Nëse dëshiron të shkëmbejmë mendime për fenë, atëherë, të lutem, mos më sill citate nga një profet, por më sill fakte që vërtetojnë se ai ka folur me një zot. Kaq!
Vetëm atëherë do të besoja se qenka diku një zot që di të krijojë qindra miliarda
galaktika me qindra miliarda planetë, por ai, që ditka të ndërtojë gjithçka — nga universi, deri te qelizat e bakteret — nuk di të shkruajë vetë dhe për fe varet plotësisht nga dija e njeriut!
Shkurt e shqip në gjuhën e zotit, shqipe: Gjyshi gjenial varet nga dija e foshnjës së sapolindur! Kështu e kuptoj unë shkrimin e religjionit nga njeriu. Pra, zoti qenka pothuajse i gjithëdijshëm — por jo aq i gjithëdijshëm sa të krijojë dy çifte njerëzish për të shmangur incestin, martesën e vëllait me motrën!
Më pas, ai zgjedh një njeri që nuk di të shkruajë, i cili nga ana e tij gjen dikë tjetër që di të shkruajë për të shënuar fenë që zoti dëshiron — jo me disa faqe, por me qindra. Dhe të gjitha këto, në një gjuhë që 99.99% e njerëzimit nuk e kuptonte, në një kohë kur 99.99% e njerëzve nuk dinin as të lexonin!
E megjithatë, zoti do t’i dënonte ata që nuk kuptonin çfarë duhej të besonin.
Ndoshta shpresonte se pas diku 1700 -1900 vjetëve do të hapeshin fakultete ku do të studioheshin gjuhët. Edhe atë — arsimimi i popullit do të niste — vetëm pasi klerikëve t‘u hiqej e drejta për ta ndaluar shkollën, sepse ata e dëshironin popullin vetëm si një kope, që duhej ruajtur nga “prishja”, domethënë nga dija dhe vetëdija.
Një kope që duhej të bindej, jo një popull që duhej të mendonte.
Megjithatë, pavarësisht kundërshtimit të tyre, ligjet do të fillojnë të afirmojnë barazinë gjinore, të njohin orientimin seksual, të luftojnë varfërinë përmes ndihmës sociale, dhe arsimi do të ndikojë gradualisht në zbrazjen e faltoreve. E bashkë me to, edhe qindra vendime të tjera që dikur do të ishin quajtur blasfemi, do të bëhen pjesë e realitetit të ri njerëzor.
Kryesisht rifitimi i dinjitetit të gruas.
Debati është i mundur vetëm kur debatuesi mendon vetë dhe analizon vetë.
Atë mendim — ose diçka shumë të ngjashme — ua kam përsëritur për vite me radhë klerikëve që më shkruajnë privatisht: kërkojnë debat, por sapo refuzoj, shqetësohen, ndonjë shan, tjetri kërcënon dhe në fund… i bllokoj. Pa paralajmërim.
Zakonisht përpiqen të imponojnë besimin me dhunë, duke besuar se për atë sjellje do të shpërblehen. Dhe, sipas tyre, gjersa unë refuzoj, zoti përgatit ndëshkimin tim dhe qerasjen e tij. Alleluja!
Pse e refuzoj debatin me klerikë? Sepse nuk janë në gjendje të sjellin asnjë argument që mund t’i rezistojë një shqyrtimi logjik. Asnjë!
Unë kërkoj mendim. Ai më sjell bindje fikse. Të huaja!
Unë guxoj të mos besoj. Ai nuk guxon të dyshojë.
Unë kam guxim të mendoj. Ai ka guxim të citojë!
Unë jam origjinali i epokës sime.
Ai është një kopje e një epoke të huaj. Shumë larg meje.
Prandaj, debati midis nesh — nga epoka në epokë — nuk funksionon. Sepse nuk dëgjohemi. Jemi tepër larg njëri-tjetrit: qindra, mijëra vite larg. Ai në Antikitetin e Vonë, unë në vitin 2025!
Ai përdor trurin si një USB – vetëm për memorizimin e informatave. Në këtë mënyrë, ekzekuton vetveten psikologjikisht dhe kognitivisht. Ndërsa unë — ashtu si edhe shumica sot në botë — e përdor trurin për të mësuar, për të shqyrtuar teza, hipoteza, fantazi dhe dilema, dhe për të kërkuar të vërtetën. Duke dyshuar.
Prandaj me klerikun, debat të sinqertë nuk mund të ketë. Sepse mungon autori i mendimit: ai nuk shpreh të vetin — ai vetëm përsërit të huajt.
Kam lexuar nga një studiues gjerman se deri më sot njerëzimi ka sajuar mbi 10,000 religjione. Dhe besimtari i zakonshëm beson se 9,999 prej tyre janë të rreme — sepse vetëm feja e tij është ajo e vërteta.
Bravo për këtë ekskluzivitet! Urime për zgjedhjen! Sigurisht e ka marrë vendimin pasi i ka lexuar edhe besimet tjera.
Si kanë guxim të besojnë në vetëm një zot dhe të mohojnë mbi 9,999 të tjerë, nuk e di. Në univers dhe në natyrë, asgjë nuk mbijeton si i vetëm, as zoti.
