneve nuk janë të rëndësishme. Sipas shkencës çdo njeri ka 100-200 defekte gjenetike, mutacione. Kjo është arsyeja pse nuk jemi të përsosur dhe pse me ligj nuk mund të penalizohet preferencat seksuale në mes të rriturve...dhe jemi ashtu si jemi me shumë gjini dhe ka ardhur koha ta pranojmë realitetin!

Homofobi është pajtuar me deformimet fizike që mund të shkaktojë natyra dhe nuk revoltohet, respektivisht nuk mund t´i ndalë, ndoshta fajëson të pafajshmin: Zotin, por në anën tjetër, në aspektin shpirtëror, mendon se preferenca seksuale e njeriut mund të mbikëqyret ose me ligj ose të ndryshohet me dhunë! Ai qysh si fëmijë ka parë dhe mësuar se dhuna nënshtron, dreson, sipas tij riedukon njeriun dhe mendon se kështu zgjidhen problemet e jetës.

Ka mijëra vjet që ky problem nuk u zgjodh as nga religjioni, as nga politika! Sepse në fakt nuk ishte problem, por shumica konsideron perversion çdo gjë që nuk është sipas shijes, normës së saj.

Ai është i bindur se njeriu me dëshirë përcakton preferencën seksuale, e nuk lindet me të ose nuk shpërthen më vonë, në moshë të pubertetit për shembull. Thua se kur ai kishte katër vjet, pesë apo gjashtë dinte se çfarë preferencë seksuale kishte!!!

Homofobi ka edhe një problemë tjetër të madh: orientimin objektiv dhe pranimin e realitetit:

ai është i bindur se njerëzit devijojnë. Me dëshirë! Ai donë t´i tregojë tjetrit se si duhet të jetojë, përndryshe ai pezmatohet, revoltohet dhe bëhet i rrezikshëm! Homofobi thotë me mburrje, në vend se të skuqet nga turpi: “nuk jam i gatshëm ta toleroj jetën tënde sipas dëshirës tënde! Trupi jot është edhe imi!” Kush është këtu homoseksual, ai i vërteti apo ky që dëshiron të posedoj dhe të kontrollojë trupin e tjetrit!? E liria individuale? Në shoqëri jo moderne vlen vetëm për shumicën! Shoqëria moderne dëshmohet me trajtimin e pakicave, të çdo lloji: kombëtar, fetar apo të orientimit seksual...

Ngjasimet

Kur djali i përngjan nënës fizikisht, nuk konsiderohet perversion. As kur bija i përngjan t´atit. Edhe nëse ata marrin shijen e prindit të gjinisë së njëjtë, nuk është perversion, por nëse natyra siç nuk na pëlqen neve, shumicës, transferon preferencën seksuale të nënës te djali apo t’ atit te bija, atëherë këtu përfundon racionaliteti i homo-sapiensit! Ai pranon se natyra mund të devijojë njeriun vetëm fizikisht, por sipas tij, natyra nuk shkakton kurrë një ndryshim te preferenca seksuale! Natyra apo Zoti gabon vetëm fizikisht, por jo shpirtërisht!

Sipas tij është tragjike dhe amorale nëse dikush flenë me atë që dëshiron, të moshës madhore, kuptohet, e jo me atë që dëshiron patrioti imagjinar. Edhe sulltanët kanë pasur hareme me djem, mirëpo kjo nuk ishte homoseksualizëm, por pedofili, e cila duhet luftuar në mënyrë konsekuente. Në Arabinë Saudite martohet plaku 80 vj. me një vogëlushe 10 vjeçe se me ligjet e këtij shteti nuk parashihet mosha minimale për martesë, pra pedofilia lejohet, por edhe atje ndalohet homoseksualiteti. Shkurt e shqip, ndalohet dashuria ne mes të rriturve të së njëjtës gjini, por jo me fëmijët! E Vatikani? Një ditë do të kemi një papë homoseksual, siç është normale të ketë edhe priftërinj homoseksual...

Nëse moralisht kjo botë nuk është e çmendur, atëherë është e perverse tej për tej, prej vendi në vend, prej shteti në shtet, sepse perverse konsiderohen veprat e tjetrit, jo e vetja!

A jemi gati ne ta pranojmë homoseksualizmin?

Nëse shtrohet pyetja në këtë mënyrë, atëherë kjo tregon se ne jemi të egër!

Nuk është me rëndësi a jemi ne gati të pranojmë atë që ekziston në ilegalitet, ( ku e kemi dëbuar ne me paragjykimet ataviste) sepse në këtë rast do të flitej për primitivizmin dhe mostolerancën tonë, por pyetja kryesore është, në mjedisin tonë, ballkanik, a janë të gatshëm bashkëqytetarët tanë homoseksual ta jetojnë jetën pa komplekse dhe të japin kontributin e tyre në shoqëri?

Nëse ata kanë frikë të madhe, dëshmon për agresivitetin tonë dhe tregon se ne shumë pak kemi lëvizur nga vendi!

Vendnumërimi

Ne punojmë me kompjuter, ngasim makina, fluturojmë me aeroplan, përdorim mikroskop, studiojmë teket e gjeneve dhe qelizave, por të gjykuarit duhet ta ruajmë ashtu siç e kemi mësuar nga analfabetët, kur mjet i vetëm i transportit ishte gomari! Pra, homo sapiensi shfrytëzon çdo komoditet të kohës moderne, por me xhelozi ruan botëkuptime primitive, madje me këto edhe krenohet dhe e vështron si detyrë patriotike! E kush e autorizoi?

Emancipimi dhe autorizimi

Kuvendet shqiptare janë të autorizuara për emancipimin e kombit. Shteti shqiptar nuk ka për detyrë t´u tregojë njerëzve se ç´ka duhet t´u pëlqejë atyre, por pakicës t´i garantojë të drejtën individuale dhe lirinë e ekzistencës.

Niveli i civilizimit sot tregohet me kushtetutë. A jemi gati ta pranojmë atë që ekziston apo të jetojmë në hipokrizi? A jemi gati të tolerojmë atë që nuk është si ne? Demokracia për shumicën dhe përjashtime i pakicës, nuk është demokraci, por diskriminim! Kombi shqiptar ka përvojë dhe din sa i keq është diskriminimi!

Hipokrizia

Ne nuk mund të bëhemi hipokrit dhe ta ndalojmë vetëm “perversionin”, por duhet t´i ndalojmë edhe ata që ishin të tillë dhe “helmojnë” rininë tonë. Si mund të kuptohet intelektuali që krenohet me homoseksualët, biseksualët e lesbiket e vdekura?

Ai lexon dhe jep mësime e krenohet me këta homoseksualët, biseksual apo lesbike, si: Leka i Madh, Julius Gaius Cesar, Aristoteli, Sokrati, Platoni, Demosteni , Luigji i XIII Francë, Lord Byron dhe Ali Pashë Tepelena, Frederiku i Madh, Frederiku i II, Harun Al Rashid, kalif i Bagdadit (750- 800), Khair ed-Din, vdiq në Algjeri në vitin 1546 , Omar Kajami Persi, vdiq më 1122... Elisabeta I e Anglisë, Atatyrk e shumë të tjerë...

Homofobi dëgjon muzikë kënduar nga homoseksualët, lesbiket apo biseksualët apo shikon filma të aktorëve homoseksual, biseksual apo lesbike, si psh:

David Bowie, James Dean, Marlene Dietrich, Cary Grant, Rock Hudson, Peter Çajkovski, Frédéric Chopin, Franz Schubert, Richard Wagner, Johannes Brahms, George Michael, Edith Piaf, Madona, Samantha Fox, Elton John, Greta Garbo, Jodie Foster, Gianna Nannini...e shumë të tjerë...

Homo sapiensi lexon librat, krenohet me autoritetet homoseksuale e biseksuale, citon ata dhe mburret se i ka lexuar: Ai mburret me këta homoseksual, lesbike apo biseksual, si psh.: Safo, poete greke 600 vjet para Krishtit, Madame de Stael, Françoise Sagan, Simone de Beauvoir, Johan W. von Goethe, Miguel de Cervantes, Wilhelm von Humboldt, Leonardo da Vinci, Voltaire , Frederico Garcia Lorca, Thomas Mann, Michelangelo, Botticelli, Eugène Delacroix, Honoré de Balzac ,Salvador Dali, Francis Bacon, Louis Aragon, Jules Verne, François Mauriac, Arthur Rimbaud, Bertolt Brecht, Tenessee Williams, Michel Foucault, Paul Verlaine , Gustave Flaubert, Francis Bacon, Roland Barthes, Oscar Wilde, Thomas Mann, Marcel Proust, Jean-Jacque Rousseau, Jean-Paul Sartre, Oscar Wilde, Shakespeare,James Coock, e shumë të tjerë...

Hipokrizia e homofobit nuk përfundon këtu: ai vishet edhe me rrobe, natyrisht nëse ka mundësi, të qepura nga homoseksualët, si : Wolfgang Joop, Giorgio Armani, Yves Saint-Laurent, Jean-Paul Gaultier, Dolce & Gabanna, Calvin Klein, Karl Lagerfeld etj.etj.etj...

Homofobi, që vuan nga hipokrizia radikale, sillet si paraardhësi i homo sapiensit: si homo erectus. Pra si intelektual i kalibrit të madh çmon, respekton, adhuron, mrekullohet dhe çmendet me veprat e homoseksualëve e biseksualëve të vdekur apo me homoseksualët e biseksualët e kombeve tjera, por i urren deri në vdekje homoseksualet e gjallë në kombin e vet dhe, kjo quhet hipokrizi radikale, e pafytyrë!

Kush ka këtu probleme dhe për çfarë devijimi të homo sapiensit mund të flitet, kur ai dashuron, adhuron të vdekurit? A mund të konsiderohet kjo nekrofili?

Si të zhduket homoseksualizmi?

Homoseksualët mund të zhduken, nëse meshkujt lindin djem dhe gratë lindin vajza, pa u pas përzier kromozomet e tyre, derisa fekondimi ndodh në këtë mënyrë klasike, do të ketë edhe befasi dhe përzierje të tilla gjinore! Çdo njeri le ta “kultivojë kopshtin e vet”, ky është stacioni i civilizimit të sotëm...Ne nuk mund ta ndryshojmë Evropën, por Evropa na ndryshon neve...

Aty ku akoma mendojnë se fuqia e intelektit është në “drejtpërdorimin” e organeve gjenitale, emrat e autoriteteve të lartpërmendur flasin për diçka tjetër dhe shtrohet pyetja: pse Zoti apo natyra stolis, shpërblen me inteligjencë gjeniale pikërisht ata që nuk janë si ne shumica?

Sepse gjenet dhe qelizat nuk funksionojnë sipas dëshirës së mazhorancës!

Për personalitetet tjera homoseksuale, biseksuale dhe lesbike mund të konsultohet libri i: Michel Larivière : Dictionnaire des homosexuels et bisexuels célèbres (éditions Delétraz)

Shekulli

Sa për dijeni

Naser Aliu

Millosheviçi vrau
Trembëdhjetëmijë shqiptarë në luftë
Meritonin vdekjen sipas tij
Se ndërtonin shtet shqiptar në tokën serbe!

(Po ta kishte ditur
Se shteti Kosovës ndërtohet sipas
Dëshirës serbe
Ndoshta do të kishte vrarë më pak!)

Enveri ekzekutoi gati gjashtëmijë shqiptarë
Në kohë paqeje
Meritonin vdekjen sipas tij
Se mendonin ndryshe

(Po ta kishte ditur
Se shumica donë demokracinë
Ndoshta do të kishte vrarë më shumë

Enveri jonë!)

Përrallë për të rritur - Post mortem

Naser Aliu

Përrallë për të rritur

Si fëmijë
Nuk pata kuptuar
Ujkun dhe Kësulëkuqen

Nuk kuptoja
Pse ujku vishet si gjyshe

Për ta ngrënë Kësulëkuqen
E nuk e hante në mal si ujk i vërtetë!

As nuk kuptoja
Pse ujku kishte merak krevatin
E jo malin për krime
Kur dihet se ujku ndërron vetëm qimen

As nuk pata kuptuar
Pse ujku nuk hante qengja,
Por njerëz
Pse zhvishte gjyshe cullak
Dhe kapërdinte njerëz
Kur dihet se ujku nuk ndërron zakonin

Këtu diçka

Nuk është në rregull
Thash me vete
Dhe,
Nisa hetimet

Në Francë kur Charles Perrault e shkroi
Kishte jetuar një maniak seksual
Mbiemri tij Loup,(Ujk)
Për t´i mbrojtur fëmijët
E shndërroi në përrallë
Dhe u lexohej fëmijëve shpesh

Loup
E shkroi me shkronjë të vogël, loup,ujk
Në gjermanisht Wolf
Te vëllezërit Grimm

Pra
Ujku nuk kishte qenë ujk
Por pas këtij pseudonim
Fshihej zotri Uka
Dhe ky zotëri Uka
Pedofil
Dhe vrasësPervers
Dhe Transvestit
Dhunues i plakave dhe çupave
Shkurt e shqip
Psikopati seksual
Kishte bërë kërdi në rrethinë...
Me vite
Kishte dhunuar dhe vrarë disa plaka
Dhe kishte dhunuar disa vasha

Zotëri Uka,
Nuk bënte dashuri
Pa u veshur si grua
Dhe këto rrobe
Më lehtë ua merrte plakave
Të brishta
Para ose pas dhunimitKjo nuk dihet!

Mirëpo
Tani shtrohet pyetja
Pse Uka
Nuk keqtrajtoi Kësulëkuqen në mal?

Në mal zakonisht Uka nuk kishte dhunuar kurrë
Kishte gjuetarë apo fshatarë që prisnin dru
Mund të zihej
Dhe kështu
Ai vrapoi te plaka
Pasi Kësulëkuqja i rrëfeuSe gjyshja vetëm në shtëpi ishte

Uka dhunoi gjyshen
Dhe e vrau
Siç e dini
Veshur si gjyshe priti Kësulëkuqen
E dhunoi edhe atë...

Natën
Kësulëkuqja helmoi Ukën
Por,
Pas nëntë muajve
Lindi shtatë shkurtabiqët!

Shtatë shkurtabiqët
E përrallës tjetër!
Në vazhdim ku thuhet
Se gjyshen dhe Kësulëkuqen
I nxorën nga barku i ujkut
Nuk e beson askush
Është thjesht trillim...


Post mortem

Madhështia e kombeve
Matet
Me numrin e atyre
Që mbeten gjallë pas vdekjes
Nëpër shekuj
Në një shekull
Një komb
Mund të ketë një, disa, qindra
Apo asnjë banorë!

Ta marrim një shembull
Nëse sot kemi 200 veta
Që mbeten gjalle për shkak të veprave
Atëherë kombi shqiptar ka 200 banorë
Dhe,
Disa milion figurant!

Këta të fundit numërohen vetëm në regjistrat e popullsisë
Por
Me detyrë fisnike
I shërbejnë evolucionit
Dhe,
pritet të prodhojnë banorë të rinj
Banorë të numërueshëm edhe post mortem

Nën pushtime kombet zakonisht kanë figurant
Aty këtu ndonjë banorë...

Ne mbreterine e Krishtit; Gjashteqind vjet pa gjume;Shkodra

Naser Aliu

Në Mbretërinë e Krishtit
(Shën Mërisë)

Merreni me mend
Ju lutem
Krishtin
Në Vatikan
Në zyrën numër Një
Duke firmosur akte zyrtareDhe duke pritur
Përcjellë
Kryetarë, këngëtarë, artistë, princa e mbretër
Dhe milionerë
Dhe miliarderë
Në audiencë!

Merreni me mend
Ju lutem
Krishtin
ShtathedhurFlokëlëshuar
Mjekërbardhë
Me unazë prej ari
E këpucë të kuqe
Në papamobil
Duke përshëndetur vegjëlinë
Dorën ngritur
Fshehur pas xhamave të trashë
Nga frika!
Paramendoni këtë
Ju lutem!

Ju lutem
Përfytyroni edhe këtë:
Shën Palin
Shën Gjonin
Shën Pjetrin...
Me Fiat Uno, Golf e Panda
Duke shkuar në kishë për të marrë rrogën

Imagjinoni edhe këtë ju lutem:
Shtetin e Krishtit
Ushtrinë e Krishtit nga Zvicra
Bankën e Krishtit
Pax Bank!
Që blen aksione të prodhuesve të armëve
Aksione të prodhuesve të barnave kundër shtatzënisë

Imagjinoni vetëm edhe këtë:
Krishtomobilin
E Krishtoavionin
Domethënë
Air Force Krishti One

Përfytyroni
Vilat
E Jezu Krishtit
Ku ai do t' i kalonte pushimet verore
Shtrirë në zall
Me dishepujt e tij

Dhe merreni me mend
Ju lutem
Dhe mos pushoni ta respektoni veprën e Krishtit
Dhe dashurinë e tij
Ndaj njeriut
Dhe sakrificën
Për të sëmurët, të gjorët, të braktisurit...
Deri në vetëmohim!
Kujtoni Nënë Terezën,
Vetëm për një çast!

