Kështu, zgjedhjet u trajtuan si të parëndësishme; Kuvendi e shfajësoi Abdixhikun, korrigjoi popullin, dhe humbjen e shndërroi në fitore të madhe për humbësin.
E mesazhi për popullin?
„Ju nuk e doni, por ne e duam.
Ose i dhuroni fitore herën tjetër, ose shuhemi së bashku!“
Asgjë e re.
Kokëfortësia, si tipar, do të vazhdojë edhe në vitin 2026. Kryetari i LDK-së është i bindur se duhet të fitojë më shumë në tryezë sesa në zgjedhje: të pyetet, të merret në konsiderim, thua se ka fituar shumicën.
Ai nuk e kupton hallin e vet dhe as përqindjen e votave të fituara nga qytetari. Në vend që të analizoheshin veprimet e vitit të kaluar: deklaratat, mendimet dhe qëndrimet që çuan në rënie, Abdixhiku, me ofrimin e dorëheqjes, i përplasi Kuvendit një problem tjetër.
Kështu, delegatët, në vend se të shqyrtonin pasojat e humbjes, u morën me rehabilitimin e humbësit, ku Abdixhiku dështimin e shndërroi në fat kolektiv, pa fajtorë konkretë.
Domethënë, Kuvendin e partisë e përdori dhe e keqpërdori si procedurë për të legalizuar dhe normalizuar rënien dramatike.
E partia?
LDK drejt varrimit.
Dje, më 31 janar, u zgjodh kortezhi dhe kryesuesi i tij.
Një kryesues egocentrik. Narcisist.
Ceremonia e përmortshme në vitin 2029…
Ndoshta edhe më herët.
Natyrisht, nëse Abdixhiku mbetet i njëjti, duke e vendosur egoizmin e tij mbi interesat dhe funksionimin e institucioneve shtetërore.
Si vitin e kaluar…
Përfundim
Abdixhiku i humbi zgjedhjet, por fitoi partinë.
Populli votoi kundër tij, Kuvendi i LDK-së votoi për të.
Në LDK-në e sotshme fitojnë ata që dinë të humbin.
Logjikë moderne partiake: dështimi si meritë, dorëheqja si strategji.
Kuvendi i tha: „Rri se mirë je, pa ty nuk dimë nga t’ia mbajmë.“
Kështu shpërblehet njeriu në LDK-në e vitit 2026, për dëmin e shkaktuar në vitin 2025.
Urime Abdixhikut. Psikostrategjia funksionoi. Nëse vazhdon si vitin e kaluar, ngushëllime rugovistëve.
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen