Injoranca klinike

E votuan.

E pranuan.

Heshtën.

PDK, LDK, AAK, Lista Serbe.

E pranuat Gjykatën Speciale dhe mburreshit me vizitat në Hagë.

Por një gjë nuk e bëtë: nuk e çuat kurrë në Kuvend një iniciativë për ta zhbërë atë Gjykatë që e zyrtarizuat ju.

Alleluja për shkaktarin e gjenocidit

Para kishës janë mbledhur mijëra qytetarë. Mes tyre është edhe Danilo Vuçiq, djali i presidentit serb.

Të pranishëm ishin disa ministra të qeverisë së Serbisë, ambasadori rus Bocan Harçenko, si dhe ish lideri i Republika Srpska, Milorad Dodik, bashkë me kryetarin e Banjalukës, Drashko Stanivuković.

Sot, shteti serb, përmes organizimit të ceremonisë për Ratko Mladiqin, dëshmoi se mbështetja për atë politikë nuk i përket vetëm së kaluarës. Ajo vazhdon të shfaqet edhe sot, në një çast që duhej të shërbente si distancim nga krimet.

Kriteret për kryetarin ideal

Meqenëse zgjedhja e kryetarit të Kosovës është aq e vështirë dhe pritshmëritë për kandidatin janë bërë aq të ndërlikuara, po mundohem t’ua lehtësoj pak punën partive.

Prandaj, për të mos gabuar përsëri me kandidatin e ardhshëm, po i paraqes disa nga kushtet themelore që duhet t’i plotësojë një kryetar i denjë i Kosovës.

Kryetari i Kosovës, pikësëpari, duhet të duket i lodhur dhe apatik si ai i Shqipërisë. Kjo njihet në shkencën e psikologjisë si Begaj-sindromë.

Pra, të jetë i tërhequr nga politika ditore, i
painteresuar edhe për protestat dhe të sillet sikur ato po ndodhin në një kontinent tjetër. Kjo është shumë e rëndësishme.

Ai qëndrim është shembullor: sjellje patriotike dhe mirënjohëse ndaj kryeshefit. Ramës.

Palloshi i gjatë

Edi Cullaku i paska shkruar Zelenskit, i cili me asnjë fjalë nuk përmendi zezonën shqiptare në Kosovë, pastrimin etnik, dëbimin e mbi 50% të popullsisë, vrasjen e fëmijëve, dhunimin e grave, por hapur u shpreh kundër vendimit të Gjykatës Ndërkombëtare, duke thënë se Kosova megjithatë është Serbi dhe se nuk do ta njohë. 

Domethënë, masakrimi i Kosovës ishte vepër humane, e drejtë legjitime e Serbisë.

Bravo Zelenski!

Të shpallësh pavarësi të njëanshme është rezultat i guximit dhe sakrificës së një populli, por që ajo pavarësi të bëhet realitet duhet të mbrohet ose të sigurohet nga ndihma e jashtme, sidomos kur përballë kemi një pushtues me armatë më të fuqishme.

Nëse një popull liridashës synon t’i shpëtojë diskriminimit, getoizimit dhe epërsisë poshtëruese të, por nuk e ka ushtrinë e pajisur mirë apo ndihmën nga jashtë, atëherë shpallja mund të mbetet vetëm deklaratë politike, ndërsa vendi mbetet tutje nën pushtim.