Dashuria nuk është e verbër.
Ajo nuk verbon.
Ajo ndriçon njeriun dhe i tregon kë do.
Prandaj askush nuk e kërkon verbërinë, por shumica dashurinë!
Padashuria është e verbër. Mungesa e dashurisë verbon, kurrë jo dashuria.
Dashuria nuk është e verbër.
Ajo nuk verbon.
Ajo ndriçon njeriun dhe i tregon kë do.
Prandaj askush nuk e kërkon verbërinë, por shumica dashurinë!
Padashuria është e verbër. Mungesa e dashurisë verbon, kurrë jo dashuria.
Diaspora dëshiron shtet ligjor dhe institucione funksionale, si në Gjermani, si në Zvicër etj.
Pikërisht sepse jeton në vende ku ligji zbatohet, e jo aty ku kriminaliteti i organizuar merret me politikë.
Ajo nuk e dëshiron një kopje të Shqipërisë dhe Serbisë.
(Reflektim mbi monologun e Edi Ramës në podcastin “Flasim”)
T'i quash fashistë protestuesit paqësorë nuk është vetëm shpifje ndaj tyre; është edhe banalizim i fashizmit. Fashizmi nuk ishte një protestë paqësore për shtetin ligjor, por një ideologji dhune, shtypjeje dhe nënshtrimi të popujve të tjerë.
Në Gjermani, banalizimi, justifikimi ose relativizimi i krimeve naziste mund të përbëjë edhe vepër penale, sepse krijon p
ërshtypjen e rreme se fashizmi ka qenë më pak kriminal sesa ishte në të vërtetë.
Në kujtesën time si nxënës, emri dhe mbiemri "Enver Hoxha" ishte pothuajse i vetmi që identifikohej me shtetin shqiptar. Ekzistencën e një ministri e mësoja vetëm kur niste dhuna verbale ndaj tij nëpërmjet etiketave standarde si: "armik i popullit", "tradhtar", "revizionist", "borgjez", "agjent i imperializmit", "bandit", "element i degjeneruar" etj., dhe me ato denigrime publike paralajmërohej dhe përligjej përndjekja, eliminimi politik apo edhe fizik i një "armiku".
Nëse fillimi është i gabuar, a mund të jetë rezultati i saktë?
Ose: nëse dëshiron të shkosh në Tiranë, por hipën në avion për Jerusalem apo Mekë, ku do të zbresësh?
Nëse premisa është e gabuar, a mund të jetë i saktë konkluzioni?