Shkëlqesi
Krishti do ta kishte njohur i pari
Kosovën e gozhduar
I shëmbëllente atij...
Imazh i tij ishte!

Gjashtëqind vjet i pagjumë

Ka gjashtëqind vjet
Që
Nuk kam fjetur sa duhet
Nuk kam bërë gjumë të rehatshëm
Nuk kam dashuruar me kënaqësi
Nuk kam bërë seks të këndshëm
Dhe nuk kam ngrënë
Dhe pirë sa duhet
Dhe si duhet

Ka gjashtëqind vjet
Që
Nuk jam ngopur
As me liri
As me dashuri
As me sedër vetjake
As me krenari kombëtare
As nuk kam qeshur e buzëqeshur nga zemra
Gjashtëqind vjet jam shtirë se po jetoj
Dhe tani
Tani më dhemb koka
Vuaj nga plogështia

Mirëpo
Edhe kur më merrte gjumi
Në njëqindepesëdhjetë vjetët e fundit
Ma prishnin ëndrrën
Herë fqinjët
Herë miqtë e fqinjëve
Herë tanët

Ja pse jam dobësuar
Zbehur

Humbur peshë
Dhe jam zvogëluar
Aq shumë
Sa mezi shihem
Dhe mezi vihem re

Para gjashtëqind vjetëve

Atëherë isha akoma arbër
Më kujtohet mirë
Si sot
Po shihja një ëndërr shekullore
Rilindjen
Por erdhën me daulle
Dhe ma prishën gjumin
Dhe ma prishën ëndrrën
Dhe me ferman
M' i ndaluan ëndrrat
Me shkrim

Unë firmosa
Edhe pse sapo ia pata nisur ta mësojë shkrimin!

Kur u siguruan
Se unë nuk shoh më ëndrra
As kam zell për mësimi
Kur m´i ndërruan edhe personazhet
E gazmoreve dhe përrallave
Emrin dhe mbiemrin
Ikën
Ikën dhe më lanë
Si bonjak e fajtor

Ka balash
Shëndetlig
Dhe invalid
Dhe me aftësi të kufizuara

Shumë të sëmurë
Mirëpo
Vrapuan pas
Për tu shkrirë në sherbetin e tyre!

Mirëpo
Edhe sot
Gjashtëqind e ca vite më vonë
Nuk më merr gjumi!
Edhe nesër nuk do bëjë gjumë të qetë
Sepse tani ëndrra
Dëshirat
Dhe zelli
Dhe detyrat nuk më lënë të flejë rehat

Shumë punë kanë mbetur pa u mbaruar
Në gjashtëqind vjetët e fundit
Shumë gabime duhet ndrequr
Dhe ja, e sheh, pse më pëlcet dhe digjet koka
Tym e zjarrmi!

Shkodra në sytë e mi

Shkodra me karakterin e saj aristokratik
Si Venediku
Shkodra me gjenialitetin e saj
Si Napoli
Herë si një principatë
Si Monako për shembull
Herë si San Marino
Dhe,
Shkodra gjithmonë shtatzënë
Nënat shkodrane kanë detyra
Aty gjenitë linden
Njëri pas tjetrit
Në Shkodër e rrethinë!

Sepse nanat shkodrane e kanë për obligim!

gusht 09

Letër homoseksualeve shqiptare

Legjislacioni komunist dhe ai i ndikuar nga religjioni, ndalonte atë që ekzistonte vetëm teorikisht, sepse homoseksualizmin e dëbonin në ilegalitet.

Demokracia, si rend jo më i mirë shoqëror, - por më i miri që ka zbuluar njeriu deri më sot, - pranon ekzistencën e tyre dhe toleron jetën e tyre, duke mos futur hundët dhe duke mos politizuar orientimin privat seksual të një njeriu. Nuk është detyrë e shtetit të mbikëqyrë se kush me kë dhe si i kalon çastet e dashurisë.

Homoseksualizmi ekzistonte edhe në Greqinë e Romën antike. Me ardhjen e religjioneve, këta njerëz u përjashtuan nga jeta normale. Hitleri, më vonë, nisi edhe eliminimin e tyre, ndërsa komunizmi nuk i digjte, por i burgoste bashkë me ata që mendonin ndryshe. Fetë e konsiderojnë perversion martesën e së njëjtës gjini, por martesën me katër e quajnë legjitime, ku gratë konsiderohen lodra të mashkullit.

Reagimet e shumta në "Shekulli On-line", që kam lexuar këto ditë për këtë temë, mendoj se flasin për dy e më shumë aspekte: ata të cilët janë homoseksualë në luhatje e sipër dhe kundërshtojnë; ata që për shkak të gjykuarit anadollak e përjashtojnë dhe ata të cilët, në emër të një patriotizmi të rrejshëm, përpiqen ta ruajnë dëlirësinë dhe pastërtinë e kombit. Janë karakteristika tipike të kombeve me struktura fisnore.

Ne dimë se Shqipëria dëshiron t´i bashkëngjitet lokomotivës dhe civilizimit evropian.
Sot habitemi se si në komunizëm ndalohej mendimi i lirë.

Me reagimet tona, përsëri rithërrasim komunizmin dhe rendin puritan. Intelektualët që nëpër internet shkruajnë dhe bëjnë apele banale - derisa vetë jetojnë në Perëndim, e ndoshta mjeku i tyre është homoseksual - duhet të dinë se me ndalimin, (nuk nënkuptohet edhe mosekzistimi), ata do të ekzistojnë si gjithmonë, por tani të strukur nga frika dhe reagimi i shoqërisë primitive, si në komunizëm e fashizëm.

Homoseksualizmi nuk është sëmundje ngjitëse. Askush nuk ka të drejtë t´i parashkruajë dikujt se si dhe me kë duhet ai të kalojë natën.

Homoseksualizmi qenka perversion, por jo arat me kanabis sativa, që helmojnë adoleshentët, fëmijët tanë. Korrupsioni nuk qenka perversion, as votimet tribale ku voton krejt familja nën mbikëqyrje, jo.

Unë do t´isha ndjerë i lumtur po të pensionohej Sali Berisha. Pas naftës Serbisë dhe rrënimin e shtetit shqiptar, ky njeri nuk e ka merituar të drejtojë këtë shtet, mirëpo nëse këtë projektligj e ka seriozisht, duhet të përkrahet.

Me këtë ligj Shqipëria tregon nivelin e civilizimit. T´i tregojmë botës se ne nuk i fusim hundët aty ku nuk na takon dhe kujdesemi vetëm për veten. T´i tregojmë se jemi evropianë dhe se pranojmë diferencat dhe se në aspektin e qytetarisë jemi para Serbisë dhe Maqedonisë dhe pjesëve të tjera të Ballkanit.

T´i mbrosh të drejtat e atyre që nuk janë si unë dhe ti, është vlerë. Le ta jetojë çdo njeri jetën e vet sipas dëshirës së vet, jo sipas times apo tëndes.

Biologët dhe ata që merren me gjenetikë konstatojnë se tre gjene te homoseksualët kanë përjetuar një ndryshim, mirëpo kjo akoma nuk është fjala e fundit shkencore për homoseksualet, domethënë një ditë do të kuptohet arsyeja, por tani për tani mjekësia u mbetet borxh...

Ka një peshk, ndoshta ka edhe kafshë të tjera, që posedon të dy gjinitë. Orata quhet në italisht, Goldbrasse në gjermanisht. Një biolog detar në "RAI1" deklaroi se një peshk, emri tij për fat të keq nuk më kujtohet, 10 vite po jetuaka si femër, pastaj ndryshon gjininë.

Këto nuk po i përmend për kuriozitet, por për të dëshmuar se në natyrë ekzistojnë fenomene të tilla. As njeriu nuk bën përjashtim. Me mijëra vjet histori na tregojnë se një diskrepancë e tillë mes shpirtit dhe trupit mund të ekzistojë...

Nesër, Guido Westerwelle do të bëhet ministër i Punëve të Jashtme të Gjermanisë dhe do ta vizitojë Shqipërinë, ky, si avokat ka mbrojtur shumë shqiptarë në Gjermani gjatë programit serb, kur na dëbonte Serbia, sepse nuk ishim si ata.

Edhe ky është homoseksual dhe jep kontributin e vet, më mirë se shumë heteroseksualë...

Ata që mendojnë se Shqipëria ruhet nëse nuk voton këtë ligj, duhet ta kuptojnë se ky ligj nuk shumon homoseksualët, por toleron jetën e tyre. Është koha të tregojmë se kush jemi: si thotë Kadare evropian apo siç mendon Qosja: hem evropian, hem anadollak. Fjalën e keni Ju!

P.S. Nuk pres lëvdata për këtë shkrim. Pres sigurisht shumë ofendime, mirëpo ashtu si luftuam për demokraci në Shqipëri, për liri në Kosovë, duhet të luftojmë edhe për tolerancën. Reduktuesit dhe pezulluesit e lirisë individuale, do të jenë gjithmonë humbës...

u botua ne: Shekulli

Lufta trete-Bashkefajesia-Internimi-Update1-Gjeneza

Naser Aliu

Lufta e tretë

Lufta e tretë botërore
Do të plasë me përpikëri
Në orën 15:00
Kur Kina
Dhe India

T' i posedojnë
Një miliard vetura

Lufta do të plasë
Për dy motive
Dhe do të ndalet
Për vetëm një motiv!

Bashkëfajësia

Ne që gjalluam
Dhe nuk patëm mundësi të jetojmë
Jemi bashkëfajtorë
Dhe bashkautorë të mjerimit...

Update1

Shqipëria duhet të instalojë
Newbornin
Kjo beta version
E Shqipërisë së vjetër
Nuk është më aktuale!

Internimi

Poezinë tënde
Klasa punëtore
Nuk e kupton

Absurde
Pak folje
Shumë metafora

Me abstrakten
Hermetizmin
Dhe izolimin
Ke paraparë fati tënd!
Për dhjetë vjetët e ardhshme!

Nuk do të mërzitesh
Familjen do ta kesh me vete!

Gjeneza

Në fillim ishte

Kryefjala

Pastaj

Kallëzuesi!

gusht 09

Mefshtësia, Honoris Causa dhe UÇG

Naser Aliu

Mefshtësia

Shqiptari
i mefshtë ulur galiç para dere
Në komunizëm
Duke pritur kalimin e demokracisë atypari
Me dekada

Shqiptari në Jugosllavi
I plogët ulur në oborr
Në një shkëmb
Duke pritur kalimin e lirisë atypari
Me dekada

Kur e morëm guximin, ia behu demokracia
Kur lëshuam kushtrimin, u shfaq edhe liria!

Mirëpo
Shqiptari i Shqipërisë po pret akoma
Edhe shqiptari i Kosovës ulur në shkëmb
Po dremisin së bashku

Po presin së bashku të kalojë Evropa atypari
Me nga një gotë konjak
Për herë të parë po presin së bashku
Si dy fatosa të sjellshëm!

Kushtet për Konferencën Islamike mirëpo
Shqipëria i plotësoi e para
Edhe disa festa për sulltan Muratin
Edhe disa falënderime Turqisë
Që mori mundimin të na pushtojë
Dhe,
Do t' i plotësojë edhe Kosova
Nëse nuk na besojnë
Mund ta pyesin R. Qosen

Mirëpo
Edhe për Evropën
Do t' i plotësojmë kushtet!

Kufirin ndërshqiptar e ruajnë shqiptarët
Nga shqiptarët
Me pushkë të mbushur!
Si dëshiron Evropa!

Në njërën anë
Valon shqiponja e rraskapitur
Në anën tjetër tundet një poçavër krenare
Me 6 yje, si dëshiron rrospia e moçme!

Ja, shiko shqiptarët të shtrirë

Shikoi të lutem
Në kokërr të shpinës

I sheh
Të shtrirë gjerë e gjatë
Presin
Po presin
Po presin Akoma
Dikush t' ua dhurojë
Edhe bashkimin
Bashkimin e gati tre shteteve shqiptare!
Oh, po pret me pasion!

Shqipoja
Me pasion shumë të madh!
O Zot u lodh, shikoja djersët...

Honoris Causa

Nëse motra juaj
Gjen burrë
Me dëshirën e saj
Vrajeni

Ajo ka shpirtin me qira!

Mund ta vras unë

Nëse unë jo

Atëherë ju!

Pas juve kjo e drejtë kalon

Te burri!

h.c.

Ajo duhet të martohet
Vetëm sipas dëshirës sonë
Ne zgjedhim djalin
Që na eksiton
Neve
Jo atë!
Duam
Dylber
Dhe ashik
Shtathedhur e symadh!

Nëse nuk punon
Nuk të humb nderi!

Nëse fëmijët tu
Nuk kanë gjë për të ngrënë
Nuk të humb nderi!

Nëse fëmijët tu ecin zhele zhele
Nuk të humb nderi!

Nderi të humb

Nëse motra
Gjen burrin vet!

Ta ruajmë virgjinitetin e saj
Si sytë
E ballit!
Me shpirt e trup!
Edhe me jetën tonë!
h.c.
Dhe,
Nesër
Mund t' i themi
Ashikut tonë:
"Merre, ja ku e ke!
Shko e bënia atë punë
Por,

Mos na harro edhe neve!"

UÇG

Nëse një ditë
Gratë themelojnë UÇG-në
Unë do t' i bashkëngjitëm
Këmbësorisë së tyre
Me bashkëshorten time

Nëse si armë edhe ato do përdorin
Grushtet

Shqelmat

Rripat

Gurët
Dhe gurëzimin
Si mizoginët*
Atëherë
Edhe ne do t' i mbushim xhepat me gurë
Dhe, do marshojmë derisa t´i fitojmë
Të gjitha betejat dhe luftën!

Embetha!

* Urrejtësit e grave Korrik 09

Lindja ime

Naser Aliu


Kur u linda
Qau nëna
Qava, mirëpo
Edhe unë
Qamë së bashku
Dhe më shtrëngoi lëndimthi

Babi nuk ishte aty
Kur u linda
Atë ditë nuk ishte në shtëpi
Për t' i shtrënguar dorën nënës
Fshirë djersët
Për ta qetësuar
Për t´i dhënë kurajë
Për ta marrë foshnjën në dorë i dyti

Në kohën kur u linda unë
Nëna nuk ishte bashkëshortja e babit
As shoqja e tij
As nusja e tij
As e dashur
Ajo ishte
E paemër
“Mëri” ose “hej ti”
Askushi
Bënte jetë anonime
Shërbente ditë e natë
Shërbëtore
Në një botë gati virtuale
Aty, vetëm përbuzja
Dhe nënshtrimi
Dhe shfrytëzimi ishin real!
Të prekshëm...

Në kohën kur u linda unë
Martesa e tyre
Nuk ishte dashuri
Takimi parë në krevat, ora njëzetë e tridhjetë
Në orën njëzetë e dyzetepesë: seks
Me hir apo pahir
Ndërzimi me marrëveshje...

Në kohën kur u linda unë
Gratë nuk lindnin
Ato pillnin
Si kafshët

Me skllavërimin jetësor
Dhe nënshtrim tërësor
Ndaj burrit
Dhe fëmijëve
Ato përparonin ca
Dhe, kështu
Në fund, ato nuk cofnin
Por vdisnin
Mirëpo, varroseshin më thellë se burrat
Nga frika se mund të dalin jashtë!

Në kohën kur u linda unë
Prindërit nuk i bënin fëmijët
Personalisht
Perëndia ua dërgonte
Nëpër kopshte, ara, livadhe e lëndina...
Edhe pse çdo natë qartë dëgjohej zhurma e kazanëve

Në kopsht apo ara
Merrnin foshnjën
Që kishte ardhur pa dëshirën e tyre
Dhe mbushnin shtëpinë
Me perime e kafshë

Kryekungull
Kastravec
Hundëspec
Gomar
Kaçirubë
Varet se ku kishin gjetur foshnjën
Ndonjë edhe në stallë

Në kohën kur u linda unë
Mësonim gjashtë mësime për gjashtë vjet
Xhelozinë
Inatin
Smirën
Krenarinë
Diskriminimin
Dhe, hakmarrjen!
Në vitin e shtatë ia nisnim shkollës...


Lum ai që shkonte në shkollë
Me gjashtë

Në kohën kur u linda unë
Dashurinë nuk e mësonim
Ajo ishte turp!
Dhe krim!
Vrasja në lule të ballit
Nder!

Asgjë më shumë!

PS:
Pas vrojtimeve nëpër pyje
Bjeshkë dhe stalla
U diktua se kafshët e buta dhe bishat e egra
Nuk keqtrajtojnë
Dhe nuk kafshojnë
Nuk diskriminojnë
Dhe nuk shfrytëzojnë
Dhe nuk shtypin
Dhe nuk jetojnë
Në shpinë të
Gjinisë femërore!

Në kohën kur do vdes unë
Gratë duhet të formojnë UÇG

U publikua/shpernda
Albshkenca
tribunashqiptare.com
zemrashqiptare.net
artcafe

fjala e lire

Përsëritja; Minaret nuk fluturojnë; Mojsiu, Krishti dhe Muhameti

Përsëritja

Pas luftës

U ndërtua Shkolla e Lartë Partiake
Aty partizanët
Mësonin alfabetin
Dhe, bëheshin: drejtorë e kryetarë komune...
Pas luftës

Dërë e profesorë universiteti!

Para luftës shumë partizan

patën punuar tokën e atdheut
Apo shumë prej tyre kishin prerë dru në malet e

vendlindjes
Mirëpo,
Edhe pas luftës mbetën partizan
Vetëm kombësia e armikut ndryshonte tani

Tani ishte shqiptare...

Ata mbetën si para lufte

Në sjellje

Si edhe gjatë luftës

Në sjellje
Jo më duke punuar tokën e mëmëdheut

Apo duke prerë dru në malet e atdheut
Por koka

Dhe ne kishim respekt ndaj tyre
Domethënë frikë!
(Makutëria e lakmia
Detyrojnë historinë të përsëritet
Prej gjenerate në gjeneratë
Prej

shekulli në shekull
Prej kombi në komb!

Makutëria

Pas saj përsëritet historia, menjëherë!)

Minaret nuk fluturojnë

Nëse vazhdon
Ndërtimi i xhamive
Nga sheikët arab
Nëpër qendra shqiptare

Me këtë pasion

Derisa në spitalet shqiptare

Mungon aparatura

Atëherë arabet menjëherë pas vdekjes
Do shkojnë në xhenetin e tyre
Ne edhe për së gjalli
Do ta përjetojmë ferrin tonë!

Mojsiu, Krishti dhe Muhameti

Izraeli
Nuk njeh pavarësinë e Kosovës
Sepse jemi mysliman

Vendet islamike
nuk njohin pavarësinë e Kosovës
Sepse nuk jemi mysliman

Vatikani nuk njeh pavarësinë e Kosovës
Sepse nuk jemi katolik

Ata po ligjërojnë akoma!

Naser Aliu

Nelson Mandelës

Mësojeni demokracinë
Na thanë ata
Që kishin lindur dhe ishin thinjur
Në demokraci
Saqë kur flisnin me pasion për të, pështynin!

Ne zgurdulluam sytë
Morëm lapsat
U përqendruam

Mësimi parë:
Në demokraci vendosë shumica!
Një për qind më shumë, një votë më shumë, mjafton!
Ne duartrokitëm!

Sapo dolëm jashtë
Kishin vizatuar flamurin
Sipas ndjenjës së pakicës!
Ne zgurdulluam sytë dhe,
Duartrokitëm!

Mësimi dytë:
Në demokraci vendosë shumica!
Majority, përsëritën ata në gjuhën e Shakespeare-t
Ne duartrokitëm duke tundur kokën!
Kanë të drejtë, thamë me vete!

Kur u kthyem
Kishin kompozuar himnin
Pa asnjë fjalë
Sipas ndjenjës së pakicës!
U shikuam ne mes vete dhe,
përsëri duartrokitëm!

Mësimi tretë:
Në demokraci vendosë shumica!
La majorité, në gjuhën e Baudelaire-t
Maggioranza, përsëriten ata në gjuhën e Dantes
Die Mehrheit, u dëgjuan në gjuhën e Goethe-s


Dhe,
Ribashkim nuk ka, shtuan ata!

Nuk ka? Ribashkim nuk ka!? Për 95%!?
U shtangëm!
Pesë për qindëshi peshon tepër!
Edhe u shastisëm!
Edhe u ngrimë!
Dhe mbetëm pa mend e të hutuar!
Demokracisë iu drodh qafa!

Nuk ka ribashkim përsëritën ata që kishin lindur
Dhe po vdisnin ne vende ku sundonte shumica demokratike!
Ne duartrokitëm dhe kafshuam buzët,
Saqë na rrodhi gjaku!
Nëpër mjekër
Deri në qafë!
Grahmë!

Konstatimi i psikiatrit social:
“Shqiptarët kanë duar të stërvitura!
Do ta duartrokasin edhe këtë Newborn!”
Dhe ne përnjëmend duartrokitëm lindjen e kombit të ri,
Duartrokitëm edhe psikiatrin edhe diagnozën!

Na janë përzier vlerat
Shtëllunga-shtëllunga
Me diktatet e komunizmit të djeshëm
Dhe me diktatet e demokracisë së sotme!

Pra, demokracia nuk është demokratike!
E ata?
Ata po ligjërojnë akoma mbi demokracinë!
Merreni me mend ju këtë!
Zoti Mandela.

U botua/shpernda:

Art-cafe
Fjala e Lire
zemra shqiptare
Alb-shkenca

gazeta Bota Sot

Kush e vizatoi flamurin?

Naser Aliu

Dhe valëvitet

Valë – valë,
Dallgëzohet

Dallgë-dallgë,
Madje edhe me krenari!

Kapardiset si flamur i ri!

Sfond blu

Mu në mes ka një hartë
Thua se është ujdhesë e artë!
Atje larg në Atlantik

O aty afër n´ Adriatik!

Mbi hartë si gjysmëhark gjashtë yje,
Thua se ka:

gjashtë ujdhesa përreth me shumë pyje!
Thua se ka:
gjashtë kombe me peshë të barabartë e me madhësi,

Nga 16,5 për qind veç e veç, që ndërtojnë shtet të ri!

I vërteti ka sfond të kuq

Bojë gjaku e dashurie

Vulë guximi e burrnie

Dy koka shqiponje
Dhe dy sqepa pak të kthyer
Dy kthetra për t´ rrëmbyer!

Qindra beteja, plot histori

Flamur sakrifice, rezistence

Me kushtrim e atdhedashuri!

Flamur i lirisë, himn me ndjenja

Jo himn memec

I zbuluar për grindavecë!

Me pesë yje për kolaboracionistë!

Nga një për çdo komb kundërshtarë

Dhe i gjashti për 95 % shqiptarë!

Bënë pëlhurë për Kosovën e copëtuar

Diku në Perëndim, në Evropë

Na ndanë, na bënë edhe një gropë!

Ai fryhet pranë Shqiponjës
Dhe krekoset shumë krenar
Do prodhojë komb kosovar!

Vërehet liria kufizuar

Sa herë shihet ai valuar
Edhe vizatimi imponuar!

Ti s´mund të valosh krenar
Ti je imponim i paparë!

Ti s´bëhesh dot flamur shqiptar!

Ty asnjë vashë nuk të qëndisë,

Çdo pjesëtarë dëshiron të grisë!

Ti mund të përdoresh për shkurorëzime,

Aty këtu edhe për varrime!

U botua/shpernda:

Art-cafe

Fjala e Lire

zemra shqiptare

Alb-shkenca

Epitafe

Naser Aliu

Kongresi

Dje
u mblodh
Partia e Dhunës,
kryesoi:
Dylber Kërbaçi
Morën pjesë:
qindra
shtatore

dhe qindra duartrokitës!

Laboratori

Kjo është harta e Shqipërisë,

e shihni në këtë mur?

Ata soditën të heshtur!

Ky është laboratori më i madh në botë,

laboratori jonë,

aty ka popull,

domethënë minj,

për eksperimentime!

Si të doni!

Dhe, sa të doni!

Jashtë dhe eksperimentoni!

Ata vrapuan!

Ndaluni!

Ata u ndalën!

Ndërtoni njeriun e ri:

komunistin

Ata nxituan!

Dhe, shfytyruan

me përkushtim!

Sa nuk njihnin njëri tjetrin!

Politikani

Politikani donë atdheun
Dhe për dashurinë e shpenzuar,

paguhet!

Politikani vjedh atdheun
Dhe, për frikën gjatë vjedhjes,

paguhet!

Ai shpërblehet edhe kur jep
Edhe kur merr!
Matrapazi!

Zot

Hej, Zot,
përshëndetje nga Çamëria
Nëse nuk e gjen në hartë

Është aty, ku e la Ti
por e ka zaptuar Greqia!!!!

Milosheviçi

Kosova është

E jona

Tha ai

Shkatërrojeni

deri në asgjësim!

Dhe,

E bënë shkrumb e hi

Kosovën

e tyre!

Lufta

Në komunizëm kishte luftë të klasave
Në religjion luftë të gjinive
Në monarki luftë të shtresave
Në demokraci luftë të karaktereve!

korrik 09

u botua:

Fjala e lirë

Art-Cafe

zemra shqiptare

Mbishkrimet e varreve

Naser Aliu

Ndërhyrje

Ti po përzihesh në punët e brendshme
më thanë,
vetëm pse pyeta,
pse nuk mund të dalë jashtë!?

Zbulimi

Qëkur u zbulua
se Enver Hoxha

ishte
skizofren,
skizofrenia dhe paranoja,

u hoqën nga librat e mjekësisë!

Dhe,

sapo u mor vesh,

se Enveri

shkërdhente rregullisht Byronë Politike,

homoseksualizmi

nuk llogaritet më si devijim!

Me vetveten

( të përndjekurit)

Do të flasësh me vetveten,

më thanë!

Dhe,

e kishin ditur,

njëzet vjet

në qeli

fola

dhe pyeta veten,

si ia dola të bëhem armik i popullit!?

Mësimi

(Robert Martikos)

Armik i popullit
tha ai

dhe përplasi dorën

mbi dosje!

Ata heshtën kokulur!

Kundroi fytyrat
e ngrysura
një nga një
dhe,

dalëngadalë
shpërtheu
duartrokitja skizofrenetike!

Ai është armik i popullit
bërtitën njëzëri!

Kundërshtar i diktaturës
thonë, sot, po ata,

që duartrokitën dje!

Dhe, kjo më bën të dyshoj, por edhe ta dua njeriun!

Lajmi mori dhenë

Sapo u mor vesh

se
Enveri

dhe Ramizi
bënin seks

dhe se

Komiteti Qendror
duartrokiste

pas çdo orgazme,

nisi

shembja e

Partisë së Punës!

Domina

Për internacionalen
tha ai,
me kamxhik në dorë,
çizme të zeza,
dhe pantallona të zeza dhe të shndritshme

dhe xhaketë të zezë dhe të lustruar!

Kamxhiku
mbi Shqipëri...

Pasion e kënaqësi

Eksitim,

kur shkaktonte dhimbje

të tjerëve!

Dhe u kënaq

deri në ofshamë-orgazmën e fundit!

u botua:

Fjala e lirë

Art-Cafe

Zemra shqiptare

qershor 07

Puthja e fundit II

Naser Aliu

Puthja e fundit II

" Jashtë !", bërtiti një oficer dhe përplasi derën. Kur babi u përpoq të flasë, ai e goditi me revole në ballë dhe e rrëzoi përtokë.

" Pas pesë minutave nuk dua ta shohë njeri këtu ", tha në mënyrë të ashpër duke u ngjitur furishëm shkallëve përpjetë.

" Përjashta ! Nuk dua ta shohë më asnjë shiptar këtu!", i murmuroi fqinjëve tanë. Ishte ora gjashtë e mëngjesit. Mijëra veta ishim shpërndarë në të gjitha drejtimet.

Traktorë, qerre, makina dhe kolona e gjatë në këmbë. Fëmijët vazhdimisht pyetnin ku po shkonim dhe pse! Ne ecnim kokulur, ish-fqinjët tanë duartrokitnin dhe këndonin!

Xha Zeneli na nervozonte me qeshjen e tij të neveritshme. Ai me bastonin e tij ishte udhëheqës i kolonës.

-" Ky është dëbimi ynë i katërtë, i pestë apo i dhjeti në këtë shekull, mirëpo ky do të jetë dueli i fundit me barbarinë! Forcë dhe përpara! Kini besim", tha ai. " Ne do të kthehemi prapë!"

Askush nuk i vente veshin fjalëve të tija, askush nuk i përgjigjej. Për çdonjërin ai ishte i çmendur, në fakt edhe ishte i tillë. Për çudi në fjalitë e tija të çmendura kishte diçka elegante, diçka diferencuese...

~

Sot Luftëtarë e Lirisë na sollën bukë. Në një kalë i kishin sjellë pesë thasë dhe ikën menjëherë duke shtuar se sonte natën duhet të jemi gati se do të na përcillnin drejt kufirit në një vend më të sigurt! Disa iu bashkëngjitën, disa jo.... Madje njëri tha se për fatkeqësinë tonë nuk i kishin fajet ata, por këta, tanët!

Në muzg u dëgjuan zërat e disa ushtareve. Gratë ua mbyllën gojën fëmijëve. Ata bisedoni atje lartë dhe qesheshin me zë të lartë, kur befasisht gjëmoi një granatë afër nesh. Z. Zeneli përsëri vrapoi në atë drejtim duke bërtitur. Zëri i ushtarëve nuk u dëgjua më. Pas gjysmë ore na rrethuan.

Pas kodrave shihja perëndimin e diellit. Një visore të tillë nuk kisha parë kurrë. Vështroja perëndimin e diellit ndërmjet lisave të gjate dhe ndjehesha aq e dëshpëruar se një bukuri të tillë përjetoja pikërisht në çaste të tilla.

*

" Ah, Z. Mjek, ju jeni!", tha oficeri. “Fqiu jonë... ! Ejani këndej, ju do të jeni mysafirë të mi! Burrat në atë shtëpi, atje!”, bërtiti ai me vendosmëri. " Gratë atje!" dhe tregoi me gisht drejtimin. " Dritat mos i fikni dhe numëroni të gjithë!"

"Si urdhëroni Z. major" tha një ushtar dhe iku shpejt.

" Ejani", i tha ai babit. " Ju e keni dashur gjithmonë teatrin. Sot do ta përjetoni tragjedinë greke, një dramë nga lashtësia. Sot dhe këtu do ta përfundojmë!"

Vëllai im iu ngjit babait për qafe dhe e fshehu kokën. Këmbët e tija vareshin deri te rripi i tij dhe kishte të mbathur vetëm një këpucë! Tjetrën e kishte humbur.

Ecëm pas tij, si dy mumi, të cilat pas mijëra vjetësh ishin ngritur befasisht dhe tani arkeologu do t´i rivarroste për së gjalli!

- " 285 veta. 80 gra, 150 fëmijë, të tjerët meshkuj të moshave të ndryshme ", tha një ushtar dhe e mbylli derën. Oficeri shënoi numrat në një fletore.

Ishte një zyrë e improvizuar. Mbi tryezë gjendej një makinë shkrimi, letra, një laps, një vulë dhe në mur një portret i kryetarit të tij i cili na zgërdhihej me përbuzje. Tre ushtarë bënin roje para dere. Jashtë dëgjohej piskama e fëmijëve dhe vaji ankues i grave! Ne tre rrinim kokulur. Ai e mori automatikun në dorë dhe doli përjashta. Një copë herë më vonë u fut një ushtar dhe iu drejtua babit:" Zoti mjek, më dërgon majori si shkues, ai dëshiron të martohet me bijën tuaj!"

Babi e solli kokën, i mbylli sytë dhe buzët i dridheshin.

"Jo... jo, kurrë,... " tha ai me një zë që i dridhej dhe ia plasi vajit. Edhe vëllai im ia nisi të qarit. Për herë të parë në jetë po shihja babin duke qarë. Duke qarë si një fëmijë. "Kurrë", përsëriti ai vendosmërisht. Ushtari doli jashtë. Një copë herë nuk erdhi askush. Vajtimet e grave futeshin në zyrë si nga një çmendinë. Herë pas here dëgjoheshin edhe të shtëna. Unë lutesha pa pushim. I lutesha të gjithë profetëve. I lutesha Krishtit, Muhametit dhe i lutesha Budës. Gjithë Perëndive që i njihja me emër: egjyptase, greke, e romake…

" Të harruar nga Perëndia, të braktisur nga njerëzit ", mu kujtuan fjalët e Dritëros.

Ushtari u kthye përsëri.

-" Majori tha se ju nuk e respektoni sa duhet dhe si duhet. Ju mund të zgjidhni: do ta dhunojmë djalin dhe do ta presim, ose ju pajtoheni që ai të martohet me vajzën tuaj. Ai e ka seriozisht, donë të martohet!", tha ai duke u buzëqeshur me cinizëm.

-"Jo, jo , " tha babai...", ju lutem më vrani mua, mirëpo leni fëmijët...ju lutem, ju lutem si Perëndisë!

Ai dridhej si në ethe dhe i mbuloi sytë me dy duart. Unë isha bërë si një shtatore. E pashpirt. E ftohtë dhe e ngurosur. Kufomë. Shikoja në këpucë, flokët e mia ma mbulonin fytyrën. Ky ishte fillimi i fundit. Tani më erdhi fundi, le të bëhem pluhur, le të përfundojë, le të vdesë dhe basta! Ia shtrëngova dorën vëllait tim, kisha nevojë edhe një here ta ndjejë ngrohtësinë njerëzore. Ai ishte mbledhur kruspull dhe nuk shikonte njeri. Ushtari doli përsëri. Me babin dhe Lulin i shtrëngonim duart njëri tjetrit.

Helikopterë dhe granata. Alarm. Qindra ushtarë ikën në të gjitha drejtimet e mundshme në panik. Luftëtarët tanë sulmuan befasisht. Shfaqeshin si shqiponjat nga mali dhe tërhiqeshin. Prapë dilnin si gjarpri nga rrasat e shkëmbinjve. Sulmonin dhe tërhiqeshin për tu shfaqur përsëri.

Tani dëgjoheshin edhe fjalë shqipe.

" Florin, kujdes...prapa...pas shtëpisë,...erdha...u plagos , Bekimi... më ndihmoni...më ndihmoni ju lutem." U dëgjua një zë i dhimbshëm, trishtues i përzier me vaj. Prapë qetësi.

Shqiponjat u tërhoqën. Zemra na gufonte nga krenaria. Imagjinoja uniformën e tyre të bukura me shqiponjën në krah. Çizmet e tyre, marshin vendimtar dhe vendosmërinë e tyre! O Zot, paçin uratën!, thash me vete.

Disa ushtarë rrinin të strukur e të frikësuara pranë dritares sonë dhe tymosnin njërën pas tjetrës.

-" A shkërdheve ndonjë..." pyeti ushtari me flokë të gjata.

-" Po ", tha ai me mjekër, " atë bionden, e ti ?"

-" Unë e çiva atë kurvën me flokë kaçurrela. Shiko si më ka gërvishtur!"

- Ç´ka do të thoshte gruaja jote?"

-" Ah, të lutem, kjo është luftë, ne luftojmë me të gjitha mjetet, ajo do të jetë krenare me mua"!

-" E pa si iu vjen era, prandaj nuk kam mundur ta bëjë atë punë", tha i treti dhe e hodhi cigaren tutje.

-" Aq më bën, këtë e kam ditur gjithmonë, këtë e kam dëgjuar qysh në shtëpi. Të zhduken këta është një vepër e mirë. Këtë e tha edhe popi dje kur i bekoi tanket tona! Këto kafshë kundërmuese! Kur u nisa nga shtëpia babai më tha:" Kthehu si një hero biri im! Vraje çdo gjë që lëvizë apo zhagitet mbi tokë! Sa më shumë fëmijë të vrasësh, aq më pak shtohen ata!"

Ai me mjekër e ndezi një transistor të vogël.

" Ndalu , dëgjoni!" , " dëgjoni ", përsëriti ai nervoz.

Asnjëri nuk foli më. Ndonjëherë për shkak të shtënave zëri i radios nuk dëgjohej mirë

" Problemi me shqiptaret në interesin tonë nacional...shtetëror...nuk është prej dje....në Mesjetë një rol të madh...disa qindra mijë shqiptarë nga trualli ynë...Ne kemi...,dëbimin masiv...psikozë...kushti i parë...Në fillim fshatarët...pastaj qytetet ...ndezja e shtepive...dhunime...."! Ju dëgjuat pjesë nga projekti shkencor i profesorit të filozofisë V.Cubriloviç, tha folësja.

" E dëgjove ?

"Natyrisht, pikërisht këte e bëjmë ne! Unë jam vërtetë krenar! Më në fund Albanerfrei, pa shqiptarë! Çdo presje duhet respektuar!"

" Ne i kemi edhe tre projekte shkencore për dëbimin e tyre ", tha mjekroshi.

" E di ", bëri shenjë me kokë ai me flokë të gjata, " e kam mësuar në shkollë!"

Nuk do të përfundojë kurrë, të shtënat sa vinin e rriteshin, pastaj pushonin, pastaj përsëri me tërë hovin e vet. O Zot , këtu një bombë! O Zot një granatë të lutem…të lutem ...

Asnjë minutë nuk pushonin. Rafalët, thirrjet e ushtareve, eksplodimet ofshamat, sharjet...As oshtima e granatave nuk ndalej. Po zgjaste shumë, koha të tmerronte. Unë dëshiroja një granatë në kulmin tonë. Sigurisht këtë e dëshironte edhe babi, mirëpo ajo nuk vinte…! Thjesht ajo nuk dëshironte të vijë. Dritaret dridheshin mirëpo, ato pëlcitnin larg nesh. Ushtarët vrapuan shpejt me kova për ta fikur zjarrin. Ata e shanë Zotin, perëndimin dhe Shën Mërinë.

" Do ta paguajnë, mos u brengosni ", bërtiti dikush me një zë të trashë.

" Pushkatoi njëzetë veta, pushkatoi sa të duash, gra apo fëmijë, kemi humbur shumë ushtarë. E kanë goditur kazermën terroristët. -"

" Siurdhëroni z. kapiten ", tha zëri tjetër , " me gjithë dëshirë...!"

~

Oficeri e goditi derën me çizme dhe tha: " Tani z. mjek fillon akti i dytë. Perdja duhet të ngrihet " , dhe i vuri Lulit revolen në ballë.

." Z. Mjek, ju po përbuzni gradën time ushtarake. Unë dua ta dëgjojë prej jush një " PO". Një "PO " me gëzim e hare. Një po me miqësi dhe respekt. Unë jam Zoti yt, unë jam Zoti!" , përsëriti ai dhe e tundte gishtin tregues para syve të babit. Unë vendos se a jeton ti apo jo. Unë vendos se kush jeton e kush ngordh!"

Babai nuk tha asgjë. Ai i shtrëngoi Lulit dorën dhe këmbët i dridheshin. E dija drojën e babit. E dija drojën e tij, ai kishte frikë se do të mbetej vetëm ai i gjallë...

" E sheh gati mesnata, shiko, unë nuk mund të flejë, çdo natë duhet të luftojë kundër terroristëve. Nuk patëm kohë ta përfundojmë këtë pjesë teatrale", tha majori.

" Heshtjen tuaj e konsideroj si shenjë pajtimi. Do ta shkërdhej vetëm vajzën tënde ..." dhe shtynte me tytën e revoles ballin e Lulit! Babi dhe Luli dënesnin.

Ai bëri një shenjë me kokë dhe tre ushtarë u futën brenda. Dy e shtyn me automatikë babin dhe Lulin përjashta, tjetri pastroi tryezën. Makinën e shkrimit e lëshoi në dysheme. Unë isha bërë një njeri i pashpirt, se po merrja frymë kufizohej më tepër me mrekullinë. Ndjehesha si një vajzë lakuriqe në një piedestal mu në qendër të qytetit. Zemra më rrihte deri në fyt. Tani e kisha radhën unë! Ai ma shqeu fustanin, mi ngriti këmbët përpjetë dhe tha: " Në emër të kombit tim të shenjtë vazhdoj luftën…"

Mundohesha të mos nxjerrë zë përjashta... Shtrëngova dhëmbët…o Zot, kjo bishë e egër, ah …kjo shtazë karpatesh…

Kur erdha përsëri në vete, pashë një ushtar që urinonte në fytyrën time.

" Z. mjek, është zgjuar...ejani brenda !", tha ai.

-"E shihni mundet edhe pa ujë. Ujin duhet ta kursejmë, tash jemi në luftë! E shihni, në njohim mënyra më të mira se ju "!"

U ula në një skaj dhe mundohesha t´i mbulojë këmbët me fustanin e grisur. Babai më përqafoi. Krejt trupi më dridhej.

" Këto vajza sot bëjnë seks edhe me dhjetë vjet ", i tha ai babit gjersa e sillte automatikun në dorë. " Kjo kurvë e vogël nuk ishte e virgjër!" Ai e mbylli rripin e pantallonave dhe doli te pragu i derës. Ushtarët para dere u qeshën me të madhe.

Një telegram, një telegram z. major, u dëgjua një zë nga jashtë. Një telegram" , bërtiti ai.

Ai lexoi disa sekonda, ktheu kokën majtas dhe shtoi :" Nxirrni të gjithë përjashta. Stacioni i trenit. Deportimi nr.19/200/99, nënshkruar nga gjenerali Pavkovic. Miratuar nga kryekomandanti i forcave te armatosura te APJ z. S. Milloshevic...

vazhdon, pjesa e tretë dhe e fundit

u botua tek:

zemra shqiptare

Puthja e fundit -I-

Ky tregim është botuar në gjermanisht në një libër të publikuar nga disa autorë të huaj, me titull “Udhë të jetës” (Lebenswege) në vitin 2000. Shkruar në shtator 1999...

Naser Aliu

Puthja e fundit

Eu, përnjëmend i vdekuri mund të vritet edhe nje here

dhe i gjalli të vritet e pastaj të dëbohet!

Ishim mbi tre qindë veta të fshehur në një luginë, ku gjarpëronte një përroskë e kthjellët dhe gurgulluese. Natën bënte ftohtë, nuk mund të flinim, por dremisnim. Disa kilomatra larg nesh luftohej pa pushim. Në terr gjuajtjet rraloheshin, herët në mëngjes vazhdonin me tërë ashpërsinë e vet. Unë kam pirë vetëm ujë, disa hanin edhe gjethe! Sot ra një shi i dendur. Fillimisht na mbronin gjethet, një copë herë më vonë ato nuk e mbanin dot peshën e shiut. Uji i pijshëm i përroskës u turbullua. Vdiqën pesë foshnje dhe tre pleq. Të gjithë ishin të dërmuar dhe të rraskapitur. Jeta nuk kishte më kuptim. Përpiqeshim të fitonim ca orë, apo ditë, mirëpo vdekja ishte e paevitueshme. Me mbulesa najloni i mbuluam fëmijët dhe pleqt, shumica vuanin nga ethet! Çdo ditë varrosim pleq dhe fëmijë; me shkopinj dhe duar i bënim varret. Me gjethe dhe dhè i mbulonim. Xha Zeneli, një plak në moshë të shtyrë, tërë kohën fliste në delir. Blerimi tallej me të. Ai e quante plakun " zoti idiot "!

Pas çdo granate që pëlciste afër nesh vraponte xha Zeneli në atë drejtim:" po na hedhin bukë, po na hedhin ushqime…" thoshte dhe kthehej përsëri duke tundur kokën dhe shtonte i zemëruar :" edhe një gropë të madhe bën qafirat! Edhe një varr për ta!"

*

Babai rrëfente pa pushim dhe në fund thoshte gjithmonë se do ta mbijetonim… Më parë nuk na kishte folur kurrë për fenë, tani cdonjëri fliste për Perëndi dhe parrajsë! Babi fliste aq bukur për parrajsin sa që tanimë nuk kisha frikë nga vdekja. Kisha drojë më tepër për vëllaun tim. Ai kishte katër vjet, unë kisha jetuar dymbëdhjetë vite më shumë. Dëshira ime ishte që së paku ai të mbijetojë. Megjithëkëtë ideja se familja mund të shuhej më tmerronte dhe në këtë kohë kisha edhe një dëshirë: të mos digjen kufomat tona! Njerzit e karbonizuar që pamë rrugës më shfaqeshin çdo natë...

Kur braktisëm shtëpinë dhe kaluam pranë fakultetit filologjik, pash një shok të klasës para shtëpisë të shkallmuar. Ia kishin prerë gjymtyrët dhe e kishin hedhur në rrugë. Babait të tij ia kishin prerë kokën dhe ia kishin vënë mbi bark ndërmjet duarve. Kudo gjymtyrë të prera njerzish. Para dere ishte një biçikletë fëmijësh, një top, një laps dhe një abetare. Një orë muri me xhamin e plasur mu në mes. Disa libra dhe fletore i hapte era dhe tërhiqej, pastaj përsëri rikthehej dhe i rishfletonte faqet e tyre. Ca hapa nga dera ishte e shtrire një vogëlushe trevjeçare me shishen e qumshtin në gojë. Rreth qafe mbante një memë të kuqe. Vogëlushen e kishin qëlluar me një plumb në ballë dhe ashtu ishte shtangur me shishe në dorë! Në hyrje të derës një qen pa kokë. Karta të identitetit të grisura, çertifikata të ndryshme, këpucë dhe shumë gjak. Babai bërtiti me zë të lartë meqë kisha mbetur si e ngurosur dhe nuk bëja dot një hap nga vendi.

" Mos shiko, mos shiko atje ", bërtitën të moshuarit...

Unë u shtanga në vend, mbylla sytë dhe u rrëzova përtokë...

Dritëron, të dashurin tim e kishin dëbuar në një drejtim tjetër, ndoshta e ka kapercyer kufirin. Ai ishte 17 vjeçar. Një ditë para dëbimit bëmë dashuri. Kishte frikë se në çdo çast mund të vdesim dhe edhe rregullat morale nuk kishin kuptimë më!

Ai thoshte se tani jemi në një çmendinë: të braktisur prej njerzve dhe të braktisur prej Perendisë! Unë i mbylla sytë dhe nuk kundërshtova. E afrova duke e shtrenguar pranë meje. Në fund tha:" E sheh çfarë dasme ? Dasmë e zezë në një zezonë! Luftëtarët tanë po shtiejnë, edhe ata tjerët po gjuajnë. Askush nuk gëzohet që u bëmë sot në bodrumin tënd burrë e grua!"

U përpoqa ta puthë edhe një here, puthja e fundit , mendova, por mu në atë çast u dëgjua alarmi, britma , vaje , hapa të shpejtë shkallëve dhe të gjithë zbritën në bodrum. Për here të pare i prezantova babait të dashurin tim. Babai i shtriu dorën, madje edhe u buzëqesh. Dritëro u skuq në fytyrë dhe nuk vështroi babain në sy. Tërë kohën mbante kokën e ulur!

Sot ishte më ngrohtë, ishte një ditë pak para pranverës. Ka muaj që jetojmë me aeroplanë, helikopter dhe granata. Sirenat nuk pushonin. Alarm! Alarm dhe vetëm alarm. Një i hendikepuar kishte mbetur vet mu në mes të rrugës me karrocen e tij! Sirena dhe ngarje makinash me shpejtësi trishtuese. Njerz të pashpresë dhe fëmijë duke qarë! Ushtarë dhe paramilitarë. Policë dhe civilistë të armatosur; tanke dhe topa në rrugë, topa dhe tanke zvarriteshin nëpër qytetin tonë. Në një anë vajtohej, në tjetrën shperthente muzika dhe hareja!

Paradarke u qetësua ca. Madje edhe fëmijët dolën pak në rrugë dhe luanin. " A thua përfundoi ?"

U kthyem përsëri në banesa. Dikund në Perendim kishte nisur përfundimisht të peshohej vuajtja jonë. Sot na vizituan shokët e babit. Mami bëri gati për ta vetëm nga një shërbet, diçka tjetër nuk kishte në shtepi, me përjashtim të një thesi miell dhe nje thesi me patate!

Ata folën për të kaluarën. Ata folën për ardhmërinë. Ata folën për jetën dhe ata folën për vdekjen. Ata folen per UÇK-n dhe shpresat! Ata folën për artistët, shkrimtarët dhe politikanët. Qëndrimet e tyre! Përnjemend ata folën për gjithçka: për Uashingtonin, Berlinin, Londrën, Parsin, Moskën, Pekingun; për Perëndinë dhe djallin dhe folën për fatin tonë të pafat! Ata folën për I.Kadaren, G. Grass dhe A. Glucksman; B. Clintonin dhe Toni Blair, G Schröder dhe J. Chirac. Rrudhat nga ballet nuk mund asnjeri t´i fshihte!

" Të presim", ishte vendimi i tyre përfundimtar. " Ne, nuk do t´i braktisim shtëpitë vullnetarisht...ndoshta na ndihmon NATO!" Ky ishte vendimi i lagjes.

Aty nga mesnata shkuan në shtëpitë e tyre. Nëna shkoi te daja sepse gjyshja ishte e sëmurë rëndë dhe thonin se nuk do të zgjaste shumë. Ishte një natë e qetë, një natë e kthjellë pranverore. Dritat ishin kudo të fikura. Herepashere degjoheshin krisma. Drita të zbehta shiheshin në ndërtesën përballë nesh. Aty banonin kryesisht oficerët e armatës dhe policët. Një puhizë e lehtë i shushuriste lulet tona në ballkon, që ishin për gjysmë të thara. Ato do të vyshken me ne. Ka javë që nuk i ka ujitur njeri! Thjesht ato nuk ishin më pjesë e jetës sone. Vështrova lart në qiell dhe nisa të lutem. Me kokën e ngritur dhe lotët që më rridhnin faqeve përveç Perendise luta edhe Nënë Terezën.

" O Perendi" , ku je ? Vallë nuk sheh këtë vuajtje, këta lot, këtë mjerim të fundbotshëm! Oh Perend…"

" Eja brenda ", më ndërpreu babai, "eja vogelushja ime" ! E pash në sy dhe dridhesha. Sytë e tij ishin të mbushur me lot. Më përqafoi për t´i fshehur syte. E degjova shtrengimin e dhëmbëve. Luli, vëllai im i vogël, vrapoi shpejt dhe e zuri babin në kembë. U shtrimë në divan dhe nuk folëm me njëri tjétrin. Lulin e zuri gjumi mes nesh. Tash e disa jave flejmë të veshur dhe me këpucë.