As materia, as qelizat, nuk mund të funksionojnë pa tjetërsinë, pa tjetërsimin dhe pa lidhjen me diçka tjetër. Gjithçka funksionon në shumësi: qelizat, materia, organizmat, planetët — të gjitha jetojnë përmes bashkësisë dhe ndërveprimit.
Pa këtë, as ekzistenca nuk do të ishte e mundur. E askujt. E asgjësë.
Bota nuk përbëhet vetëm nga popuj me besim monoteist. Jeta është edhe India, Kina, Japonia dhe e gjithë Lindja e Largët, ku njerëzit besojnë në shumë zota, në filozofi jete — ose fare — por nuk vrasin dhe nuk konvertojnë me dhunë, siç kanë bërë shpesh popujt e feve monoteiste.
Madje, Kina nuk ka pushtuar, por ka rrethuar veten me një mur. Për të vështirësuar pushtimin e vet!
Zoti — ose zotat, nëse do të ekzistonin — do të ishin vetë ateistë!
Sepse nuk do të lejonin kurrë që të besohej se ata vetë e lejojnë dhe e mundësojnë vrasjen e njeriut që kanë krijuar, madje duke ditur të ardhmen. Sipas fesë, asgjë nuk ndodh pa dijen dhe pa dëshirën e tij.
Pse ka masakra në Ukrainë dhe në Gazë? Pse i fuqishmi fiton kundër të drejtit në këtë planet? Nëse për këtë fajësohet djalli, atëherë unë nuk pranoj një zot që është më i dobët se djalli.
Urime atyre që mund të besojnë. Unë parapëlqej dijen. Kleri do të vazhdojë me “besimin”, sepse paguhet për të besuar, ndërsa shumica prej nesh paguhemi sepse punojmë. Fëmija beson se Babagjyshi me një kapelë të kuqe në kokë, sjell dhurata. I rrituri beson se zoti i fal dhurata… pas varrimit! Urime!
Në fakt, nuk kam asgjë kundër besimit si përvojë njerëzore. Ajo që refuzoj pa kompromis është hipokrizia, padrejtësia, diskriminimi dhe mashtrimi. Unë përpiqem vetëm të ruaj lirinë time, integritetin dhe dinjitetin intelektual. Kjo është arsyeja e ekzistencës sime.
E di që e vërteta e plotë ndoshta nuk do të zbulohet gjatë jetës sime — por njësoj siç u zhdukën totemizmi dhe politeizmi, edhe monoteizmi do të përfundojë nëpër arkiva dhe biblioteka, si një tjetër kapitull i historisë së mendimit njerëzor.
Më mirë të jetoj duke e kërkuar të vërtetën, sesa ta zëvendësoj atë me një përgjigje të gatshme që nuk është përgjigje. Sepse manipulimi, sado i shenjtëruar të paraqitet, nuk është e vërteta — aq më pak kur pretendohet si më i miri ndër mijëra religjione.
Pa i njohur të gjithë, pa i lexuar, dhe pa e kuptuar pse një zot i gjithëfuqishëm nuk shkruan vetë…
Pa pengesën e monoteizmit, kjo epokë do të ishte arritur ndoshta që në shekullin VIII. Gati aq shekuj na ndajnë nga rilindja e mendimit filozofik me Dekartin, e deri në epokën e Inteligjencës Artificiale.
Që nga shekulli IV, kur krishterimi u zyrtarizua në Perandorinë Romake, nisi një epokë errësimi: u ndaluan filozofia dhe shkenca, u mbyllën shkollat pagane, u dogjën bibliotekat, u ndaluan teatrot, lojërat olimpike, madje edhe festat popullore që nuk përputheshin me rregullat e fesë së re.
Në vend të mendimit të lirë, erdhi doktrina. Në vend të kërkimit, dogma. Dhe njeriu, nga qenie që pyeste dhe eksperimentonte, u kthye në një qenie që duhej të besonte. Dyshimi ishte herezi.
E unë?
"Cogito, ergo sum" – "Unë mendoj, pra unë jam.“ Descarti.
Imazhi është marrë nga spektrum.de, ku thuhet se në universin që e shohim, janë 40 miliardë miliarda Vrima të Zeza....40 trilionë.
PS.
E shkrova atë sprovë sepse pasi pata shkruar statusin e mëposhtëm, më erdhën dy kërkesa nga dy teologë. U përpoqa të shpjegoj njëherë e përgjithmonë pse e shoh humbje kohe debatin. Ky ishte statusi:
Religjioni dijen e konsideron/te PRISHJE!
Nëse një fe përmban njohuri shkencore, atëherë ajo nuk është më fe, por një libër që u kushtohet shkencëtarëve. Pakicës.
Feja, historikisht, nuk është sajuar për elitën akademike- ajo nuk ekzistonte- por për popullin e thjeshtë, analfabet.
Prandaj, brenda saj nuk është e mundur të gjendet shkencë — sepse religjioni nuk ka synuar të mësojë si të përparohet, por si të besohet.
Pra qëllimi i fesë nuk është përparimi i madh shkencor, por besimi dhe nënshtrimi i madh ndaj klerit.
Për këtë arsye, për aq kohë sa pati pushtet, feja ndaloi arsimin dhe përhapjen e dijes.
Dijen e konsideron/te PRISHJE!
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen