Dashuria nuk është e verbër

Dashuria nuk është e verbër. 

Ajo nuk verbon. 

Ajo ndriçon njeriun dhe i tregon kë do.

Prandaj askush nuk e kërkon verbërinë, por shumica dashurinë! 

Padashuria është e verbër. Mungesa e dashurisë verbon, kurrë jo dashuria.

Por dashuria nuk është garanci e përjetshme. Ajo na jep mundësinë të duam, jo imunitetin ndaj gabimeve.

I verbëri nuk gjen njeri. 

I dashuruari ka gjetur dikë.

Dashuria nuk matet me kohëzgjatje, por me thellësinë dhe gjurmët që lë në jetën tonë.

Dashuria nuk bën hetime e as analiza. 

Ajo dhuron veten, nuk kërkon. Ajo e shijon çastin ashtu siç është dhe dëshiron që ai të mbetet i tillë.

Dashuria është sintezë e nënvetëdijes sonë, që ngrihet e shpërndahet në vetëdije, herë gradualisht, herë si vetëtimë dhe na bën të ndërgjegjshëm se po biem apo se kemi rënë në dashuri. Ky është çasti i madh i ndriçimit.

Kur mbaron faza e ndriçimit, njeriu i zhgënjyer shpesh e fajëson dashurinë për t’iu shmangur përgjegjësisë. 

Atij i pëlqen roli i viktimës. 

Nuk ka njeri të gabuar; ka vetëm pritshmëri të gabuara. Kur dy njerëz nuk përputhen, problemi qëndron te pritshmëritë, jo te dashuria dhe as te personi.

Dashuria përfundon kur përfundon dashuria. 

Nuk ka dashuri të gabuar; ka vetëm dashuri që zgjasin shumë dhe dashuri që marrin fund. 

Të dyja janë të drejta, sepse të dyja e ndriçojnë njeriun. Njëra kur nis, tjetra kur përfundon. Sepse e para ndriçon njeriun, e dyta pritshmëritë.

Dashuria që mbaron, i hap rrugën dashurisë në ardhje!

As fillimi, as fundi nuk janë gabim. 

Janë përjetim, mësim dhe përvojë e çmuar.

Ndriçim!