" Më vjen keq për librat ", tha babai me zë të ulët dhe hodhi një shikim rafteve përplot. Unë nuk thash asgjë, madje nuk e dija më se për çka më vinte keq, e për çka jo! Ai mund të thoshte cka të dojë, unë shihja para dere apoklipsin, fundin!

Nuk mund assesi ta mirrja me mend se dikund në botë të rinjët e moshës sime argetoheshin dikund me muzikë dhe drita neoni. Ne i mbyllem sytë dhe bëmë sikur po flenim.

Përjashta bërtiste një njeri me altoparlant: “NATO nuk do të ketë guxim, dëbimi duhet të përfundojë…pa dhimbje, pa mëshirë…kjo është mundësia jonë historike…!"

Nga lagjet tjera gati ishin dëbuar të gjithë. Çdo ditë na vinin lajme trishtuese. Unë mundohesha të mendojë në ditë të mira dhe sillesha herë majtas e herë djathtas. Gjumi nuk më zinte. Heret në mengjes u dëgjua oshëtima e rrotava të makinave të blinduara. Policë, ushtarë dhe paramilitarë zbritnin nga kamionët ushtarak. Radhën e kishin ne!

vazhdon -duhet perkthyer

U botua te

Fjala e Lire

Albshkenca

Zemra Shqiptare

Letërnjoftimi

Naser Aliu

Letërnjoftimi

Shqipëri më jep nder, më jep një emër shqiptar! Të lutem, Shqipëri!

Emri: Isa

Mbiemri: Muhameti

Isa Muhameti, lindur në Maqedoni pas mesit të shekullit të kaluar...

Emri i babait:Jusuf ( Jozef-Zefi)

Emri i nënës: Mejreme ( Maria – Mëria)

Pinjoll i Zefit dhe Marisë, shqiptar, gati komunist,

me emrin Jezu (Isa) Muhameti! E paparë!

Bashkoi ata që Zoti kishte ndarë!

Jusufi dhe Mejremi u lindën në Kosovë...në 3 dekadat e para të shekullit të kaluar

Emri i gjyshit: Nikollë

Emri i gjyshes: Emine ( nëna profetit)

Nikolla dhe Emine bashkëshortë, të lindur në fillim të shekullit XX,

bëjnë dashuri të madhe bi-fetare dhe prodhojnë Jusufin gati të pa fe ( Zefin) babin e Isës ( Krishtit)

Emri i gjyshit nga nëna: Musë ( Mojsi - emër hebre)

Emri i gjyshes nga nëna:Mersiha ( emër boshnjak)

Pas dashurisë intensive ndërnacionale krijuan Mejremen njënacionale, shqiptare

Emrat e djemve të Isës: Murat, Mehmet…

Me përkulje, me respekt!

Sllobodan!

E Arkan!

Si Murat e Mehmet!

Do dëgjohen me respekt!

Emri i shoqes së Muratit: Nada

Emri i shoqes së Mehmetit: Maringlena

Emri i djalit të Muratit: Toni

Nada dhe Murati bën seks me piskama, që u dëgjuan deri te lama dhe prodhuan Toni Muhametin! Ton-Toni, sepse zëri u dëgjua në largësi, ashtu bënin ata dashuri!

Mehmeti dhe Maringlena bënë dashuri të qetë, mezi e dëgjuan edhe vet dhe nxorën në dritë:

Kristinën, Kristina Muhametin!

Kombësia?

Sipas emrave?

Po!

Hebaraiko- islamike-krishtere- turke-sllave-evropiane-amerikane-interkontinentale!

Planetare hej, hej, hej...

Sallatë?

Jo, faleminderit...

Dhe,

doli jashtë,

kokën brenda dy duarve,

aty ku prekeshin e ndaheshin tre shtetet shqiptare,

në hinterlandin e Gostivarit

vështroi

dhe i rrodhën lotët përsëri!

Pushtuesi kudo i pranishëm!

Për besë, e pashë me sytë e mi...!

U botua te

Fjala e Lire

Albshkenca

Zemra Shqiptare

Bizelizmi

Naser Aliu

Në një restorant të një enti federal në Gjermani: tre kolegë para meje, pas meje rreshti i gjatë. Hebreu:” zonjë, a keni një gjellë pa mish derri, ma ndalon religjioni,” zonja pohoi dhe i tregoi me gishtin tregues dy gjellët tjera me perime. Edhe për mua pa mish derri, tha përkthyesi nga Iraku. Unë buzëqesha. Që të dy më shikuan.

“ Ju do ta hanit njëri tjetrin në tigan, pa pritur të vihet në pjatë, e ja që të dy nuk hani mish derri!” i pëshpërita arabit para meje. Ai më shkeli në këmbë. Hebreu tundi kokën në shenjë pohimi...

Madje edhe që të dy bëhen synet, thash me vete; kanë aq shumë ngjashmëri sa edhe urrejtjen e kanë identike, të pakufishme dhe reciproke...

-Për mua pa mish lope tha përkthyesi nga India, ma ndalon religjioni. Zonja e shërbeu edhe atë.

-“E ju, çka nuk guxoni të hani, çka ju ndalon religjioni juve?”, m´u drejtua mua duke menduar se befasitë dhe rregullat përfunduan.

“ Unë guxoj të ha mishin e lopës dhe të derrit, zonjë, por nga karotat që shërbeni si kontorno, hiqni bizelet ju lutem. Ma ndalon feja ime.”

Të gjithë m´i zgurdulluan sytë dhe më shikuan me habi...

-“ Këtë nuk kam dëgjuar kurrë!”, tha zonja pas banakut herë duke më shikuar mua, herë duke mbushur pjatën.

“Zonjë, Enver Hoxha, diktatori jonë, na kishte ndaluar religjionet, ose besoje diktatorin ose përfundoje në burg. Dhe ne, disa të rinj, për ta sfiduar atë, menduam një fe të re, sepse nuk mund te ndalohej, ajo qe nuk ekzistonte publikisht. Dhe kështu krijuam bizelizmin.

Ne, dmth. bizelistët besonim se krejt universi para miliarda vitesh ishte një bizele apo i madh sa një bizele dhe rastësisht shpërtheu dhe kështu u krijua ajo që kemi sot. Nga çdo atom i bizeles u bënë planeta dhe ky proces vazhdon akoma... Pra nëse unë ha bizelen, ha universin dhe këtë mëkat nuk dua ta bëj...

Ajo zgjodhi tri karota dhe më lëshoi pjatën në dorë duke më shikuar e habitur...Interesante, shtoi ajo. Njeriu nuk pushon së mësuari...

E ç´ka thotë Zoti juaj për qametin - apokalipsin, m´u drejtua kolegu nga Iraku duke lëshuar pjatat në tavolinë.

“ Kur nuk rriten më bizelet, përfundon jeta në Tokë, ajo dëshmon për ekuilibrin e evolucionit, por jeta vazhdon jashtë...!”, i thashë unë.

Sidoqoftë më duket se bizelizmi qenka feja më e vjetër në botë, tha një koleg gjerman. Hebreu dhe arabi kundërshtuan...ne u shikuam në mes vete dhe vazhduam me drekën duke qeshur me të madhe...

u botua tek:

Shekulli

Fjala e Lire

Zemra shqiptare

Art-Cafe

Bagëti e Mafi II

Naser Aliu

Bagëti e Mafi

II

Gishtin në kokë! Nga varfëria po dënesë, po ofshan qyteti!

Fëmijët zhele zhele, prindërit mbyllin sytë, po i kap sikleti

Tek argëtohen të pasurit, tek bërtasin në dalldi

Tek rrahet i verbëri, tek zgërdhihet gardisti i ri

Tek vajtojnë të varfëritë, atje unë dua të jem,

Bashkë me të mjerët edhe unë vajit t´ia them

Të shoh, mafiozët, ministrat e shumë politikan

Nëpër tribuna rrahin gjoks, duken si babaxhan!

Vashat bukuroshe, në ministri me fustan përveshur,

Me flokë derdhur dhe epshe, një mbi një të ngjeshur,

Me buzë e qafë dalin nga zyra të përlyera e shkopsitur

Shpresë për një vend pune, shqiptarja e mërzitur

Në çehren e saj shoh dëshpërimin, që s´ia kam parë në jetë

E shfrytëzuar, manipuluar, mashtruar nga shqiptarët vet

Fustani saj nëpër shkallë valon, ajo ecën pa parë njeri në sy

E hutuar nuk dinte, pati mbi vete një nëpunës apo një dreq të zi

Dashç Perëndinë, me thuaj, a mos pa diku Shqipërinë?

-Këtu, në këto pallate, para teje, e rrëzuan, fytyrën ia nxinë!

Oh sa vrer ka tufa! Sa pikëllim të sjellë politika e mafia

Brenda e jashtë vendit, na damkosën, i mallkoftë Perëndia

Nëpër ministri, në dogana janë punësuar plot derra,

Matrapazit në kufi me përkulje, menjëherë i hapet dera

Natën vonë takohen në kafene e bisedojnë si shokë

Ndahet fitimi mbi tryeza, përshëndeten, shenjë me kokë

Edhe prap tufë-tufë largohen për t´u takuar përsëri

Duke u larguar me vrap, me vete kanë marrë edhe polici

Nxitojnë e s' lodhen, nga Afganistani e Turqia,
Politikan kanë pas, që mbron interesat e tija,

Posa gjen doganierin e dashur, ca lekë në xhep i fut

Me syze të zeza, kokëlartë, ecën misterioz e me ngut

Sa më dëshpëron vaji, dënesja e fëmijëve dhe vegjëlisë

Vogëlushe këmbëzbathur, migjenizëm në trojet e shqiptarisë

kudo nëpër trojet e lodhura shqiptare, po përhapet varfëria,

Uffa, kombi më i varfër n´Evropë, atje i kam mendtë e mia

Bien kambanat, alarm, në tre shtetet shqiptare

Gjendja shqiptarit e mjerë, shihet nga çdo dritare

Në shtetin e parë ka mbret e ka shumë, sa të duash parti

Ka opozitë legale, ka opozitë ilegale, pra ka edhe mafi

Në shtetin e dytë ka shumë parti, dhe shefa të huaj

Shumë pasuri nëntokësore dhe varfëri qiellore, bosa e buaj

Në shtetin e tretë shqiptari është thjesht numër tragjik

Luftoi dhe gjoja fitoi, mbeti thjesht një dekoracion politik

Mushka ikën përpara me 50 kilogram kokainë

Drejt kufirit grek e ngarkuar prej qafe deri në shpinë

Në shtetin e dytë vidhet droga nga stacioni i policisë

Në shtetin e tretë, politikanët shqiptarë pa pikë të njerëzisë...

Dashç Perëndinë, më thuaj, a mos pa diku Shqipërinë?

Shih këto surrate para teje, e rrëzuan, fytyrën ia nxinë!

Pa më trego të lutem, a mos pa diku Dardaninë, se s´më treguan?

Aha, kthe pak kokën, shiko atje në veri, 5 % serb për tokë e rrëzuan!

Po Ilirida, a mos pa diku, më thuaj të lutem ku na mbeti?

E rrënuan politikanët shqiptarë dhe kombi taze, e hëngër dreqi!

U botua/shpernda:

Art-cafe

Fjala e Lire

zemra shqiptare

Alb-shkenca

Bagëti e Mafi

Naser Aliu

Bagëti e Mafi

I

O mafiozët e Ballkanit, e ju o politikanë të ngratë!
zyra ku blihen dokumente, u kam ndër mend ditë e natë!
Ju diplomatë matrapaz, ju nëpunës të korruptuar!
përgjime, telefonata, dhe eksplodime t´injoruar!

Do këndoj popullin, që mashtroni e gënjeni

O politikan ballkanik, tregoni hapur se kush jeni!

Ti Ballkan, me jep nder, me jep emrin ballkanas,
zemrën plot vrer, më humbe dëshirë, më humbe gas

Ballkan o babi im, ndonëse jam shumë i mërguar
prapësitë tua, nuk mbeten kurrë pa u dëgjuar

Kur dëgjon zërin e bosit, heroina futet n´ makinë
telefonon dy a tri here dhe cak, në Turqi arrin

Edhe ne i prefshin udhën, njëzet a tridhjete vetë,
Me rendësi fitimi, ai s'kthehet, nxiton si shigjete,
Kështu dhe lajmet tua më dëshpërojnë tek jam mua,
Vritet deputeti në mesditë, mu aty, ndër viset e tua.

Tek bartet heroina në pikë të ditës, oh vende me polici,
Tek mbillet hashashi nëpër fusha, ku ministri mbyll dy sy.

Ku i fryn kryeministri xhurasë, tek kullosin policia,
Ku mërzen ministri me zile, atje i kam mendtë e mija.

Atje është diell' i ngrysur edhe hëna e dëshpëruar,
poeti, diplomati, e zeza mbi të zezën janë shtresuar;

Agimi është atje agim tjetër, edhe dita tjetër ditë,
Në zyrat shtetërore të zbukuruara, atje mrizojnë mafitë.

U shpernda/botua:

alb-shkenca

Art-cafe

Fjala e Lire

Zemra shqiptare

Per reflektim.doc

Naser Aliu

Për reflektim

Nuk mundi ta bëjë popullin të pasur, por ia arriti t´i bëjë fëmijët milioner.Arsyetimi: edhe fëmijët e tij janë pjesë e popullit, ia nisi nga shtëpia...Nëse i jepet kohë mund ta pasurojë fisin, për ta pasuruar kombin i duhen disa vite më shumë, nja 2000...

Iluzioni kapitalist: T' i besosh kapitalit që posedon tjetri dhe të ëndërrosh se një ditë do të bëhesh më i pasur apo së paku po aq i pasur sa edhe punëdhënësi yt!

Barazia gjinore: Nëse zbulohet një medikament, që rrit epshin seksual te gratë, mund të ketë probleme me plasimin në treg, kur zbulohet për burra, fitohet Çmimi Nobel.Dhe, na duket normale! Çmim për kryengritje!

Obligimi komunist: T´i besosh me pasion kërbaçit, që posedon i afërmi dhe të trishtohesh nga karota që të ofron i largëti...

Vetadministrimi jugosllav: Besimi në kapitalin e jashtëm dhe kërbaçin e brendshëm...

Demokracia primitive: T´ i besosh kapitalit që nuk posedon dhe të cilin do t´ia shpërndash popullit, sapo t´i fitosh zgjedhjet...

Demokracia infantile: T´i thuash popullit atë që dëshiron ta dëgjojë, e jo atë që mund të realizohet. Pas zgjedhjeve fajin ia hedh opozitës dhe popullit që të dhuroi opozitë...

u botua tek

Shekulli

albshkenca

Fjala e Lire

Letër grave...

Naser Aliu

Lexuat letrën e bashkëshortes time
(Leter burrave), më akuzuat padrejtësisht, ja përgjigja ime...Sherifi

Një përgjigje nga Sherifi

Zoti, që kur krijoi njeriun, parashikoi rregulla të përkufizuara mirë. Nuk i krijova unë, por Zoti. Detyra jonë është t´i praktikojmë ato.

Gruaja ime është e imja, siç janë të miat makina, banesa dhe veshmbathjet e mia. Nëse më gërvisht dikush makinën, unë acarohem dhe denoncoj, nëse dikush prek edhe pa dashje gruan time, e dërgoj në spital, sepse ka prekur pronën time private.

Asaj i kam falur mbiemrin tim. Duke i dhënë mbiemrin, kam treguar pushtetin dhe rregullat e lojës për këtë jetë.

Nëse nuk do, mund të detyrohet, nëse jo me fjalë, atëherë dhuna e riedukon. Për të mirën e saj, nesër më falënderohet. Së paku, një herë në ditë ajo duhet ta ndjejë peshën e dominimit tim, qoftë fizik, qoftë verbal, varet se ç´kërkon situata...

Mbiemrin ia kam huazuar për përdorim, derisa t´u nënshtrohet rregullave morale të mia. Në familjen tonë, në dyqind vitet e fundit (ndoshta edhe më shumë), nuk ka pasur shkurorëzime dhe, nuk mund të ketë.

Edhe nëse ndodh, atëherë fëmijët mbeten tek unë. Ajo mund ta marrë një trastë në dorë dhe përjashta...Shkurorëzim mund të bëhet nëse vdes ajo, jo nëse vdes unë, sepse edhe pas vdekjes sime, në supet e saj rëndon mbiemri im: mbiemri disiplinues, rikujtues dhe qortues.

Pas vdekjes sime, ajo duhet të kujdeset për fëmijët dhe nuk guxon të martohet. Të ecë kokulur dhe e mërzitur. Pas vdekjes së saj unë duhet të martohem sa më shpejt që është e mundur, brenda jave, sepse fëmijët kanë nevojë për përkujdesje dhe unë duhet ta vazhdoj jetën time.

Të mos bëhem rezil, sepse martesa e burrit pas vdekjes së gruas, është vepër preventive...
Pse duhet trajtuar gruaja si një gurë i çmueshëm? Zoti e ka pllakosur me bukuri të jashtëzakonshme, bukuri që e bën tunduese për rrethin dhe për ta mbrojtur këtë është detyrë e imja.

Nëse shikoni gruan nga prapa, është e bukur dhe ngashënjyese. I shikoni flokët e saj, të mrekullojnë. E ktheni pak anash dhe shikoni vithet, t´i marrin mendtë. E rrotulloni në anën tjetër, po ato përshtypje marramendëse.

E shihni nga para, shquhen sytë e saj të mëdhenj, faqet e bukura engjëllore, buzët e kuqe, qafa e gjatë, gjoksin e fryrë e të mrekullueshëm, belin e ngushtë dhe këmbët e gjata, që duket se nuk mbarojnë kurrë.

Çdo gjymtyrë e saj është e përkryer dhe marramendëse: ajo rrezaton një mori dëshirash, provokon edhe kur qan, edhe kur qesh.

Ajo rrezaton dalldi dhe shkakton turbullim të brendshëm!
Është një koncert dëshirash dhe instrument qetësues. Ajo është një diamant dhe po e la në liri, ta vjedhin.

Ta vjedhin, sepse ajo është cak i gjuetarit. Si nuk lejohet lopa të shkojë vetë në treg, edhe gruaja nuk mund ta posedojë këtë liri. Bukuria e saj duhet fshehur, se ngacmon rrethin, dalldis ambientin... Prandaj, jashtë shtëpisë, një bisht pas, një pasanik...Koka saj, nën këmbën time, si e gjarprit!

Mashkulli që në kohën e gurit ishte gjuetar dhe i lejohet, por një burrë i vërtetë nuk toleron që gruaja e tij të dalë e bukur në qytet.

E bukur dhe pushtuese vetëm në shtratin tim. Kurrë jashtë. Unë si Sherif kam frikë nga konkurrenca dhe shumë herë besoj se të tjerët janë më të mirë se unë, prandaj burri i vërtetë dominon për ta evituar konkurrencën! Burri me brinjë sjell konkurrencën në shtëpi!

Burri, edhe nëse bëhet i përdalë, është mashkull i vërtetë, por nëse bëhet zonja e shtëpisë, atëherë ajo bëhet kurvë dhe fëmijët bëhen bij të kurvës.

Detyra e Sherifit është t´i parashikojë situatat, t´i analizojë mirë dhe t´vlerësojë drejtë e burrërisht. Edhe pse Sherifi jeton në Gjermani, nuk është gjerman.

Ai ka ardhur me software të instaluar këtu dhe nuk ka bir nëne që mund ta ndryshojë. Edukatën time të pastër dhe burrërore e përfitova nga babushi, dhe ky nga gjyshi im, sa u përket grave, mësimet e nanushit janë të pazëvendësueshme!

Kur futem në shtëpi bashkëshortja duhet të ngrihet, të më përshëndesë dhe pyes: a jam i lodhur, a kam uri, a dua kafe dhe të mos ulet kurrë para se të ulem unë.

Pa marrë parasysh a vij nga puna apo nga argëtimi. Duhet të më marrë pallton apo të ma japë kur dal jashtë. Të m´i pastroj këpucët dhe të më përcjellë deri te dera.

Këto janë rregullat elementare që duhet´i respektojë një grua e mirë, grua me moral. Për të qenë e dashur dhe e respektuar: ajo duhet të jetë nënë, edukatore, grua trasgresive, dashnore, kuzhiniere e mirë, kameriere e përkryer dhe e gatshme për dëshirat e mia.

Në çdo çast! Nëse mungon diçka nga ato, atëherë, ajo grua nuk meriton burrë të vërtetë dhe nuk shkon në parajsë.

Ajo nuk mund të ketë dëshira, sepse dëshirat dhe planet e mia janë ligj. Këtë nuk po e zbuloj unë, por kështu është kodifikuar. Detyra e saj nuk është të mendojë, por të veprojë, të menduarit është obligim mashkullor.

Pa lejen time ajo nuk futet as në parajsë.
Para nanushit ajo duhet të rrijë gatitu, se e ka për detyrë, edhe para mysafirëve, përndryshe lëndon dhe dëmton virilitetin tim.

Nanushi i ka falur asaj djalin dhe ajo duhet ta falënderojë çdo ditë! Kur kemi miq, ajo duhet të jetë shërbëtore e përkryer, të flasë me zë të ulët, të mos përzihet në bisedë (ashtu-ashtu, nuk din gjë dhe mund të gabojë diçka, prandaj detyrë e imja është t´ia ndaloj dhe shpëtoj nderin), të duket si viktimë e vërtetë, sepse sa më shumë që lë përshtypje te mysafirët, aq më shumë më rritet mua vlera, para nanushit dhe para miqve. Para nanushit dhe motrave të mia është me rëndësi të jashtëzakonshme...

Këto rregulla ia kam treguar ditën e parë të martesës. Ajo që atë ditë pat provuar ta marrë timonin në dorë dhe e zura: nanushi më pat tërhequr vërejtjen se gratë që tentojnë ta sundojnë burrin, hedhin rrobat mbi ato të burrit mu natën e parë. Pikërisht atë natë.

Dhe, e zura me presh në dorë, e kapa për flokësh si burrë i vërtetë dhe pastaj ajo futi vullnetarisht të vetat ndër të miat, sikur kishte bërë nanushi në kohën e vet, mirëpo pa qenë e detyruar. Si nanushi, nuk ka grua në botë!

Barazi në bashkëshortësi nuk ka. Nëse i jap asaj më shumë të drejta, zvogëlohen të miat dhe humbi pushtetin dhe kjo nuk është mashkullore; këtë e bëjnë burrat që nuk kanë bole! Ai që ka forcën, i cakton rregullat jetësore. Dispozitat jetësore nuk përcaktohen nga bukuria, por nga fuqia reale... Sherifi, d.v., Gjermani

Esseja e mësipërme është një "replikë" e personazhit të esesë së mëparshme "(Leter burrave)," një nga shkrimet më të komentuara muajt e fundit nga lexuesit në "Shekulli" Online

u publikua në

ZEMRA shqiptare

Gazeta Shekulli

fjala e lire

Fjala-Shkoder

Letër hoxhës

Naser Aliu

Hyje në odën e mbushur me tym dhe ngriheshin nga vendi së paku njëzet veta. Si zakonisht, vije i fundit; sigurisht të bënte përshtypje respekti kolektiv; ngritja e tyre e përbashkët dhe ulja jo harmonike, njëri pas tjetrit, sipas pozitës sociale. Ata më të varfëritë uleshin të fundit. Ata edhe të shtronin më shumë pyetje, nga respekti. Ti, trupmadh, me zë të trashë, flisje me një ton imponues; herë ship, herë arabisht, por kurrë shqip.
Uleshe në krye të odës dhe rrëfeje me krenari të theksuar: “ në fshatin tim asnjë vajzë nuk është bërë shkinë!” në përkthim: asnjë vogëlushe shqiptare nuk mëson shkrim-lexim.
Njerëzit të dëgjonin të trishtuar nga frika se kjo epidemi e shkollës do t´i godiste edhe ata. Ti fole dhe nuk pushove dhe deri në fillim të viteve 70 mbajte gjendjen nën kontroll. Në fshatin tënd asnjë shqiptare në shkollë! Të gjitha analfabete. Kur ktheheshin burrat në shtëpi, ktheheshin të mbushur me urrejtje ndaj grave dhe bijave. T´i përligjje keqtrajtimin, abuzimin me lirinë dhe nga gruaja pate krijuar përbindëshin: duhet mbikëqyrë se nga natyra është e pasigurt. Duhet t´orientohet, riedukohet, sepse ka flokë të gjata dhje mendje të shkurtër, dhe se ajo, në përkthim, nëna jonë, edhe e jotja, kishte mashtruar edhe dreqin.
- “E kur mashtron dreqin, sa i duhet për ta mashtruar një burrë“!? bërtisje me zë të lartë. Dikush kruante kokën, tjetri dridhte mustaqet, tjetri tundte kokën...

Ti ishe institucioni i vetëm në fshat dhe për rreth, që fliste ship. Te ti vinin njerëzit me telashet e tyre: ti shkruaje hajmali kur ishin lopët të sëmura, kur sëmureshin kuajt, kur vuanin gomarët; kur sëmureshin njerëzit, kur burrat e gratë vuanin nga steriliteti, kryesisht gratë; kur dikush vuante nga skizofrenia, tjetri nga paranoja apo i treti nga trauma e depresione dhe ndërtove shtëpinë më të madhe në fshat.
Ti nuk ishe vetëm hoxhë, por edhe veterinar, gjinekolog, psikiatër, neurolog, androlog dhe kirurg. Kirurg sepse bëje synet edhe fëmijët, domethënë shkurtoje luca. Madje nuk pushoje me përsëritjet se nënat nuk duhet të lindin në spital, se pa spital kishin lindur të gjithë, edhe profetët...
Gratë lindnin në shtëpi, aty këtu vdisnin dhe ti thoshe se Zoti e mori, se këtë fat e kemi të gjithë. Dhe, me çdo varrim, rritej edhe pasuria jote...

Gjithmonë frikësove burrat dhe gjithmonë u mundove që nëna të jetë e padijshme se kështu rriteshin edhe fëmijët. Sa më e madhe injoranca, aq më absolute vlera jote! Ti ishe ai që edukoi popullin jo me dashuri, por me konflikt brenda në familje dhe me hierarki ushtarake: sundues dhe të sunduar. Nënshtrues dhe të nënshtruar! Dhe, kurrë nuk i quaje familjen si familje, por si rob. U përpoqe me mish e shpirt të mbjellësh diskriminim brenda në familje dhe martesa si në pazar, pa fije dashurie.
“Gruaja donë kontroll ”, përsërisje madje rikujtoje knusin (gjelin) në ligjëratat tua, “shiko knusi si i komandon dhjetë pula, e ti çfarë burri je që nuk komandon një grua! Shkop donë ajo, disiplinë donë ajo. Rrahja ka dalë nga xheneti.”
Dhe, çdo ditë dëgjoheshin vajet, të grave, të nënave, të motrave dhe piskamat e fëmijëve. Dhimbja fizike si mjet edukativ, nënshtrimi dhe thyerja e personit si edukatë e drejtë propagandohej pre teje ditë e natë. Në fakt ishte dresim dhe, ti këtë ligjëroje pa pushim. Çdo javë. Çdo ditë!
Sot po e bën djali yt! Si ti! I forti, pra burri, ka të drejtë t´i rrahë gruan dhe fëmijët, djali madh kishte të drejtë t´i rrahë vëllezërit e motrat. Piskama e britma çdo ditë në lagje...Edhe sot...
Kur pa se vashat tona po shkonin në shkollë dhe ligjëratat tua po zvetënoheshin dërguat djalin në Arabi, ku u shkollua falas. Në fund të viteve të 70 para fshatarëve humbët respektin dhe autoriteti yt po vuante një rënie dramatike, atëherë u shpërngulët në qytet. Motivi: shërimin nga steriliteti nuk e bëje me hajmali, por fizikisht, me trup e shpirt dhe me pasion të madh sa ofshama u dëgjua në oborr. Fshati u gëzua kur ike. Ofshani i çliruar! Asnjë nuk u përshëndet me ty. Ike vet, ashtu edhe si kishe ardhur në fshat.

Djali mbaroi shkollën e mesme fetare dhe u kthye me titull besimtar profesional, me profesion Zotin dhe detyrat e tija. Si ti. Pune nuk kishte. Pas një viti ridërgove në fakultetin teologjik, ku përsëri studioi falas dhe u kthye me tru të shpëlarë.
Nuk e donë kombin e vet si është, por donë ta bëjë si i pëlqen atij dhe bindjeve të tija. Ka ndërmend ta ndryshojë edhe historinë, edhe gjuhën!
Edhe ky gati si ti, me një fjalor si ti, disa fjalë ship, ndonjë shqip dhe shumë arabisht e turqisht...Nejse, djali u kthye dhe duhej një vend pune, shkurt e shqip duhej ndërtuar vendi i punës: një xhami.
Ti dole përsëri në skenë, tash në qytet. Iu drejtove pleqve që kishin bijtë e bijat jashtë shtetit: i frikove, i tmerrove nga vdekja dhe mblodhe nga një njëmijë euro për shtëpi, jo për të ndërtuar një shkollë, një kabinet, një laborator, por një xhami ku do te punësohej biri yt. Dhe ashtu u bë. 250.000 € u mblodhën dhe u ndërtua vendi i punës. Shumë njerëz punuan falas...Me ato mjete kanë mundur të financohen dhjetëra studentë të mjekësisë...
Biri yt shkon çdo te premte në xhami, pas tij pesë a gjashtë pleq, që mezi mbahen në këmbë dhe fiton pesëqind euro në muaj, pa llogaritur martesa, varrimet, mevludet. Ti, si edhe djali yt, fitoni para pse i besoni Zotit!!!! Unë i besoj Zotit falas!

Populli mbijetonte nga puna në perëndim dhe ti nuk pushoje duke folur kundër perëndimit. Urreje kryqin, por kartëmonedhat zvicerane me kryq, të eksitonin e ngazëllenin!
Në ligjëratat tua gjysma e fjalëve ishin arabisht. Burrat të dëgjonin dhe tymosnin, herë të brengosur, herë të shqetësuar, herë në dilemë herë të kënaqur: “shyqyr Zotit nuk kuptuam gjë!”
Populli drejt perëndimit, ti drejt lindjes. Kurrë nuk u poqët as me ide nacionale, as me ato fetare. Kudo në Ballkan klerikët ishin të lidhur me kombin, te ne jo! Ne drejt Evropës, ti drejt Azisë. Ne drejt Tiranës, ti drejt Beogradit. Ne djathtas, ti majtas. Ne majtas, ti djathtas.
Me kombin nuk ece së bashku, si te kombet tjera në Ballkan, as paralelisht në drejtime të ndryshme, por në drejtime krejtësisht të kundërta. Dhe kjo na kushtoi shumë. Gjithmonë në konflikt me kombin, që i predikon dhe nga i cili jeton, pa kuptuar se po predikon në një komb që ka një tjetër histori, një autobiografi shumë të pasur, pranë dy civilizimeve antike, greke dhe romake dhe me një tjetër ndërtim psikologjik. Dhe, me një kanun, që ndalon martesën në fis, në gjak dhe i cili rregullonte jetën e shqiptarit...

Në çaste më dramatike për kombin dole me konkluzione të reja: “ këtë që po bën NATO sot, nuk është asgjë e re, e ka bërë Turqia para disa shekujve dhe na ka shpëtuar nga Serbia. Allahu ka dërguar NATO-n në Kosovë!”
Edhe pse në moshë të shtyrë, akoma po llapon. Edhe pse tanimë me sy të verbër, akoma po sheh prapësht...
Pse po ta shkruaj këtë letër? Për të dhënë një këshillë para se Zoti ta shtyp tastin enter dhe të nis download-in tënd. Kërkoi ndjesë fshatit tënd për prapambetje dhe mashtrimin. Ndoshta kështu i ndalet turri djalit tënd që po shkreton nëpër disa shtete në perëndim.
Kërko ndjesë si Vatikani! Bëhu burrë! Ja motivet:
gjyshet gati qind për qind analfabete, nënat me katër vjet shkollë ( kishte nisur rënia e ndikimit tënd) dhe me nuse me shkollë të mesme ( ti ike në qytet) tregojnë për humbjen kronologjike të ndikimit... ky shkallëzim i injorancës mban vulën dhe nënshkrimin tënd, prandaj merr guxim para vdekjes dhe përballohu me rezultatin që ke prodhuar dhe kërko ndjesë popullit.
Kërkoi të falur kombit shqiptar kështu:
“ Komb i dashur, më fal se me dashje apo pa të ndihmova armiqtë e shqiptarëve. Më falni se mbolla diskriminim në shtëpi: mes burrit dhe gruas, vëllait dhe motrës. Vjehrrës dhe nuses. Më falni se në vend të edukatës predikova dresimin! Lavdërova paditurinë dhe mallkova mençurinë. Më fal o komb i dashur dhe lutu për mua! Më fal se nuk predikova në gjuhën që krijoi Zoti personalisht, në gjuhën shqipe, që e krijoi Zoti para se të krijonte shumë profetë !”
Dhe, ky komb, ka falur edhe shumë tragjedi tjera në histori dhe të falë edhe këtë gabim të madh, me rëndësi është djali yt të këndellet dhe nuk do ta quajë më Nënë Terezën shkinë e bijë shkine!...

Edhe një pyetje: pse për 500 vjet nuk nxore pesë hoxhallarë me të cilët mund të krenohet kombi shqiptar: shqiptari me fe myslimane, shqiptari me fe ortodokse, shqiptari me fe katolike, shqiptari me fe bektashiane dhe shqiptari që beson në etikë ( ateisti). Pse nuk prodhove së paku një hoxhë për 500 vjet i cili do të renditej në Tomor, krah për krah me Skënderbeun, Gjergj Fishtën e Nënë Terezën?

U publikua:

Shekulli Online

revista Zemra shqiptare

Art-cafe

Fjala e lirë

Shembull i vogël

Erich Fried


Edhe jeta e pajetuar
përfundon një ditë
madje ndoshta më ngadalë
si një bateri
në një llambë dore,
që askush nuk e përdor


Mirëpo kjo nuk ndihmon shumë:
Nëse
(të themi një herë)
këtë llambë të dorës
provon ta ndezësh
pas shumë e shumë viteve
nuk del asnjë çikë drite më përjashta
dhe kur ti hap atë
gjen vetëm eshtrat tua
dhe nëse ke fat të keq
edhe ato
tashmë krejt të brejtura


Ke pasur mundësi
mirëpo
të bësh dritë

nga gjermanishtja
Naser Aliu
©

Letër Zotit

u botua ne Shekulli Blog
dhe me 02.04.09 ne gazeten fizike

Shekulli

Naser Aliu


...pra prej brinjës u krijua Eva dhe kështu Adami martoi vetveten!









Sqarim paraprak

Unë jam protestant. Unë protestoj kundër çdo gjëje që lëvizet, sepse lëviz shpejt dhe kundër të gjitha gjërave që nuk lëvizin, pikërisht sepse nuk lëvizin. Megjithëkëtë, unë protestoj edhe kundër gjërave që lëvizen shumë ngadalë, pikërisht se lëvizen tepër ngadalë përpara. Unë kam shumë arsye të bëhem protestant akoma më i madh. Ka vite që përpiqem ta gjejë të vërtetën absolute, mirëpo nuk ia dola dhe kështu zbulova përrallat absolute. Madje përralla absolute të cilave nuk guxon t´u thuash se janë përralla! Njerëzit të vrasin këtu për mohimin Tënd Zot i dashur, sepse besojnë se Ti personalisht nuk ke fuqi ekzekutive...Dhe, me pushkë në dorë vrapojnë e të të ndihmojnë. Mirëpo, Zoti ka dëshmuar se në këtë planet adhuron të fortin! Guximtarin! I dobëti ka jetë të shkurtër.

Për ta gjetur atë që unë kërkoja duhej kompetencë hyjnore dhe durim. Nga nevoja dhe nga pasioni për të vërtetën i nisa këtë letër Zotit; po e quaj vazhdimisht Zot, se po t´ishte femër, pra Perëndi-a, atëherë femrat do t´ishin trajtuar më mirë në planetin tonë Tokë. Për t´i shkruar më duhej edhe adresa e Zotit dhe këtu nisi aventura ime gati e pafund.
I telefonova një murgu të Dalai Lamës dhe e pyeta për adresën e Zotit. Ai gati u mek nga të qeshurat e forta dhe më përplasi telefonin. Dreq o punë! Nisi keq, thash me vete. E mora rabinin në telefon dhe ai më kumtoi se Zoti gjendet kudo! Adresë nuk ka, tha ai. Thirra në telefon Vatikanin dhe pyeta për adresën e Zotit. Më thanë se Zoti nuk posedon adresë dhe nuk ka “www” dhe “@.com”. Edhe ata deklaruan se Zoti gjendet kudo! Në çdo vend. Atëherë thirra një kryeimam. Përgjigja ishte e njëjtë. “ Allahu Egber nuk ka adresë dhe Ai gjendet kudo, si ajri”, më tha ai.
Se Zoti mund të gjendej kudo nuk më pëlqeu fare. Madje edhe unë kisha pasur dyshime të tilla. Tani e kuptova se për ç´arsye po dëgjoja, lëvizje, zhurmë apo fëshfërima në dhomën e fjetjes. Ndonjëherë kisha përshtypjen se këto shushurima po vinin nga lartë, ndonjëherë se po vini nga poshtë. Madje shumë herë duhej curruar veshët mirë, sepse nuk mundej lehtë të lokalizohej vendi. Madje këto fëshfëritje dëgjoheshin në çast jo të këndshme! Diçka e tillë, edhe kur vjen prej Zotit, pengon dhe kurrsesi nuk kuptoja se ç´kërkonte Ai në dhomën time të fjetjes! Pse kaq shumë përgjim: “më mirë mos më krijo fare, se sa të më kontrollosh pa pra!”, thash me vete.
” Ç´është kjo punë kështu!?- thash gati me zë të lartë. Më duket si SHIK-u apo UDB-a e Jugosllavisë.
Në dhomën time të fjetjes nuk bëj as kundërvajtje, e as vepra penale, as mëkate... Kështu është kjo botë! Aty bëjmë detyrat e evolucionit, që na caktove Ti. Dhe, që nga këto telefonata po ndjehem edhe më i përndjekur dhe më i mbikëqyrur. Pse ky kontroll permanent, këtë duhet ta marrë vesh një herë e për gjithmonë, thashë me vete. Mirëpo, meqenëse nuk munda ta marr adresën prej atyre që duhet ta posedonin, atëherë vendosa ta thërras informacionin.

- “ Telekomi gjerman mirëdita, çka mund të bëj për ju ?”
- “ Adresën e Zotit ju lutem!”-
- “ Si e ka mbiemrin?”
- “ Shikova rreth meje, gafrrova flokët me dorën e djathtë dhe thash: “Nuk e di! “
- “ Në cilin qytet banon ai?- pyeti zëri.
- “ Ai banon kudo”, thash unë. “ Ndoshta edhe në planet tjetër.“
- “ Më vjen keq, ne nuk posedojmë adresa nga kudo, kemi vetëm të këtij planeti. Për ta gjetur këtë adrese duhet t´i pyesni të vdekurit.
-
Nuk mund të kuptoja se pse të vdekurit posedojnë një adresë kaq të rëndësishme, por jo të gjallët. Madje, nuk e dinte as Vatikani, as kryemami, as rabini, as murgu i Lamës, por ja që të vdekurit dinë më shumë se të gjallët. Dhe gati gati ndjehesha i cytur për të marrë lopatën në dorë dhe të vrapoja drejt e te varret! Ta nxjerr një përjashta, mendova. Ta kapi për skeleti dhe t´i bërtas: adresën!
I vdekuri e din adresën e Zotit, por jo i gjalli. Shikoni çfarë diskriminimi?! Të vdekurit dinë më shumë se të gjallët, çudi mbi çudira! Dhe vetëm tani unë po kuptoj se pse fundamentalistët bëjnë vetëvrasje. Ata dëshirojnë ta mësojnë kryeadresën të parët. Dhe kjo kryeadresë, nuk mësohet dot së gjalli.
Kjo botë është çmendur, thash me vete. I dëshpëruar mbylla telefonin dhe nisa kërkimet krye në vete. Do të provoj me e-mail.
Të parën e dërgova gott@t-online.de dhe mora këtë përgjigje:" gott@t-online.de> ... unknown user / Teilnehmer existiert nicht, përdoruesi nuk ekziston" .
Gjermanët nuk janë shumë fetarë. Mirë, të provoj me Vatikanin dhe me adresën vijuese: deus@vatican.org." Pas disa minutave mora një e-mail me këtë shkrim:” utente non esiste!
Kjo nuk më gëzoi, por me dha shpresë të vazhdoj me kërkimet e mia. Dikush u përgjigj, kjo mjaftonte, për fillimin dhe shkrova tjetrën adresë: gott@hi.net.com , gott, për Zotin , hi –per himmel ( qiell ), nett ( i ndershëm gjermanisht ) ne menyre që Zoti të jete i ndershëm me mua. Dhe tak, shtypa : dërgo! Përgjigjja nuk zgjati shumë:” " unknown user / Damon delivri massage.” O dreq i mallkuar! Demoni po kontrolluaka korrespondencën në drejtimi të qiellit. Në fund nënshkrimi dhe adresa e tij: luzifer@666.kom.hier (luzifer@666.eja.ketu )
I trishtuar dhe i hutuar u ngrita dhe dola në kopsht. Po dridhesha si thupër nga frika. U ktheva për ta çkyçur internetin, mos më futet brenda në sistem dhe më kushton një djall i mallkuar për ta nxjerrë, thash me vete dhe dola përsëri jashtë. Qielli gjerë e gjatë blu, askund dreq.
Aha, e zura Luciferin, ai bythec, mendova dhe tunda kokën i hutuar.
Pas një shëtitje të vogël më lindi ideja t´i drejtohem Nënë Terezës. Ajo është shqiptare dhe mund të ma japë adresën. Nëse nuk e din ajo, askush nuk e din, dhe shkrova këtë adresë: nënëtereza@qielli.pa “pa” për- parajsë. “Pa” për parajsën u desh ta vejë domosdoshmërish se kështu mund t´i ikja sferës kontrolluese të Luciferit. Pas dy minutave mora përgjigjen me këtë adresë: Zoti@.uni “uni” sigurisht për Universin. Unë iu falënderova Nënë Terezës për kujdesin e saj duke i dëshiruar qëndrim të këndshëm në parajsë dhe dërgova këtë letër me këtë përmbajtje drejt Gjithësisë.

Shumë i dashur dhe i nderuar Kryeshkëlqesi Zot,
Shume të nderuar Engjëj (nuk dimë se a e lexon Zoti personalisht korrespondencën )

Unë dua ta di te vërtetën dhe të lutem ke durim me mua, me këtë dua të them, mos vepro të lutem si njerëzit në tokë, përndryshe derisa nuk marr përgjigje të prerë unë do të mbetem protestant, dhe do të protestoj kundër të gjitha librave që mendojnë se janë të shenjta, sepse ato libra tallen me neve dhe me Ty, kryesisht ambasadorët dhe konsujt tu këtu në tokë. Madje janë shkaktarë të shumë luftërave: vrasjeve, dhunimeve, shkatërrimeve!

Ti krijove njeriun nga balta, kështu shkruan aty. Mirëpo unë kam ardhur në përfundim se kjo nuk është e mundur, prishet sapo të rrëzohet, sepse nuk ishte pjekura si tullat. Dhe, kur të vështrohet mirë e mirë, kryesisht ndonjë burrë, nuk mund të pohohet me siguri se ai u krijua nga kjo baltë, nga kjo materie e mire, por nga një pleh, llum, lloç si e quajmë ne jashtë vendit mëmë që na e copëtuan në gjashtë copa dhe Ti nuk reagove kurrë, edhe pse ne kërcyem me plot shpresa prej feje në fe! Kot! Na copëtuan tutje edhe pse të përqafuam dhe të përqafojmë në disa versione...

E dyta: kur Ti krijove njeriun i fryve në hundë dhe kështu i dhurove të gjitha informacionet gjenetike mashkullore. Kjo ishte me mend e me vend. Deri këtu rrodhi krejt sipas planeve Tua dhe nuk kam asnjë vërejtje. Adami t´u duk i mërzitur dhe të erdhi ideja të krijosh një grua. Ti nuk more përsëri baltë, si edhe herën e parë për të krijuar një grua, mirëpo i shkule Adamit një brinjë dhe prej kësaj brinje krijove gruan. Edhe pse në fakt kishte me shumë baltë në tokë, se sa brinjë.
Problemet tona gjenden pikërisht këtu të gardhuara dhe shpresoj se së bashku mund t´i krahishtojmë : prej Adami u klonua Eva – doktor Antinori në Itali bën edhe ai diçka të tillë duke i bërë plakat shtatzënë- pra prej brinjës u bë Eva dhe kështu Adami martoi vetveten! Super incest!
Mozomakeq! Dhe me këtë klonim u krijua këtu një kaos i gjinive. Brinja e Adamit ngërthente informacionet gjenetike të mashkullit dhe nuk ishte produkt në vete origjinal dhe kështu krijove pluralitet gjinish: Meshkuj që ndjehen femra, femra që ndjehen meshkuj. Deri para pak viteve njerëz të tillë i kemi vrarë, sepse mendonim se ata kanë devijuar...Dhe, në librat që t´i mveshin Ty, thuhet se ndalohet të ndjehesh ashtu si të ka krijuar Zoti.

E treta : Pse krijove vetëm dy veta? Pse u solle sikur nuk ishte gjë kur i vëllai martonte motrën. Nuk kishte më baltë? Nuk kishte brinjë të tjerë? Ku ishte problemi? Këtu mëtoj një sqarim shterues! Dhe me shpjegoni se pse njerëzimi duhet të jetë një produkt i një incesti tragjik...

E katërta: Në librin Tuaj shkruan se Ti krijove Adamin( në hebraishte: dhé) dhe Evën ( në hebraishte: jetë ), kjo ishte ide e mire. Mirëpo unë kam një vërejtje të madhe: pse krijove njeriun si një kafshë? Ai nuk e dinte se ISHTE njeri, madje i gjori nuk e dinte se ishte lakuriq në parajsë! I mungon mundësia e Dekartit: Cogito ergo sum! Dhe çudia në planetin tonë: këtu ndalohet të ecet lakuriq, edhe pse kjo ishte traditë në parajsë! Pse të ndalohen të ne gjërat që janë të lejuara në parajsë!?

Dhe këtu i nderuar dhe i dashur Zot, nuk përfundon dëshpërimi dhe dyshimi im. Ti i more ato dy krijesa të mjera dhe i mashtrove. I dërgove në parajsë në kopshtin Eden dhe u tha: “ Këto fruta nuk duhet t´i hani, sepse ju bëjnë të dijshëm!” Pra, Ti ndalove ngrënien e frutave, por jo lakuriqësinë. Dhe këtu konfrontohemi ne me atë që ne e duamë dhe e dashurojmë: të ndaluarën! Jo pse ne kështu dëshironim, mirëpo pse Ti na dhe këtë kod gjenetik me vete. Pra që ta duamë të ndaluarën!
Më beso zoti Zot se unë mollët nuk mund t´i shoh me sy, i urrej sepse për një mollë u ndryshua jeta dhe nuk kuptoj pse ndalove derrin e pafajshëm, por nuk ndalove dhe mallkove mollët e fajshme? Këtë nuk kuptoj se mungon koherenca. Kur shohë mollë në treg, iki si Drakula i Transilvanisë nga hudhra...

Ambasadorët tu në tokë thonë se ju e dini ardhmërinë, nëse është kështu, pse na mashtrove atëherë dhe na dërgove te molla e ndaluar edhe pse e dije se ne do ta hamë? Pse na dërgove aty ku duhet të dënohemi?
Dhe më shpjego të lutem se pse në parajsë edhe kafshët flasin? Me çfarë truri vinin në lëvizje ato gjuhën e tyre dhe si artikuloheshin ato? Pse sot nuk munden? Pastaj erdhe ngadalë, me hapa te rëndë dhe pyete me vendosmëri dhe qortueshëm: ” Pse jeni mbuluar para?”
Kjo pyetje mua do të më kishte bërë të skuqem rënd, madje te bëhem edhe i kuqërremtë. Sepse në përkthim d.m.th.: ku janë organet gjenitale? Pse nuk shihen?
Po të kisha qenë unë Adami këtë pyetje nuk do ta kisha kuptuar dhe nuk do t´isha përgjigjur. Përveç kësaj për Adamin dhe Evën ishte tragjike qëndrimi në parajsë. Ata ishin si dy kafshë. Nuk dinin gjë! Nuk dinin të bënin dashuri, nuk dinin se ishin lakuriq, po edhe të dinin të bënin dashuri, nuk do të kishin mundur, sepse Ti ishe vazhdimisht atypari. E po të kishim pasur fëmijë atëherë parajsa do t´ishte shndërruar në vend nudistësh, sepse Ti pate ndaluar edhe gjethin para!
Këtu në tokën tonë nëse dalim lakuriq na dënojnë në mënyre simbolike ose me një gjobë, jo më shumë. Edhe pse sipas librave tu lakuriqësia duhej t´ ishte hyjnore dhe dhurate e parajsës...

E pastaj për një mollë dreqi ta hajë nuk bëhet aq potere qiellore sa të na dënosh në mënyrë kolektive me vdekje! Këtu në tokën tonë nuk dënohet kurrë një njeri aq ashpër, për kaq pak! Madje edhe kriminelet e mëdhenj që kanë të njohshëm në politikë dhe për vepra penale dënohen me kusht. Pse nuk njeh Ti një shkallëzim të tille juridik: me kusht p.sh.? Për një mollë na dëbove nga parajsa. Merre me mend Ti një herë këtë punë! Ne, shqiptarët, jemi aq bujar dhe ta kishim dhuruar një thes me molla. Futu lirisht në shtëpinë e shqiptarit se nuk të lënë duarthatë! Nuk themi kot:” shtëpia është e Zotit dhe mikut” !Mirë! Çfarë mirë, në fakt shumë keq. Na bëre të vdekshëm, për një mollë! Dhe ka vite që po përpiqemi ta rizbulojmë parajsën. Atë parajsë ku nuk ka vdekje, ku jetohet me miliarda vite...
Unë nuk dua, nuk dua të jem i pavdekshëm! Ti mendove se neve na ke bërë te vdekshëm, por ne e zbuluam një parajsë me të cilën përsëri i ikim vdekjes, sepse ne do të ringjallemi. Unë heq dorë, këtu,me këtë shkrim, publikisht nga ky parajsë. Motive mund t´i marrish me poshtë!

I dashur Zot,
të falënderoj nga zemra për këtë jetë të rëndë, por këtu dua t´i shpreh mirënjohjen edhe gruas. Ajo ishte fantastike qe vodhi mollën. Ha, ha, unë i dua hajdutet, intriguese janë ato! Pse mendoj unë kështu? Po të mos kishte ngrënë Eva mollën, atëherë Eva dhe Adami do të kishin mbetur banorët e vetëm në këtë planet. Ose akoma më keq, meqenëse ata nuk duhej të vdisnin, sot do t´ishte mbushur bota me njerëz dhe do te kishin vdekur nga uria, nga etja, do t´kishte pasur biliarda njerëz! E pastaj, nuk ke lënë afër një planet tjetër ku mund të vazhdohet jeta, p.sh. nëse këtu harxhohen patatet kishim mundur te fluturojmë në hënë apo mars dhe kishim marrë disa thasë me vete. Nuk ka!Asgjë!

E pesta: Ne mund edhe ta harrojmë gjithë atë qe thamë deri tani, mirëpo më trego të lutem, pse bëre që ne të jemi pasardhës të kriminelit, jo vetëm të incestit, por edhe të kriminelit. Pse tolerove qe Kaini të vrasë Abelin. Këtu vërtet dua një sqarim shterues, përndryshe besimi im e pat!

E gjashta: Pse na duhen kaq shumë fe dhe sekte ? Pse shkruan aq shumë libra, dhe pse përsëri po i korrigjon ato, madje librat i ke shkruar pa vokale, dhe kujt dëshiron t´ia shesësh sot ato libra? Ne planetin tënd gjendja është shumë serioze, shumë delikate, shumë tragjike, shumë qesharake...
Askush nuk dyshon se ka blerë librin e gabuar. Askush nuk ka dyshime dhe askush nuk ndalet të mendojë. Dhe kur askush nuk ven gjërat në dyshim, dhe kur askush nuk mendon, por kapërdinë gjërat e gatshme, atëherë unë kam frikë! Frikë të madhe, Zot i dashur! Këtu shumë njerëz besojnë që ti shkruan libra apo poezi, unë nuk besoj se të tregova që në fillim se jam protestant kronik! Këtu të konsiderojnë shkrimtar e poet. Madje nuk kane marre të thonë se ke ndërtuar universin për 6 dite, kurse për të shkruar libra të janë dashur vite të tëra, dekada, shekuj! Disa madje besojnë se Ti je i dobët dhe vrasin për Ty. Këtu besojnë se Ti ke ndërtuar mikro-universin që ne po e zbulojmë me mikroskop dhe makro-universin, që ne po e vështrojmë me teleskop, por edhe pse me këtë fuqi hyjnore, edhe pse ndërton çdo gjë vet, për të shkruar një libër fetar të duhet njeriu dhe nuk e shkruan vet!? Te ne në Tokë, edhe në shkollë nëse shkruan për shokun, të dënojnë...

E din? Ndoshta dhe ke parë, që kur po na dërgon Ti libra, ne po vritemi si kafshë të egra, dhe të gjitha tërmetet dhe cunamet së bashku nuk kanë vrarë aq shumë njerëz sa njerëzit që lexojnë librat e tua dhe luftojnë duke menduar se kanë të drejtën absolute dhe licencën për të vrarë. Dhe, me beso, qysh kur kanë ardhur këtu librat e tua, i shtypim gratë. Madje shumë besojnë se keqtrajtimi dhe nënshtrimi janë gjëra hyjnore. Për Zotin po, kështu besojnë! Dhe vetëm në këtë shekull u desh të ndërrohen dhe korrigjohen kushtetuat dhe veprojnë në kundërshtim me dispozitat Tua. Këtu ambasadoret e tu thonë se Zotit i pëlqen diskriminimi! Merre me mend këtë një herë !
Nejse, pastaj na tha se atje ne parajsë ka shumë gra të bukura dhe se mua si mashkull më presin shumë bukuroshe. Këtu, në tokë, mezi mund ta mbajë një si duhet, e ç´më duhet atje një duzinë grash! Nuk dua të ndjehem si në shtëpi publike!
Me ketë e-mail sot unë heq dorë publikisht nga parajsa dhe të pyes se a ka në qiell një vend më neutral, kështu si Zvicra te ne, jo ferr , jo parajsë, por diçka ndërmjet, ku ka argëtim tokësor. Disi si purgatori i Dantes...
Shikuar mirë e drejtë grave nuk u konvenon të vdesin, por neve meshkujve, po, bile shumë! Ato nuk i pret askush në parajsë...
Në librin tënd thua se në parajsë qumështi rrjedh si lumë, po kush donë të pijë qumësht sot? Pastaj thua se ka mjaltë, e kush donë ta hajë këtë mjaltë që kushton 2 euro një kg? Kush do t´i pijë dhe kush do t´i haje ato gjëra nuk kam idenë. Për mua parajsa është diçka tjetër: konjak shqiptar, tavë Elbasani, Campari me lëng portokalli sapo të shtrydhur; birrë Peje, verë të kuqe nga Toskana, nga Burgonja, Shamapanjë, proshutë parme, franceze apo serrano spanjolle, suxhuk Prizreni për t´i mos numëruar te gjitha, madje parajsë për mua është edhe ritakimi me ish-dashnoret që kisha dikur, jo tjera. Për ato më ka marrë malli, dhe këtu në tokë nuk guxoj as t´i shkruaj një e-mail se menjëherë ma mësojnë adresën tënde dhe unë më mirë nuk po ngutem. E keqja është se i kam larg vetëm dy klikime në facebook, por ec e merr guximin...

E shtata : Me teleskop po i përcjellim kantieret Tua në Gjithësi dhe po shoh se Ti vazhdimisht po ndërton...A nuk mendon se ka ardhur koha për reforma ne ferr, në parajsë dhe në tokë? Dhe një pyetje personale: a është e mundur që pas vdekjes të marrë unë rrugën e qumështit kurse njerëzit që nuk i dua atë të kosit?

Një gjë harrova: si i ka punët Fridrih Niçe, që tha se keni vdekur dhe si po kalon xhaxhi Enver, që të ndaloi hyrjen në Shqipëri ?

Duke pritur përgjigjen Tuaj, ju lutem pranoni përshëndetjet e mia më të sinqerta
me rekomandimet më të veçanta dhe respektin më miqësor
me plot besim dhe respekt për besimin cilësor
shumë ngrohtësisht i Juaji përgjithmonë, vertikalisht, N.Aliu

u botua ne Shekulli Blog
dhe me 02.04.09 ne gazeten fizike

Shekulli

Zemra Shqiptare
u shpernda ne art-cafe dhe u botua ne Fjala e Lirë

Letër burrave

Naser Aliu

“Laju se po të vjen era djersë!”, Sherifi pas orës njëzetedy, dekada e parë e shekullit XXI

Djali parë lindi kur Sherifi ishte anëtarë i LDK-së dhe e pagëzuam: Ibrahim

Djali i dytë lindi kur Sherifi u bë anëtarë i PDK-së dhe e pagëzuam: Hashim

Vajza e parë lindi kur fituam statusin e refugjatit në Gjermani dhe e pagëzuam: Angela

Vajza e dytë lindi kur Clinton erdhi në Kosovë dhe e pagëzuam:Hillari

I treti lindi kur Sherifi u anëtarësua në partinë Aleanca Kosova e Re dhe e pagëzuam: Pacoll

Gati çdo ditë përplaset dera te ne. Gati çdo ditë në këmbë, herë para vjehrre, herë para kunatave, herë para kunatit, herë para shokëve të tij, herë para kushërinjve, kushërinj të kushërinjve, gjithmonë duhet të jem e buzëqeshur, mikpritëse...Dhe, askush nuk paralajmëron ardhjen, shumica janë të papunë, zyrtarisht të papunë...Si edhe burri im personal: Sherifi.

Nëse më dhemb koka duhet të shtirem se jam shëndoshë e mirë, sepse mysafirët dhembjen e kokës e shpjegojnë si qëllim i fshehtë për t´i dëbuar. Ata nuk e konsiderojnë vetëm kështu, por edhe analizojnë qëndrimin tim, dhimbjet e mia dhe gjendjen time shpirtërore. Ata shkoqisin dhe shtjellojnë tundjen e kokës, rrudhjen e buzëve apo edhe lëvizjen e duarve dhe të gishtave. Shtrirjen e këmbëve, lëvizjen e gishtave të këmbës dhe ngritjen e vetullave. As në banjo nuk duhet shkuar kur ke mysafir, thonë është marre!

Për shembull, nëse ngre vetullat, kunata thotë se po i shikoj mysafirët me dyshim, nëse i ngrys vetullat, thonë se po i shikoj me habi. Nëse shtrij këmbët e shpjegojnë si indiferencë ndaj mysafirëve. Këtë gjest mirëpo vjehrra e shpjegon ndryshe: mosrespektim ndaj saj dhe mysafirëve.

Kur lëvizi gishtat e këmbës thonë se jam nervoze. Nëse lëvizi gishtat e duarve, thonë se jam e paqejf. Çdo lëvizje imja ka interpretues dhe analizues. Madje këto shpjegime mbështeten sipas tyre edhe me fakte shkencore, sepse shume here vijat e karakterit tim ravijëzohen në filxhanin e kafes. Kunata e madhe është eksperte për interpretimin e filxhanit.

Para dy javëve më ranë gotat e çajit nga dora mu para vjehrrës, ( thënë sinqerisht gëzohem kur bëj çaj, sepse gotat e çajit nuk lexohen, për fat!). Aty brofi Sherifi, burri im personal, më qëlloi me grusht në hundë dhe unë u përplasa pranë dritares, në prehër të kunatës. Ajo u largua anash duke më vështruar me një shikim përbuzës dhe qortues. Vjehrrës i ra vetëm pak çaj në gishtat e këmbës, ( po ata gishta që kur lëvizi unë, shpjegohen si nervozizëm i theksuar) por ajo u ngrit duke kuisur, duke hekur çorapen me forcë dhe duke gjëmuar, sikur t´i kishte rënë një bombë serbe. Sherifi më qortoi me zë të ashpër për mungesë koncentrimi, se ku e di se ku i kisha pasur mendtë dhe se kisha tentuar t´ia përvëlojë nanushin. Kur pa se më rridhte gjaku nga hunda, për ta arsyetuar dënim apo për të krijuar një ekuilibër mes veprës dhe dënimit shtoi: “ Desh na e vrave nanushin!”

Atë ditë pata menstruacionet, i kam çdo muaj, por askush nuk duhet ta dijë; më dhembte koka, por njerëzit e mi kishin nevojë për shërbim; ata nuk ishin të sëmurë, mirëpo në familjen tonë gratë e sëmura quhen shtirake. Edhe serbet kur na helmonin, thoshin se po shtireshim. Mozomakeq, nuk dua të them se burri im është si serbët! Assesi!

Ka dhjetë vite që jetoj në Gjermani, që kur na dëbuan nga katundi jonë. Këtu jetohet ndryshe dhe femra trajtohet me respekt, por në shtëpinë time nuk ka ndryshuar gjë. Gati po ato orendi, po ato ushqime dhe kursejmë shumë. Kemi mundësi fantastike të vdesim të pasur, sepse jetojmë tepër varfërisht. Shumë njerëz kanë ndërtuar shtëpi në vendlindje, Sherifi ka ndërmend ta bëjë më të madhe se kushërinjtë e tij, me katër kate. Tre kate për djemtë dhe në të katërtin duhet të banojmë ne. Sherifi preferon katin e fundit për t´i mbikëqyrë hyrjet dhe daljet nga ballkoni.

Në mëngjes bëj gati fëmijët për shkollë. Pak para orës tetë nisen. Janë shumë të zellshëm dhe i dua shumë. Në orën tetë shkoj unë në punë. Sherifi flenë. Në orën katërmbëdhjetë e gjysmë e mbaroj dhe nxitoj në shtëpi për të gatuar drekën. Sherifi në kompjuter. Fëmijët kthehen pak para meje. Dy orë pasdite i kaloj me fëmijët duke i bërë detyrat. Sherifi në divan apo duke telefonuar ose duke ndërruar kanalet televizive të planetit tonë. Sapo t´i mbarojmë detyrat, nis të përgatis darkën dhe dëgjohet Sherifi: “Ku mbeti ajo dreq darkë?

Darkojmë. Unë laj pjatat, pastroj tryezën. Sherifi tash lexon gazetën dhe hedh faqet një pas një në dysheme. I përcjell fëmijët në shtrat. Grumbulloj faqet e gazetës që kanë dëshpëruar Sherifin. Sherifi shikon lajmet; televizionin gjerman, nëse nuk kemi mysafirë. Unë nis me hekurosje, Sherifi shikon lajme RTK, edhe nëse kemi mysafirë. Unë pastroj shtëpinë, Sherifi shikon lajmet në Alsat.

Kërkon një gotë ujë edhe pse ka shishen me gotë para vete. Sherifi telefonon me shokët dhe flasin për lirinë dhe robërinë, për kombet e shtypur në botë.... Pas orës dhjetë Sherifi shkon në krevat dhe bërtet: “ Eja moj loçkomane t´i bëjmë detyrat e shtëpisë...Laju se po të vjen era djersë!” Herë pas here thotë se nuk i bëri detyrat mirë dhe se duhet korrigjuar!

Sherifi nuk më ndihmon në punët e shtëpisë. As fëmijët. Djemtë nuk i lejon , sepse sipas tij kjo është punë grash. Vajzat janë të vogla. Ai thotë se kur djemtë ndihmojnë nënën, atëherë feminizohen dhe ka rrezik për orientimin e tyre të mëvonshëm dhe mund devijojnë... Ata duhet të mbeten burra me karakter mashkullor edhe atë si burri im personal, Sherifi.

Më pret ulur mbi krevat, cullak, si zakonisht. I pëlqen të ekspozohet, thotë se ka trup atleti. Ofshan nja dy a tri herë, kthehet në anën tjetër dhe flenë i kënaqur duke gërhitur. Unë shikoj drejt tavanit me sy të zgurdulluar. Aty nga ora një pas mesnate më vjen gjumi dhe zgjohem në orën pesë e dyzetepesë. Në orën gjashtë e gjysmë bëj mëngjesin gati. Zgjoj fëmijët, hanë mëngjes dhe në orën shtatë e gjysmë ikin në shkollë. Në një pjatë lë mëngjesin gati për Sherifin kur të zgjohet, edhe kafen. Pesëmbëdhjetë minuta pas fëmijëve, vrapoj edhe unë shkallëve te poshtë për në punë.

Sherifi është i kënaqur me mua, mirëpo ai ka edhe një cen: sa herë nervozohet, shqetësohet apo dëshpërohet, ai dëshiron seks. Të shtunën Sherifi kalon ditën duke luajtur shah në klubin shqiptar, duke pirë çaj dhe duke analizuar politikën e shqiptarëve të Kosovës, politikën e Shqipërisë dhe atë ndërkombëtare. Këtë javë ndjehet shumë i preokupuar për Rripin e Gazës. Të dielën Sherifi luan top me shokë. Një herë në javë shkon në palestër.

Unë në fund të javës zakonisht rregulloj shtëpinë dhe shërbej nanushin që vjen me tri bijat te ne. Mirëpo, në klubin shqiptar më merr edhe mua rregullisht: çdo 28 nëntor dhe tani edhe për 17 shkurtin. Çdo 9 mars më blen një lule, pasi të ketë marrë vesh se dje kishte qenë tetë marsi.

Kështu shtatë ditë në javë, kështu çdo muaj, kështu me vite. Nëse refuzoj bëhet potere e madhe dhe kërcënime duke m´u kanosur, se do të shkojë në shtëpi publike. Ndjehem një shportë hedhurinash ku zbrazet për ta fituar ekuilibrin e vet. Unë jam një qoshe e rrugicës ku ndalet qeni për të bërë shurrën. Seksin nuk e dua. Ai është për mua dhunim dhe nënshtrim, nënshtrim deri në asgjësim, Sherifi është i kënaqur me mua, edhe rrethi familjar, po!

Një gjë harrova: që kur Sherifi është bërë anëtarë i Aleanca Kosova e Re, keqtrajton Ibrahimin dhe Hashimin...

Epilog

Në shoqëri me struktura fisnore statusi superior fitohet jo në bazë të aftësive, por në bazë të organeve gjenitale...

U botua në gezetën:

Shekulli

zemra shqiptare
u shpernda: ne art-cafe
Fjala e lire